'De Stones kozen Amsterdam als fiscaal ballingsoord. Hun nieuwe manager, Rupert Loewenstein, ontdekte dat Nederland royalty's en rente niet belast, een gebruik dat in de kern teruggaat tot de Gouden Eeuw.'
'De Stones kozen Amsterdam als fiscaal ballingsoord. Hun nieuwe manager, Rupert Loewenstein, ontdekte dat Nederland royalty's en rente niet belast, een gebruik dat in de kern teruggaat tot de Gouden Eeuw.' © AP

Hoe Nederland kon uitgroeien tot belastingparadijs voor multinationals

We zetten zes mijlpalen op een rij

Nederland geeft grootverdieners een fiscale vipbehandeling, blijkt uit de Paradise Papers. Hoe kon Nederland uitgroeien tot belastingvluchthaven voor 's werelds multinationals? Zes mijlpalen.

1. Dijkbreuk

In Amerika kennen ze Hans Brinker, het jongetje dat een watersnoodramp voorkwam door zijn vinger in de dijk te steken. De Amerikaanse fiscus kent sinds 2005 ook een omgekeerde Hans Brinker: Joop Wijn, destijds staatssecretaris van Financiën. In dat jaar trok Wijn zijn vinger uit een dijk in het Nederlands-Amerikaanse belastingverdrag, waarna ons land overspoeld raakte met geld van Amerikaanse belastingontwijkers.

De dijk moest misbruik van twee belastingkronkels tegengaan. Door een foutje van de Amerikaanse fiscus kunnen multinationals sinds 1995 in een hokje op hun belastingformulier aankruisen dat ze hun Nederlandse (dochter)bedrijf laten belasten in Nederland en niet in Amerika.