Geen krant, geen tv alleen lucht en zee

Het strandhuisje dat thuis werd.

Rachida Azough

Ze kon er meteen in, bracht de weekeinden klussend door, en genoot van de stilte. Het houten binnenwerk kreeg een kleurtje, ze hing een kroonluchter op, kocht plastic tapijtjes en maakte van purschuim een zilveren spiegellijst. Allemaal voor haar tweede huis. Maar het goede nieuws werd gevolgd door roerige tijden. Lubbers werd ziek, kreeg schulden, moest haar kapsalon dichtgooien, en haar gewone huis ging in de verkoop. 'Een prachtig pand met zo'n trapgevel aan een lange kade', mijmert Lubbers. Maar ze had het geld hard nodig om haar vriend uit te kopen, en na het neertellen van 18 duizend euro voor het strandhuisje was ze blut geraakt.

Het lukte Lubbers niet om een plaatsvervangend huurhuis te vinden, maar daar is ze niet rouwig om. Gezeten op een groene strandstoel op haar eigen terrasje ziet ze, ondanks het ontbreken van een brievenbus, vooral voordelen in haar nieuwe huisje.

'Hier kan ik even buiten alle mensen staan. Met slecht weer is het doodstil, en zelfs op de slechtste dagen laat het zonnetje zich soms kortstondig zien. Dan gaan de deuren naar het terras meteen wijd open. En als het keihard waait: jas aan en een eind lopen.'

'Je kijkt geen tv, leest geen kranten. Je weet alleen wat er voor je neus gebeurt', mokte een vriend kort geleden tegen Lubbers.

'Maar dat is toch alles: de lucht, de zee, en het zand, kinderen, ouders en bejaarden - vooral nu vind ik dat meer dan genoeg.'

Een strand vol zonzoekers, zoals ze de laatste dagen ziet, kan haar niet bekoren. 'Na een paar van die mooie dagen is het strand hartstikke vies, en we hebben al zoveel troep van de Hoogovens.'

In haar eentje zit ze hier goed, wil Lubbers maar zeggen. Met haar oliekacheltje, zonnepanelen, stromend water, chemisch toilet, keuken en douche, zou ze het hier prima permanent kunnen uithouden.

'Wat heeft een mens nou eigenlijk nodig om gelukkig te zijn? Bijna niks.' Maar eind oktober worden alle strandhuisjes weggesleept. Pas in mei komen ze terug. 'Per jaar kan ik hier dus maximaal zes maanden wonen. Als ik niet snel een huurhuis vind, sta ik na oktober op straat. Dat is wel erg karig.'

Tot de eerste november geniet ze van de rust, het vroege slapen, minder drinken en uitgaan, en eindelijk weer lezen. 'Ik was het verleerd. Zat ik hier in mijn eentje niks te doen. Nu lees ik zelfs dikke boeken, mijn concentratie is met sprongen vooruit gegaan.' Tobben over haar aanstaande verhuizing doet ze in geen geval. 'Dat loopt wel los. Maar een ding is zeker: dit tweede huisje wil ik niet kwijt.'

Vroeger had ze amper contact met haar buren, 'iedereen was met zichzelf bezig'. 'Nu houd ik een oogje in het zeil als de kleintjes van de buren van het hoge terras af willen klimmen. En ik kan de deur openlaten als ik wil zwemmen. Nooit geweten hoe lekker sociale controle kan zijn.'

Leven in de rij witte strandhuisjes die kilometerslang zij aan zij staan, vergt wel wat aanpassingsvermogen. 'Je kunt hier best feestjes geven, maar je moet wel rekening met elkaar houden. Als we te veel lawaai maken, gaan we met een trommeltje aan het water zitten, ver weg van de huisjes.'

Ook haar vriendenkring geniet dus van het huisje aan zee, maar ze komen vooral met mooi weer. 'Met slecht weer zie ik ze niet, het blijft onduidelijk of ze voor mij komen of voor de zon', zegt Lubbers. 'Maar ik gun het ze van harte. Ze gaan opgeknapt weg, en kunnen er weer even tegen.'

De ervaringen in haar 'tweede huis' hebben veel invloed gehad, vertelt ze.

'Alsof ik mezelf in deze stilte hervonden heb, zo voelt het. Ik ben gewoon veranderd, heb veel meer positieve energie. Vroeger ging ik wel wat drinken met vriendinnen, maar toch verwaarloosde ik ze. Tegenwoordig kies ik ervoor om betrokken te zijn bij alles en iedereen die dicht bij me staat. Aan dit strand heb ik geleerd afstand te nemen, van het leven van moeten, en hebbe, hebbe, hebbe.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden