Historie schrijven in een troosteloze Londense hal

Brown was gastheer, Obama de grote ster. Maar toen rond 16 uur lokale tijd het spektakel dan eindelijk losbarstte, was het toch Nicolas Sarkozy – wie anders – die de show voor zichzelf probeerde op te eisen....

Urenlang hadden zo’n 2.500 journalisten en cameralieden rondgehangen in een soort sporthal, wachtend op nieuws. In ‘perszaal 1’ mocht Gordon Brown zoals afgesproken de contouren schetsen van een potentieel historisch akkoord.

Sarkozy kon zich echter niet inhouden, en begon twee minuten eerder dan Brown in een aanpalend zaaltje, slechts gescheiden door gordijnen en wat plastic schermen. Angela Merkel wachtte iets langer, om vervolgens kalm te reflecteren.

Sarkozy stond bijna te springen. Na afloop fluisterde hij, wild gebarend, nog even met wat Franse journalisten. ‘Mais non! Au contraire!’ Zo probeerde iedereen de top te verkopen aan de eigen achterban. Tekenend was dat bijna niemand de EU-persconferentie bezocht.

Pas ’s avonds beklom Barack Obama het grote podium. ‘Er zijn geen garanties in het leven. Ook niet in de economie’, sprak hij, elke beweging ritmisch begeleid door flitsers.

Opvallend was hoeveel tijd hij nam om te formuleren. Er vielen in de drie kwartier soms lange stiltes. Hij vergeleek de economie met een patiënt die wordt gestabiliseerd. ‘Uiteraard kunnen zich nog complicaties voordoen. Maar deze patiënt krijgt hele goede zorg.’ Als enige kreeg de president applaus van honderden journalisten – een absolute zeldzaamheid en eigenlijk not done.

In de wandelgangen maakten delegatieleden uit andere landen duidelijk hoe groot Obama’s impact was. ‘Hij was heel fysiek, gaf voortdurend schouderklopjes’, zegt de een. ‘Wát een verademing’, zegt een ander. ‘Totaal niet ideologisch, maar gewoon pragmatisch.’

Er werd echter ook gemopperd. Bijvoorbeeld op gastheer Brown. ‘Het heeft velen gestoord dat hij diverse kwesties alleen aan de orde stelde tijdens sessies met de regeringsleiders, dus zonder de ambtenaren en vakministers’, zegt een ingewijde. ‘Zo probeerde hij zijn kennisvoorsprong uit te buiten. Hij is als enige tien jaar minister van Financiën geweest.’

Volgens ingewijden heeft de Nederlandse delegatie zich duidelijk geroerd, zonder de hand als kleine partij te overspelen. Dit in tegenstelling tot landen als Rusland en Japan, die amper het woord vroegen.

Voor het Nederlandse duo leek de top pijnlijk te beginnen. Toen Balkenende en Bos aankwamen, kregen ze een rode respectievelijk groene button opgespeld. Rood betekende regeringsleider, groen minister van Financiën. De andere gasten kregen echter vergelijkbare speldjes. Soms werden ze gescheiden. ‘Rood’ mocht aanschuiven op Downing Street voor de geroosterde lamsschouder van Jamie Oliver, ‘groen’ moest naar Tate Modern. Wouter Bos, vegetariër, verklapte dat hij artisjokken kreeg ‘in plaats van dode beesten’.

De meeste tijd brachten de circa 25 delegaties echter door in de Excel-hal. Juist in dit troosteloze stuk Londen werd gewerkt aan de crisis. Ironisch genoeg was een bron van de ellende op steenworp afstand te vinden: Canary Wharf bood ooit onderdak aan Lehman Brothers.

De Britten hadden echter om andere redenen gekozen voor de Docklands. Het afgelegen complex was goed te beveiligen, en op te delen in compartimenten. Sfeervol was het echter niet in de hal waar later deze maand het Britse verbond van Ongediertebestrijders congresseert.

De Franse president Sarkozy (AFP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden