Economie Winnaar en verliezer van de week

Grexit is verder weg dan ooit, Italexit weer stapje dichterbij

Winnaar van de week:

Griekse premier Alexis Tsipras. Foto REUTERS

Griekenland zit niet langer onder de knoet van de in Athene zo gehate trojka. Sinds deze week mag het land de begroting weer zelf opstellen zonder bemoeienis van het trio EU, ECB en IMF. En Alexis Tsipras, de premier, klopte zich op de borst. Hij wist deze week ook buurland Macedonië te bewegen de naam te veranderen in Noord-Macedonië en overleefde een motie van wantrouwen in het parlement.

Maar de financiële autonomie van het land is misschien zijn grote verdienste. Tsipras werd in januari 2015 premier als leider van Syriza, een populistische partij die de bezuinigingseisen van de trojka verwierp.

Iedereen voorspelde toen een Grexit, vooral door de houding van Tsipras’ toenmalige rechterhand en minister van Financiën Yanis Varoufakis, die bij Dijsselbloem c.s. het bloed onder de nagels vandaan haalde. Uiteindelijk werd Varoufakis geloosd en liep Tsipras in het gareel.

De nieuw verworven autonomie kan een pyrrus-overwinning zijn. De trojka wordt ingewisseld voor veelal de Amerikaanse zakenbanken (Goldman Sachs e.d.) die de syndicaten zullen leiden waarmee Griekenland geld uit de markt moet halen voor de financiering van zijn staatsschuld.

Zolang het land geen schuldverlichting krijgt - en Merkel sputtert tegen - is de financiële autonomie meer schijn dan werkelijkheid. Voorlopig kan Tsipras er wel mooie sier mee maken.

Verliezer van de week:

Italiaanse premier Giuseppe Conte. Foto AP

Met Tsipras weten de financiële markten wat voor vlees ze in de kuip hebben. Maar de Italiaanse premier Giuseppe Conte is nog een ongeleid projectiel.

Ruim twee weken geleden riep hij dat Europa ‘ons huis is’, hetgeen de financiële markten geruststelde. Maar deze week benoemde hij weer allerlei functionarissen op hoge posities die dit huis het liefst morgen in brand willen steken.

Zo krijgt de econoom Alberto Bagnai, die de euro een ‘economisch monster’ noemde, een sleutelpositie als voorzitter van de financiële commissie van de Senaat. De financiële markten straften dat meteen af. De spread - de rente-opslag die Italië moet betalen voor zijn staatsleningen - steeg met 25 basispunten: 0,25 procentpunt. Dat lijkt weinig, maar op een staatsschuld van 2,4 biljoen euro is het toch 6 miljard euro rente extra per jaar.

Italië is Griekenland niet. Het heeft een overschot op de handelsbalans. Het begrotingstekort ligt, met 2,4 procent van het bbp, onder de richtlijn van de Brusselse toezichthouders. Er is geen acute financiële crisis, ook niet als de ECB stopt met het opkopen van staatspapier. De trojka zal niet naar Rome reizen.

Maar de financiële markten hebben aan één ding een grotere hekel dan aan een eurosceptische regering. Dat is een regering die onvoorspelbaar is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.