FotoserieBuurtwinkels

Hoe houdt de buurtwinkel het uit?

Hun inkomsten zijn verdampt, terwijl alle kosten doorlopen. Hoe houden lokale ondernemers het hoofd boven water? Volkskrant-redacteuren vragen het na bij hun favoriete buurtwinkel. 

Francisco Rodriguez (r) van traiteur Pacomer: ‘Elke nacht lig ik te piekeren.’Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant.

Francisco Rodriguez, eigenaar van de Spaanse traiteur Pacomer in Amsterdam:

‘Ik slaap slecht. Elke nacht vraag ik me af hoelang mijn vrouw en ik dit nog volhouden. De catering is stilgevallen. De winkel is nog open, maar klanten komen nauwelijks meer. Op sommige dagen verdienen we nog geen 200 euro. Acht van de negen medewerkers zitten thuis en we betalen 75 procent van hun salaris. De huur van de winkel is tijdelijk opgeschort, maar moet aan het eind van dit jaar zijn betaald. Gaan we het tot dan redden? Komen we april en mei wel door? Van de overheid hebben we 4.000 euro gekregen, maar dat dekt lang niet alle kosten. Moeten we de deuren dan maar sluiten? Dan hebben onze medewerkers en klanten echt niets. En ik heb nog altijd rekeningen voor het transport van onze producten uit Spanje. Dus sta ik alleen in de keuken maaltijden te koken voor die paar trouwe klanten. Net als twaalf jaar geleden, toen we de winkel openden. Toen omdat Pacomer een droom was. Nu om die droom niet door dit verschrikkelijke virus te laten afpakken.’ (Iñaki Oñorbe Genovesi )

Frank Taal van Galerie Frank Taal in Rotterdam:

‘Mijn galerie is nog op afspraak te bezoeken, anderhalve meter afstand houden gaat hier prima. In de week dat de scholen dichtgingen, zijn er nog een man of zes geweest, daarna nog maar eentje. Er was wel nog een fan van Mike Ottink, die twee werken heeft gekocht. Hij heeft het misschien ook juist nu gedaan om de kunstenaar te steunen.

‘De Nederlandse Galerie Associatie verwacht een omzetdaling van 50 procent dit jaar. Deze periode valt die daling nog hoger uit. Nu worden ook kunstbeurzen uitgesteld en ’s zomers zijn er sowieso minder exposities.

‘Ik kan het nog wel een paar maanden uitzingen en als ondernemer kan ik een tegemoetkoming krijgen van 4.000 euro. Maar alle kosten lopen natuurlijk door. Ik ben hoopvol, maar het wordt spannend.

‘Het is vooral zuur voor de kunstenaars die in deze periode hun exposities zouden hebben. Hun presentaties moeten nu voor onbepaalde tijd worden uitgesteld.’ (Bart Dirks)

Frank Taal van Galerie Frank Taal: ‘Ik ben hoopvol, maar het wordt spannend.’Beeld Marcel van den Bergh

Charles Ubachs, eigenaar van Charlie’s Coffee Maestricht in Maastricht:

‘Ik heb in december mijn eigen koffiebranderij geopend en het begon nét lekker te lopen. Ik stond soms op de markt van Maastricht en kreeg een vaste marktplek in Roermond. Daar kwamen veel internationale klanten: Duitsers en bezoekers van de Designer Outlet. Nu valt die klandizie weg. In Maastricht mochten alleen vaste standhouders blijven. Mijn grote klanten, een sportschool, een restaurant en een coffeeshop, bestellen nu niks. Ik mis een paar honderd euro omzet per week, dat is veel voor een startende ondernemer. Mijn vrouw is zzp’er en zit momenteel thuis bij de kinderen. Ik heb steun aangevraagd, maar weet niet of ik daar recht op heb. Mijn kosten zijn laag, ik heb geen personeel en huur van een stichting. Gelukkig heb ik nog particuliere klanten. Omdat ik toch al rondrijd, heb ik samen met twee lokale ondernemers die mijn koffie verkopen bedacht dat ik ook hun kaas, vleeswaren, brood en eieren aan huis bezorg. Betalen kan met tikkies of contactloos. Als de crisis nog lang duurt en de zaak onderuitgaat, is het in elk geval niet omdat ik het niet goed doe of niks heb geprobeerd.’ (Cécile Narinx)

Charles Ubachs van Charlie’s Coffee Maestricht maakt pakketjes met koffie en paaseieren om bij mensen thuis te bezorgen.Beeld Marcel van den Bergh

Rogier van der Valk van Boekhandel Steven Sterk in Utrecht:

‘Onze zelfstandige boekwinkel, met veel aandacht voor literatuur, filosofie en kunst, is al tientallen jaren gevestigd aan de voet van de Dom. Normaal een bruisende plek in hartje Utrecht, maar nu is het doodstil in de binnenstad. De omzet is met de helft gedaald. Voor onze vijf medewerkers is werktijdverkorting aangevraagd.

‘Het is rustig in de winkel. De klanten die nog binnenkomen, kopen gelukkig wel meer, sommigen hamsteren boeken. Er is ook meer behoefte aan kaarten om te versturen. Of mensen kopen een catalogus van een tentoonstelling die ze nu niet kunnen bezoeken. Veel van onze vaste klanten komen bewust vaker en kopen dan bijvoorbeeld een extra boekenbon om ons te steunen. Er ontstaan meer gesprekken. Die eindigen er steevast mee dat ze ons sterkte wensen.

Gelukkig is dit ons eigen pand. We gaan het overleven. Als later in het jaar de vraag weer aantrekt, kunnen we hopelijk ons verlies gedeeltelijk inlopen. Maar dit moet niet nog een half jaar duren.’  (Charlotte Huisman)

Rogier van der Valk van boekhandel Steven Sterk: ‘De klanten die komen, kopen wel meer.’Beeld Marcel van den Bergh

Tander Cekir, eigenaar van Cafetaria Dwars in Nijmegen:

‘Ik heb deze cafetaria nu acht jaar, samen met mijn vrouw. We hebben vijf mensen in dienst en nog een paar oproepkrachten. Ik schat dat ik 40 procent van mijn omzet kwijt ben. We hebben binnen plaats voor 25 mensen en buiten een terras met dertig stoelen. Dat is nu weg. We doen alleen nog afhaal. Mijn boekhouder heeft steun aangevraagd; daar heb ik nog niets van gehoord. Ik heb mijn huurbaas gezegd dat ik niet de hele huur van deze maand kan betalen, met rekeningen van leveranciers loop ik achter. Tot nu toe doet niemand moeilijk, omdat ik altijd netjes heb betaald. Maar dit kan zo niet maanden doorgaan. Wij hebben veel vaste klanten, die we behandelen als familie. Zij blijven komen. Sommigen bestellen wat extra’s. Om ons te steunen, zeggen ze dan. Of ze geven fooi. Als het een mooie zomer wordt, redden we het wel, met de verkoop van ijsjes en drankjes. Anders wordt het moeilijk.’ (Mac van Dinther)

Tander Cekir van Cafetaria Dwars: ‘Als het een mooie zomer wordt, redden we het.’Beeld Marcel van den Bergh

Lees ook

De hete aardappel van de coronafactuur wordt doorgespeeld, van grote naar kleine bedrijven en van deze generatie naar de volgende. Wie proberen we nu eigenlijk te redden, en wie zou daarvoor moeten betalen?

De economische crisis waarin we verzeild raken verschilt radicaal van die van twaalf jaar geleden. Pieter Klok legt uit hoe dat komt, wat er gebeurt, wat er kan gebeuren en waarom.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden