Evert Mooijer bouwde vanuit niets een garnalenimperium (1947-2018)

Vanuit de schuur van zijn zus schopte hij het tot icoon van de garnalenindustrie. Het geheim van Evert Mooijer? Ouderwets lef en gezond verstand.

Evert Mooijer

Evert Mooijer liet ooit op het dak van zijn woning in Volendam een windwijzer in de vorm van een garnaal monteren.

Hij was een passend symbool voor de man die zelfs door de voormalig directeur van concurrent Heiploeg een icoon van de garnalenindustrie werd genoemd.

Mooijers bedrijf Klaas Puul was onder zijn leiding vanuit niets uitgegroeid tot de grootste garnalenverwerker van Europa: zeven vestigingen in verschillende landen, 3.500 werknemers, een omzet van 200 miljoen euro en een hoofdkantoor in Volendam.

Mooijer was een ondernemer van de oude stempel die handelde naar zijn gevoel in plaats van met spreadsheets met kosten-baten-analyses, due diligence en forecasting. Ondernemen was in zijn ogen vooral lef hebben, gecombineerd met een gezond verstand. Als accountants iets afraadden, maar zijn gevoel zei iets anders, dan kocht hij het toch. Als accountants of bankiers het een goede deal vonden, maar hij aan zijn water voelde dat er een addertje onder het gras zat, riep hij vlak voor het zetten van de laatste handtekening: ‘Bel maar af.’

Vanuit de schuur van zijn zus

Evert Mooijer overleed 6 april op pas 70-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij was in 2015 nog blakend en blozend uit de leiding van het familiebedrijf getreden. Hij was de zoon van Klaas Mooijer, die zoals in Volendam gebruikelijk is een bijnaam had. Die was Puul, omdat de Mooijers ooit een eendenfokkerij hadden.

Na de lagere school kwam hij in de viswinkel die zijn vader had aan de Frederik Hendrikstraat in Amsterdam. Maar hij vond een bestaan achter de toonbank eigenlijk maar niets. In 1968 besloot hij voor zichzelf een garnalenhandel te beginnen in de schuur van zijn zus. Hij vernoemde het bedrijfje naar zijn vader Klaas Puul. Garnalen waren toen nog een obscuur product dat door hobbyisten langs de Noordzeekust met een schepnet bij elkaar werd geschraapt. Evert Mooijer besloot die Noordzeegarnalen in te kopen bij de visafslag, te laten pellen bij thuiswerkers en ze herverpakt weer te leveren aan viswinkels en groothandels. In 1989 werd het thuispellen van Noordzeegarnalen in Nederland verboden. Evert Mooijer gaf niet op. Hij besloot de garnalen in Marokko te laten pellen en bouwde daar een modern pelatelier.

Vanaf dat moment werden de Noordzeegarnalen met koelwagens naar Tanger vervoerd en vervolgens teruggehaald naar Volendam. Van drie koelwagens met ongepelde garnalen kwam er binnen vijf dagen één met gepelde terug. Later ging Mooijer ook allerlei tropische garnalen importeren en verhandelen naast andere vissoorten als rivierkreeft en gerookte zalm. Omdat de populariteit van deze vissoorten toenam in de jaren negentig, groeide het bedrijf uit.

Doorwerken

Mooijer was een workaholic. Hij kon nachten doorwerken. ‘Even over dat plan waar we het gistermiddag over hadden. Ik heb meteen een paar schetsen gemaakt en volgens mij moeten we het zo gaan doen’, klonk het dan ’s morgens om zes uur enthousiast aan de telefoon.

In 2016 besloot hij met instemming van zijn kinderen 60 procent van de aandelen van het bedrijf te verkopen aan een investeringsmaatschappij omdat Klaas Puul zelf niet de middelen had voor een grote uitbreiding. Met Sander van den Berg had een buitenstaander al de leiding overgenomen.

Mooijer zelf ging fietsen en trok er met zijn jacht, de 21 meter lange Sunseeker Predator, op uit. Tien maanden geleden sloeg het noodlot toe en werd de gevreesde ziekte ontdekt. Hij wordt overleefd door zijn vrouw en drie kinderen, waarvan twee in het bedrijf werken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.