Het is knokken geblazen in de kelder van de beurs

De ex-directeur van Air Exel wordt nog steeds van afpersing verdacht, maar dan weerhoudt Harm Prins er niet van te azen op Realtime Company, het vroegere Newconomy van Maurice de Hond....

Waar claims al niet goed voor zijn. Harm Prins, de voormalige directeur van het failliete luchtvaartbedrijf Air Exel, maakt gebruik van een oude miljoenenclaim op Newconomy in een poging dat bedrijf te bemachtigen. De claim is van Jacob Pieterman, die in 2000 zijn internetprovider Wish verkocht aan Newconomy. Daarbij ontstond een twist om miljoenen euro’s.

Na verloop van jaren vindt Pieterman de juridische kosten om de claim binnen te halen te hoog worden, en Prins haakt in. Hij betaalt mee aan de juridische procedure en krijgt in ruil daarvoor, bij succes, een deel van de claim, of hij ontvangt aandelen RT Company. Prins en Pieterman zijn inmiddels naar de rechter gestapt om hun eisen kracht bij te zetten.

RT Company is momenteel rond de zeventien miljoen euro waard. Het is grotendeels in handen van György (roepnaam George) Tóth, een van origine Hongaarse ondernemer, die naar eigen zeggen gespecialiseerd is in ‘no-nonsense-bedrijfsrevitalisering’.

Tóth bezit daarnaast ongeveer driekwart van de aandelen in een ander beursfonds met een roemruchte historie, dat nu in de kelder van de beurs verkeert: De Vries Robbé. Dit voormalige staalbedrijf werd gestript van al zijn bezittingen en is sinds 1998 een lege huls met een beursnotering – en dus aantrekkelijk voor ondernemers die houden van gegoochel met cijfers en niet opzien tegen de vele eisen die de toezichthouders stellen aan bedrijven met een beursnotering.

De Vries Robbé is, net als RT Company, een verzamelbak van bedrijven en van vastgoedobjecten, onder meer in de regio Rotterdam. Tóth is degene die bij beide bedrijven, gevestigd in een en hetzelfde kantoorpand in Schiedam, aan de touwtjes trekt.

Die positie bij beide bedrijven, die ook nog aandelen van elkaar bezitten, is volgens hem een groot voordeel. ‘Ik heb een prima overzicht, en als er met het ene bedrijf iets leuks gebeurt, profiteert het andere bedrijf daar vanzelf van mee’, zegt hij. Een beursnotering, zegt hij, is reuze handig. ‘Goed, je moet wel veel met de autoriteiten overleggen en veel publiceren, maar je hebt ook veel mogelijkheden op financieel vlak.’

Op de beurs houdt Tóth het simpel. Omdat hij het gros van de aandelen in beide bedrijven bezit, kan hij de koers stabiel houden. RT Company noteert al maanden precies één euro, terwijl De Vries Robbé een strakke 3,50 euro doet, bij zeer weinig handel.

Zo streng als de administratieve eisen zijn waaraan beursgenoteerde bedrijven als RT Company en De Vries Robbé moeten voldoen, zo mild is de toets voor de eigenaren van de aandelen. ‘Iedereen kan aandelen kopen’, zegt een woordvoerder van de AFM. Dus ook Willem Holleeder? ‘Daar bemoeien wij ons niet mee. Wij houden in de gaten of de aandeelhouders zich vervolgens aan de wet houden. Meer niet en ook niet minder.’

Volgens de AFM-zegsman kan een notering grote voordelen hebben voor bedrijven en hun eigenaren. ‘Een beursgenoteerd bedrijf heeft altijd de mogelijkheid om aandelen via de beurs te gelde te maken, of bijvoorbeeld als onderpand te geven bij een bank. Voor bedrijven zonder notering is dat veel lastiger, want er moet maar iemand zijn die ze op dat moment voor een goede prijs wil kopen.’

Een notering is, met andere woorden, het ideale middel voor (groot)aandeelhouders om te profiteren van waardestijgingen van hun bedrijf, zonder last te hebben van banken of lastige kopers. ‘Elke euro die je bedrijf in waarde stijgt, kun je er ook weer uithalen. Dat is aantrekkelijk.’

Het is precies waarop Harm Prins lijkt te azen. De voormalige zakenpartner van vastgoedondernemer Erik de Vlieger, probeert met de oude vordering op RT Company het bedrijf klem te zetten om zo miljoenen euro’s, of liever nog de meerderheid van de aandelen in het bedrijf, in handen te krijgen.

De oorspronkelijke eigenaar van de claim, Jacob Pieterman, is een coryfee uit de tijd van de internethype. Hij was de eerste Nederlander die op grote schaal gratis internet aanbood. In 2000 verkocht hij Wish voor ongeveer honderd miljoen euro aan het toen nog steenrijke Newconomy Ventures, de participatiemaatschappij van Newconomy.

Pieterman cashte behoorlijk, maar kreeg met de participatiemaatschappij onenigheid over een bedrag van ongeveer achttien miljoen euro. Uit officiële stukken (een notariële acte) blijkt dat de een deel van de vordering (10,7 miljoen euro) door Ventures werd doorgeschoven naar moederbedrijf Newconomy. De rest bleef bij de participatiemaatschappij achter.

De vordering van 10,7 miljoen is erkend en ondertekend door de toenmalige bestuursleden van Newconomy, maar werd niet in de jaarrekening van 2000 en 2001 opgenomen. Dat is curieus. De raad van commissarissen, die verantwoordelijk is voor de jaarrekeningen, bestond indertijd uit de zwaargewichten Hans Wiegel, oud-minister Koos Andriessen en Marius Jonkhart (oud-directeur van de bank NIB en ex-voorzitter van van het NOB).

Pieterman kwam een paar jaar geleden een schikking van 4,3 miljoen overeen met Newconomy. Maar Newconomy weigert, na talloze sommaties, nog een som van 1,4 miljoen te betalen. Daarom vragen Pieterman en Prins aan de rechter het schikkingsvoorstel te ontbinden. En dan komt de volledige vordering van achttien miljoen weer op tafel te liggen.

Harm Prins is vol vertrouwen. Zo heeft hij, vooruitlopend op de toekomst, alvast zijn bedrijven ondergebracht in een vehikel dat hij Moreconomy heeft genoemd. De bijbehorende website Moreconomy.nl oogt, geheel in de stijl van het oude Newconomy, als een vrolijke pleisterplaats van allerhande (internet)bedrijven.

De goede verstaander ziet echter aan het kantooradres, de inschrijving in de Kamer van Koophandel en de telefoonnummers van Moreconomy, dat het hier gaat om oude wijn in nieuwe zakken. Moreconomy is een huls voor een aantal bedrijven die de afgelopen jaren in het imperium van Erik de Vlieger zaten, zoals de Argo-drukkerij. Volgens Prins heeft De Vlieger er echter niets meer mee te maken. ‘De drukkerijen zijn van mij.’

De Vlieger en Tóth zijn oude bekenden. De Vlieger probeerde eerder de restanten van Newconomy te kopen, zegt Tóth. ‘Toen het bedrijf op zijn gat lag, hebben De Vlieger en ik allebei een bod uitgebracht. Hij wilde meer betalen, maar raakte kort daarop in de problemen. Ik heb keurig op mijn beurt gewacht, en uiteindelijk de zaak voor de door mij genoemde prijs mogen overnemen.’

Over nieuwe pogingen van De Vliegers protégé Prins het bedrijf in handen te krijgen, wil Tóth niet veel kwijt. ‘De naam Harm Prins zegt mij niets. En Pieterman ook niet’, zegt hij. ‘Er kloppen hier zoveel mensen aan die zeggen nog geld te krijgen van Newconomy. Logisch, gezien de woelige historie en de surseance waar het bedrijf in heeft gezeten. Maar toen we het kochten hebben we de zaak goed onderzocht, en volgens ons zitten er geen lijken in de kast zoals oude claims.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden