columnpeter de waard

Heeft links weer een eigen spreekbuis met kletsende klasse nodig?

null Beeld

Rood – en dat is D66 niet – bestaat sinds woensdag uit drie splinters. De drie traditioneel linkse partijen (SP, GroenLinks en PvdA), die in 1998 nog 61 zetels hadden, hebben nu minder zetels dan de houwdegens van extreem-rechts Wilders, Baudet en Eerdmans.

Het is een politieke en maatschappelijke revolutie. De kletsende klasse die tijdens verkiezingsavond op drie netten een bak met clichés mocht uitstorten, keek er zo glazig naar dat een deel van de kijkers moet zijn weggezapt naar voetbal of een documentaire op RTLZ.

Een van die clichés is dat de drie leiders van de linkse partijen het verkeerd hebben gedaan. Maar eigenlijk is er niks mis met Ploumen, Klaver en Marijnissen. Ze komen op voor de kwetsbaren in de samenleving, de losers en de mensen in de verdomhoek. Ze zijn integer en hebben een een positieve campagne gevoerd zonder anderen te overschreeuwen.

Een reden voor de linkse ineenstorting is dat met de vergrijzing mensen vooral bezig zijn met hun eigen hachje. Zoals winst een vies woord was in de jaren zeventig van de vorige eeuw, is solidariteit dat in de jaren twintig van de 21ste eeuw.

De kwetsbaren wijken intussen met een proteststem uit naar extreemrechts. Die is spraakmakender en manifesteert zich veel beter in de nieuwe media. Links heeft geen spreekbuis meer om het eigen geluid te laten horen. Het Vrije Volk en De Waarheid zijn allang gesneuveld. Vrij Nederland verschijnt één keer per maand. En deze krant is van progressief naar eigentijds opgeschoven.

De Vara, nu met BNN, heeft liever Johan Derksen of Peter R. de Vries in het programma dan de baas van de FNV of de financiële specialist van de PvdA. Achter het Nieuws sprak elke uitzending wel met Marcel van Dam, Jan Schaefer en Arie Groenevelt en In de Rooie Haan had Karel Roskamp, roder kon je ze niet vinden.

Zelfs de lokale sufferdjes, Voetbal International en Nieuwe Revu (Seks, Socialisme en Sensatie) waren links. In de jaren tachtig en negentig was Hilversum drie keer de Volkskrant, zo werd wel eens gezegd. Nu is het twee keer Quote, het blad dat succes en rijkdom omarmt, en drie keer De Telegraaf.

Journalisten, columnisten en opinieleiders waren ooit onderbetaalde letterknechten die zelf hun velletjes kopij naar de redactie brachten. Ze woonden meestal tussen het gepeupel of op kamers bij een hospita. Nu kunnen de salarissen van de kletsende klasse die aan tafel schuift bij Jinek, Op1 of de verkiezingsavond in vele gevallen wedijveren met die van bankiers. De factuurtjesschrijvende Peter R. de Vries zal multimiljonair zijn, net als Derksen. Misschien heeft links op het mediapark een tegenhanger van De Telegraafs WNL nodig.

Tot die tijd kan iemand die links is, beter emigreren naar de VS. Daar is een president aangetreden die zegt iets aan de groeiende inkomens- en vermogenskloof te willen doen. In Nederland zal dat vier jaar lang niet zo zijn.

Daar regeren dezelfde partijen die langs de meetlat van dezelfde kletsende klasse worden gelegd.

Verbetering: In een eerdere versie van dit artikel stond dat Vrij Nederland alleen nog online verchijnt. Dat klopt niet. Het is een maandblad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden