Het tekort aan personeel in de zorg vraagt om zij-intreders. 'Het is fijn weer onderdeel te zijn van de maatschappij'

In de gezondheidszorg staan op dit moment 130.000 vacatures open

Zij-instromers en herintreders zijn meer dan welkom in de zorg, waar een groot tekort is aan personeel. Drie van hen vertellen over hun geslaagde overstap.

Boerin Beanca Hollander werkt in de ouderenzorg Foto Simon Lenskens

Vandaag presenteert minister Hugo de Jonge (Volksgezondheid) nieuwe plannen om het alarmerende tekort aan zorgpersoneel aan te pakken. In de gezondheidszorg staan op dit moment 130.000 vacatures open en dat worden er elke dag meer.

Het aantal onbezette functies is zo hoog dat de reguliere verpleegkundigen- en verzorgendenopleidingen bij lange na niet genoeg mensen kunnen leveren om het tekort op te vangen. Een groot deel van de banen zal dus ingevuld moeten worden door zij-instromers en herintreders.

Drie zij-instromers vertellen over hun besluit hun oude beroep (deels) vaarwel te zeggen en te kiezen voor een baan in de gezondheidszorg. Zij zeggen nog elke dag blij te zijn met hun overstap, blijer nog dan ze van tevoren hadden verwacht. Toch zeggen zij alle drie: dit vak is niet voor iedereen geschikt. Het moet in je zitten. En als het in je zit, dan weet je dat.

 Beanca Hollander (48), getrouwd, drie kinderen

Werkzaam als: Verzorgende in de ouderenzorg. In opleiding tot verpleegkundige

Hiervoor: Mede-eigenaar van een melkveebedrijf (is ze nog steeds)

Pas de avond voor mijn sollicitatiegesprek heb ik mijn man verteld dat ik weer in de zorg wilde gaan werken. Ik zit 's avonds vaak achter de computer en ik zag een vacature. Ik heb mijn brief en cv opgestuurd en werd meteen uitgenodigd.

Mijn man is boer en vindt dat zijn vrouw thuis hoort te zijn. In 2000 was ik daarom gestopt met mijn werk in de zorg. Dat jaar gingen we aan de slag in het melkveebedrijf van mijn schoonouders, dat we in 2011 hebben overgenomen. De afgelopen jaren hebben we veel geautomatiseerd. Er zijn melkrobots gekomen en onze drie kinderen zijn nu ouder. Ik kreeg het gevoel: ik heb weer ruimte, ik heb tijd over. En ik ben niet het type dat alleen maar koffie wil drinken met vriendinnen of eindeloos de stal wil schoonmaken.

Vroeger zei ik altijd dat ik nooit met een boer zou trouwen, omdat ik mijn eigen leven wil behouden. Ik wil wat doen voor een ander; dat is mijn drijfveer, mijn passie.

De waardering die je in de zorg krijgt geeft een positief gevoel. Je schenkt niet alleen aandacht, maar ontvangt die ook van de mensen die je verzorgt. Het is fijn weer onderdeel te zijn van de maatschappij buiten de boerderij.

Ik werk als verzorgende in de ouderenzorg en doe daarnaast de opleiding tot verpleegkundige. Eén dag per week ga ik naar school en op al mijn vrije avonden zit ik in de studieboeken. Mijn sociale leven staat op een laag pitje, maar ik heb een geweldige klas, dus ik krijg er andere gezelligheid voor terug. Ik heb er geen dag spijt van gehad dat ik ben teruggekeerd naar de zorg.

Ronald Brouwer (40)

Werkzaam als: persoonlijk begeleider in de gehandicaptenzorg

Hiervoor: korporaal bij de mariniers

Elke werkdag heb ik profijt van de negen jaar dat ik bij de mariniers heb gezeten. Daar heb ik me opgewerkt tot korporaal, totdat het moment kwam dat ik mijn dochtertje wilde zien opgroeien en ik de overstap naar de gezondheidszorg heb gemaakt. Ook nu ga ik altijd met hart en ziel naar mijn werk.

Ik werk op een very intensive care unit van 's Heeren Loo. Daar wonen vier mensen die zowel een verstandelijke beperking als een psychiatrische aandoening hebben. In dit soort zorg kan agressie een probleem zijn, maar ik heb al die tijd dat ik dit werk doe nog nooit een klap gehad. Er is niemand die zomaar slaat, er gaat altijd iets aan vooraf. Ik probeer me constant in de cliënten te verplaatsen, dat is het spel dat je speelt. Wat je vooral niet moet doen is hun het gevoel geven dat je boven hen gaat staan.

Het is eigenlijk niet anders dan op missie zijn in Afghanistan. Je schat de situatie in en daarop neem je een beslissing. Dat kan best eens de verkeerde zijn, maar omdat je goed bent opgeleid neem je in verreweg de meeste gevallen de juiste beslissing. Als je voelt dat zich spanning opbouwt, reageer je daarop.

Ex-marinier Ronald Brouwer werkt in de gehandicaptenzorg. Foto Pauline Niks

Ik loop met veel zelfvertrouwen op de groep, ik weet dat ik dit kan. Ik voel me capabel genoeg om de groep te kunnen trekken, elke dag is weer een mooie nieuwe dag. Dat zelfvertrouwen heb ik ook bij de mariniers geleerd, dat is een grote, geoliede machine.

Toen ik in de zorg begon te werken, stuitten me een aantal dingen wel tegen de borst. Het grote aantal vergaderingen bijvoorbeeld, die dan ook nog niet op tijd beginnen. Mensen die rustig vijf minuten te laat komen op een afspraak. Dat gebrek aan discipline, daar kan ik me nog steeds aan storen.

Michel Koppes (46)

Werkzaam als: Verzorgende in de ouderenzorg

Hiervoor: Hoofd administratie

Eigenlijk leek me de gezondheidszorg dertig jaar geleden op de mavo al wat. Maar de zorg was toen niets voor mannen. De gedachte was: een man die voor de zorg kiest is of homo, of kan niet zoveel.

Michel Koppes werkt in de ouderenzorg Foto Pauline Niks

Ik koos voor de zekerheid van een administratieve opleiding. Ik heb gewerkt bij een platenmaatschappij, een bouwbedrijf, en ik eindigde als hoofd administratie van een automotive-bedrijf. Je bouwt een leven op, je koopt een huis, er komen kinderen, financiële zekerheid wordt steeds belangrijker en dan is een overstap niet snel meer gemaakt.

Vijfenhalf jaar geleden kwam ik een vechtscheiding terecht. Als gevolg daarvan kwam ik met een burn-out thuis te zitten. Toen dacht ik: wil ik dit nog wel? Alleen maar computerwerk, oudere collega's die op last van de directie op een zijspoor moesten worden gezet, ik kon daar niet goed mee omgaan.

Tijdens mijn burn-out deed ik vrijwilligerswerk bij demente ouderen, hier in het dorp. Daar zeiden ze tegen me: je doet het zo leuk, moet je geen opleiding in de zorg gaan doen. Toen begon het te kriebelen. Sinds september werk ik nu in de zorg. Het is super, echt super. Dit had ik twintig jaar eerder moeten doen. Ik ga elke dag met een lach naar mijn werk.

De afgelopen weken hebben we in de zorgvilla drie sterfgevallen meegemaakt. Op het emotioneelste moment in een mensenleven ben je erbij: dat is zo mooi, zo waardevol. Het lijkt heel zwaar, maar ik heb gemerkt dat ik goed afscheid kan nemen. Met emotie, maar ik kan het ook van me afzetten. Als je het sterfproces op een goede manier kunt begeleiden, geeft dat een ontiegelijk goed gevoel.

Als je echt wat anders wilt dan zou ik zeggen: doen!