Herman knipte 75 jaar bijna alleen mannen

Herman, mijn kapper, houdt ermee op. Het werd tijd, want hij is al 91 jaar. Dat vond Herman zelf ook....

Mac van Dinther

'Ik liep laatst om tien voor half zeven op straat om de bus te halen toen ik in één keer een soort ingeving kreeg van: je moet ermee ophouden. Alsof ik een waarschuwing kreeg dat het tijd was. Flauwekul natuurlijk.'

Maar toch, hij heeft zijn ingeving gevolgd. Het moest er toch een keer van komen, zegt hij als hij de blauwe doek over mij en de stoel heen gooit. 'Hoe moet het worden? Zoals de vorige keer?'

Het gaat je als 91-jarige ook niet in de kouwe kleren zitten om elke morgen om half vijf op te staan. Vijf dagen per week, inclusief zaterdag. De zaak gaat om zeven uur open zodat de klanten nog vóór hun werk langs kunnen komen. 'Je weet tegenwoordig ook niet meer wat je 's morgens zo allemaal tegenkomt op straat.' Bovendien is Hermans vrouw ziekelijk. 'Ze is als de dood dat er iets gebeurt als ik weg ben.'

Driekwart eeuw zit Herman in het vak. 35 Jaar geleden begon hij zijn eigen zaak waar sindsdien niets aan het meubilair is veranderd. In het groene zeil zijn de looplijnen keurig uitgesleten. Op plaatsen waar de voeten nooit kwamen is het zeil donker en dof.

Vandaag is er verder niemand in de zaak. Gisteren was het nog druk, zegt Herman. Maar goed, het is een aflopende zaak, geeft hij toe. Herman heeft bijna al zijn klanten overleefd.

Zijn hele leven lang heeft Herman bijna alleen mannen geknipt. Vrouwen zijn trouweloze klanten. Als de buurvrouw het haar mooi heeft zitten, lopen ze zo naar een ander. Op mannen kun je bouwen als kapper. Hij ergert zich al jaren aan het jonge kappersvolkje dat veertig gulden of meer durft te vragen voor een knipbeurt.

Herman vraagt 15 gulden voor 'Knippen klasse IV', zoals een keurig handgeschreven kaartje meldt. 'Hairstylist, noemen ze zich tegenwoordig. En van service hebben ze nog nooit gehoord. Mót dat dan?, zeggen ze. Ja, dat mot.' In Hermans jonge jaren kon je meteen vertrekken als je niet gedienstig was voor de klanten.

Voor de laatste keer gaat zijn tondeuse en zijn licht trillende schaar door mijn haar. Om Hermans pols zit een groot verband. 'Gevallen laatst, over een blikje. Nek uitscheren? Ik vraag het maar, want ik heb er zelf ook een hekel aan.'

Zaterdag 16 september knipt hij voor het laatst. Hij wil afscheid nemen zonder flauwekul. 'De kinderen komen, de kleinkinderen ook. Maar ik werk gewoon door.' Hij zal het knippen missen, zeker. 'Maar aan alles komt een einde. Natmaken?'

Vooruit dan, voor de laatste keer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden