'Een kind moet de droom van zijn vader niet najagen'

Portret van twee generaties in een familiebedrijf.

Vader Jeroen en zoon Sebastiaan Sanders van Leolux Designmeubelen.Beeld Aurelie Geurts

Sebastiaan (zoon): 'Ik speelde weleens met de gedachte om het bedrijf van mijn vader voort te zetten. Maar toen hij in 2009 met pensioen ging, kwam dat voor mij te vroeg.'

Jeroen (vader): 'Om de opvolging goed te regelen, ben ik ruim tien jaar geleden al met de hele familie om de tafel gegaan. Mijn andere kinderen hadden geen interesse in het overnemen van de zaak. Sebastiaan wel, maar hij was pas halverwege de twintig. Daarom besloten we in 2009 om een tijdelijke directie van buitenaf aan te stellen. Helemaal omdat Leolux door de crisis in zwaar weer verkeerde. Het was erop of eronder.'

Zoon: 'Dat romantische beeld van de zoon die z'n vader opvolgt leek ons op dat moment niet het beste idee. Bovendien had ik net een baan als consultant. Ik wilde eerst elders ervaring opdoen.'

Vader: 'Zelf nam ik Leolux eind jaren zeventig van mijn vader over. Dat was nog niet zo makkelijk, want als je allebei sterke ideeën hebt over de koers van het bedrijf, kunnen de emoties hoog oplopen. Mijn vader vond het bijvoorbeeld een schande dat ik met onze designmeubels in de Libelle ging adverteren.'

Zoon: 'Natuurlijk liet mijn vader weleens doorschemeren dat hij het leuk zou vinden als de zaak in de familie bleef. Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat dat een verplichting was.'

Familie Sanders

Leolux Designmeubelen

Opgericht: 1934
Aantal medewerkers: 350
Waar? Winkels in Eindhoven, Utrecht, Brussel en Krefeld, productie in Venlo en Szolnok (Hongarije)

Vader Jeroen Sanders (67) nam eind jaren zeventig de zaak over van zijn vader

Zoon Sebastiaan Sanders (36) runt sinds 2012 met een partner het bedrijf

Vader: 'Een kind moet niet de droom van zijn vader najagen, dat werkt niet. Tot mijn lichte verbazing zei Sebastiaan in 2012 ineens: ik kom eraan pap, het komt in orde.'

Zoon: 'Als consultant sta je toch aan de zijlijn. Ik was klaar om zelf beslissingen te nemen. Samen met de schoonzoon van mijn vaders zakenpartner nam ik het bedrijf over. Mijn vader keerde 'terug' van pensioen en was twee jaar onze persoonlijke adviseur. Een geweldige combinatie: veertig jaar ervaring én de energie van jonge starters.'

Vader: 'Klinkt idealistisch, maar we botsten ook. Welk ontwerp bank is mooi, plaats je een advertentie in de krant of online? Je moet goede afspraken maken over wie het laatste woord heeft. Hoe kwaad ik ook zou worden, Sebastiaan beslist.'

Zoon: 'Soms probeer ik dingen uit waarvan mijn vader zegt: dat is gedoemd te mislukken. Daar heeft hij dan achteraf vaak gelijk in, zeker als het gaat om de vraag of een bepaalde bank of eettafel goed zal verkopen. Maar de markt verandert ook. Meubels die mensen twintig jaar geleden mooi vonden, verkopen nu niet meer.'

Vader: 'Sinds twee jaar heb ik geen aandeel meer in het bedrijf. Soms ben ik weleens bezorgd: jongen toch, het is hard werken hè, denk ik dan. Maar hij doet het fantastisch. Een bedrijf loslaten is net als een kind dat uit huis gaat, het is niet meer helemaal van jou. En zo hoort het ook.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden