Het kan best

De missie: twee kinderen van top tot teen in Zeeman kleden, om te kijken of dat lukt als het budget daartoe noopt....

Tekst Evelien van Veen en  Krista van der Niet

112 euro besteedt het gemiddelde Nederlandse huishouden per maand aan kleding. Dat betekent dat als moeder een winterjas aanschaft van 300 euro (en zo gek is dat niet, met de prijzen van tegenwoordig) het hele gezin verder een seizoen lang nog geen vier tientjes te besteden heeft aan nieuwe kleren. Dan is het niet handig om voor de kinderen naar de Hippe Kindermodewinkel in de Dure Winkelstraat te gaan. Want daar koop je voor 40 euro nog geen halve spijkerbroek.

Nu hoeft dat ook helemaal niet; dure merken zijn pure verspilling aan het lijf van een 6-jarige. Of een broek nu van de HEMA komt of van D & G, na drie keer dragen zit er een gat in de knie. Bovendien zijn dure merken reuze bedervend voor het ego. Je kunt kinderen het best grootbrengen in gepaste soberheid.

Maar Zeeman? Dat leek me weer het andere uiterste. In de grabbelbakken daar liggen voornamelijk synthetische naveltruitjes met Jetix-figuren, zo meende ik – niet de outfit waarin ik mijn dochter het liefst naar school laat gaan.

Dat viel mee, zo bleek na grondige inspectie van een Utrechts filiaal. Missie: de kinderen van top tot teen in Zeeman kleden, om te kijken of dat lukt als het budget daartoe noopt. Conclusie: dat lukt bíjna. En met lukken bedoel ik dan dat zowel moeder als kinderen hun goedkeuring geven aan de te dragen waar.

Voor mijn dochter (5) pluk ik een donkerblauw velours joggingpak uit het rek (7,99 euro), heel zoet met een wit T-shirt eronder, en omdat het een soort mini-uitvoering is van het bij modemeisjes geliefde merk Juicy Couture, ook nog eens hip. Niet dat dat haar iets kan schelen. Ze trekt het gewoon aan, punt.

De zoon (8) is kritischer. Hij geeft van tevoren aan het merk Zeeman niet per se heel begerenswaardig te vinden, om het maar zachtjes uit te drukken. Maar met zulke kapsones maken we korte metten: trek án dat goed, om met Kees de jongen te spreken. Er is niks mis mee.

En ja, hoor: een grijze tricot sweater met surfprint blijkt toch best in de smaak te vallen. Waarom ook niet: het ding is exact hetzelfde als al die jongensshirts van al die andere merken, behalve in prijs: 2,99 euro. Hoe dóén ze het, vraag je je dan af. Het ‘made in Bangladesh' geeft een deel van de verklaring, maar dat zijn veel dure merken ook.

Hoe dan ook, van top tot teen was het streven, en dat blijkt best te kunnen. Effen sokken, prima ondergoed, bruikbare T-shirts, een leuk spijkerrokje, een lekker pluizige meisjestrui – met wat schiftwerk zijn er genoeg acceptabele sets samen te stellen. Leve Zeeman bij financiële nood. Alleen het vinden van een spijkerbroek die genade vindt in de ogen van mijn zoon, lukt niet. Suf, luidt het oordeel. En omdat ik vind dat hij gelijk heeft, hoeft hij die niet aan.

Wat? In 1967 opende Jan Zeeman in Alphen aan den Rijn een winkel in huishoudtextiel en basiskleding onder het motto: ‘Zeeman kleedt je voor een beetje.’ Inmiddels zijn er 1.050 textielsupers in Nederland, België, Luxemburg, Duitsland en Frankrijk. Veel productie vindt plaats in lagelonenlanden. Zeeman hanteert een eigen gedragscode – geen kinderarbeid, rechtvaardige sociale omstandigheden, handhaving van alle geldende milieunormen – die door 55 procent van de leveranciers is ondertekend.

Waar? Waar niet? Van Axel tot Zundert, Zeeman zit overal in Nederland.

Voor wie? Voor wie chronisch of alleen aan het eind van de maand winkelt met een beperkt budget.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden