‘Geen uitkering, maar creatieve oplossing’

‘Het was maandag, kwart over vijf ’s middags. Een week of drie geleden. Ploink, klonk het uit mijn computer. En er verscheen een envelopje van mijn outlook in beeld.

Door Elsbeth Stoker

Ontwerper Erik Hopman (29) werkt bijna anderhalf jaar bij modelabel G-Star. Hij is samen met zijn collega’s verantwoordelijk voor het interieurconcept van de G-Star winkels. Een heel leuke baan, vindt hij. ‘Waarvan er maar weinig zijn.’ Net als veel andere jongeren heeft hij een tijdelijk contract. Deze groep heeft – samen met de uitzendkrachten – afgelopen maanden de eerste klappen van de recessie opgevangen.

‘Mijn manager wilde mij woensdag spreken, er zaten dus nog twee nachten tussen die mail en onze afspraak. Ik kan je vertellen: dat waren geen rustige nachten.

‘Ik kan niet goed tegen onduidelijkheid, ik hoor liever meteen het slechte nieuws. Daarom stapte ik die maandag al op mijn manager af met de vraag of ik me zorgen moest maken. ‘Nee’, antwoordde hij, ‘er is niets speciaals.’ Maar ik was er niet gerust op – als manager wil je een contractbeëindiging rustig bespreken en het niet zomaar even zeggen.

‘Mijn onrust bleek terecht. Woensdagochtend was er wel iets ‘speciaals’. Ondanks beloftes afgelopen november dat ik een vast contract zou krijgen, kom ik per 1 mei op straat staan. Mijn eerste werkloze dag valt ironisch genoeg op de Dag van de Arbeid.

‘Achteraf moet ik toegeven: het was geen verrassing. Laatste maanden was het rustiger geworden, projecten bleven langer liggen, keuzes werden uitgesteld en er werd meer gelet op de prijs van de materialen.

‘Eind februari verschenen er mannetjes op onze afdeling. Mannen in pak zijn ongebruikelijk bij G-Star, iedereen loopt in G-Star-kleding. Volgens de geruchten waren zij speciaal ingehuurd om te kijken waarop bezuinigd kon worden. Zo’n situatie is heel vervelend, er wordt veel gepraat maar niemand weet het zeker.

‘Mijn manager verzekerde mij destijds nog dat ik vooral niet af moest gaan op geruchten. Hij probeerde me gerust te stellen, maar ik geloofde hem niet. Een week later bleek dat terecht te zijn. Inmiddels is bekend dat drie van de acht mensen op onze afdeling moeten vertrekken.

‘Hoe nu verder? Eén ding is zeker: er zijn nauwelijks banen voor mij. Althans niet in de creatieve sector. Maar dat betekent niet dat ik gestresst wordt van de gedachte geen werk te hebben. Nu het eenmaal bekend is, voel ik me juist opgelucht. Ik heb onlangs mijn auto verkocht, een Peugeot 205. Dat leverde 800 euro op. Inmiddels heb een buffer van 2.000 euro opgebouwd, ik denk dat ik daar twee maanden van kan rondkomen.

‘Ik wil niet het verhaal zijn van een zielige werkloze, ik wil ook geen werkloosheidsuitkering aanvragen. Ik ben geen slachtoffer van de recessie, omdat ik nu toevallig mijn baan kwijt ben. Nu word ik gedwongen om creatieve oplossingen te verzinnen. Ik ga deze zomer een tijdje tenten op- en afbouwen op de Parade. Zo hoop ik de zomer door te komen. Lekker buiten werken en hopelijk kom ik zo in aanraking met theaterdecorontwerpers, dat werk heeft me ook altijd getrokken. Of ik kan wat freelance ontwerpopdrachten doen. En als het echt moeilijk wordt, ga ik gewoon tijdelijk in een verzorgingstehuis aan de slag of achter de bar.

‘Ik heb eigenlijk wel heel veel vertrouwen in de toekomst.’

Dit is een aflevering uit de serie De Crisis en Ik. Meer afleveringen vindt u in de vk.nl-special Kredietcrisis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden