Een ex-hippie van een half miljard

De man die ooit achter de tijdgeest aanliep, maakt nu een fortuin met duurzame energie...

Van onze verslaggever Xander van Uffelen

De hippietijd liep in Amsterdam al bijna ten einde toen Henk Keilman begin jaren zeventig zijn oudere, spirituele broer naar India achterna reisde. Het handeltje in Indiase cosmetica, kunst en geschenken dat hij toen begon om zijn reizen naar spirituele leermeesters te betalen, is na diverse tussenstappen dertig jaar later uitgegroeid tot een investeringsmaatschappij die miljoenen investeert in bedrijven van belspelletjes tot duurzame energie.

‘Spiritualiteit en rijkdom worden ten onrechte beschouwd als tegenpolen.’ zegt Henk Keilman (54), met een geschat vermogen van 95 miljoen euro nummer 259 in de deze week verschenen Quotelijst van 500 rijkste Nederlanders.

‘Ik neem altijd rustig de tijd om uit te leggen dat zakendoen en spiritualiteit goed samen gaan. Een mens is een combinatie van bewustzijn, psyche, intellect en fysieke bouw. Al die elementen moeten in evenwicht zijn, een inzicht uit het Vaishnavisme, een Indiase levensbeschouwing die onder meer de basis vormt voor het Hindoeïsme en het Hare Krisna-geloof. ’

De huidige milieu- en klimaatproblemen zullen volgens dezelfde visie verholpen kunnen worden. ‘Onze huidige welvaart is opgebouwd met dank aan de olievoorraden. Die winsten daarop kunnen we gebruiken voor een transformatie naar een hoger niveau. En het goede nieuws is; de technologie is beschikbaar om de opwarming van de aarde te stuiten en de wereld minder afhankelijk te maken van fossiele brandstoffen.’

Keilman kan bogen op een aaneenschakeling van successen in wisselende sectoren. Hobbelde hij als hippie nog enigszins achter de tijdgeest aan, als ondernemer liep hij telkens voorop. Deze week werd bekend dat hij volgend jaar maart zijn investering in het Nederlandse windturbinebedrijf EWT, waarvan hij 40 procent in handen heeft, naar de Londense beurs wil brengen. Geschatte waarde van het bedrijf: ruim een half miljard euro.

Nadat hij zijn Indiase handeltje verkocht had aan een Brits bedrijf (en zijn eerste miljoen gulden verdiende), richtte hij een trustkantoor op. Daardoor konden buitenlandse bedrijven profiteren van het gunstige Nederlandse belastingstelsel, dat toen net wereldwijd opgang deed. ‘Dat was toen booming business.’

Onder de duizend bedrijven waarvoor Keilman de administratie liet verzorgen, zaten in zijn ogen ook enkele pareltjes, waar hij graag in wilde investeren. Een paar jaar voor de liberalisering van de telecomsector, stak hij zijn geld in een klein telecombedrijf. ‘Wij hanteerden een call back-service, zodat een centrale in de VS terugbelde naar de klant in Nederland. In die periode betaalde je nog vier gulden per minuut aan KPN, terwijl dat terugbellen voor tientallen centen kon. Daar waren mooie marges mee te halen.’

Met het telecombedrijf, NetSource Telecom geheten, is het overigens niet goed afgelopen. Na enkele overnamen kwam het in handen van KPNQwest, het telecombedrijf dat met luid geraas ten onder ging na het uiteenspatten van de internetbel.

‘Ik geloofde in die tijd ook in de zonnige vooruitzichten van de nieuwe economie. Maar ik was ook praktisch ingesteld. Als je investering flink meer waard is geworden, moet je dat ook durven incasseren.’ Eind 1998 deed Keilman daarom zijn belang in de verkoop. De 2 miljoen dollar die hij in 1994 had geïnvesteerd, leverde hem vier jaar later 35 miljoen dollar op.

Keilman is ervan overtuigd dat zijn spirituele en filosofische levenswijsheid hem in het zakendoen tijdig het juiste pad heeft gewezen. ‘Het helpt als je het grotere plaatje kan overzien. Wat zijn de onderliggende trends? Hoe zijn de kansen op de lange termijn? Niet voor niets heeft de befaamde investeerder Warren Buffet ook een filosofische instelling.’

Natuurlijk stak Keilman ook geld in bedrijven die niks deden . ‘Ze zeggen wel dat een op de tien investeringen een klapper moet opleveren. Bij mij zijn van de tien twee investeringen erg succesvol, presteren er zeven middelmatig en mislukt er hoogstens een. ’

Na de telecom mikte Keilman op mediabedrijven. Via Unico Glorie, de programmamaker die in 2003 Endemol verliet, raakte hij betrokken bij 2waytraffic. Dit jonge bedrijf verkoopt onder meer programmaformats en belspelletjes en staat sinds 2006 genoteerd op de Londense beurs. ‘In Nederland is er nu gedoe over die belspelletjes. Maar omdat we actief zijn in dertig landen, merkt het bedrijf er niet veel van.’

Kan een spiritueel ingestelde ondernemer het wel maken om te investeren in plat vermaak voor tv?

‘Natuurlijk zijn belspelletjes plat entertainment en levert het geen culturele verrijking op. Maar een mens moet af en toe ook de blik op oneindig kunnen zetten. Je kan niet de hele dag met educatie bezig zijn. Bovendien, belspelletjes leveren geen schade op. Ik ken geen gevallen van bellers die vanwege dwangmatig belgedrag in de kliniek zijn opgenomen.’

Maar raakt de verheffing van de mens, die u nastreeft, met al die platte belspelletjes niet in de knel?

‘Die discussie wordt al duizenden jaren onder intellectuelen gevoerd. Toen de eerste boeken verschenen, was de angst onder de culturele elite dat lezen niet goed zou zijn voor het intellect. Dat lezen zou afstompen. Ik geloof dat Plato nog stelde dat lezen verderfelijk is voor de mens, terwijl het aanschouwelijke, de theatervorm, tot de ware verdieping zou leiden. Moet ik dan mensen belspelletjes gaan onthouden? Maar vooruit, ik kijk zelf liever ook naar andere televisie, zoals The History Channel.’

Bij zijn nieuwste investering hoeft Keilman geen wroeging te hebben. Twee jaar geleden stak hij zijn geld in windmolenmaker EWT, dat voortgekomen is uit de failliete Nederlandse turbinemaker Lagerweij. ‘Windturbines is een product waar ik helemaal achter kan staan. Duurzame energie is ook een positief fenomeen. Los van het geld dat er mee valt te verdienen en het energievraagstuk dat het helpt op te lossen, help je met duurzame energie mee om de politieke stabiliteit in de wereld te vergroten en de welvaart tussen arme en rijke landen beter te verdelen. Met wind en zonne-energie ben je niet langer afhankelijk van een paar machtige energieproducerende landen en kan je bovendien ook in de middle of nowhere stroom opwekken.’

Keilman raakte al tijdens de eerste en tweede oliecrises in de jaren zeventig geboeid door de schaarste aan energie. ‘In die periode wisten de oliebedrijven met een intensieve zoektocht nieuwe voorraden te ontdekken, in bijvoorbeeld de Noordzee, de Golf van Mexico en voor de Afrikaanse kust. Naar mijn inschatting is de nijpende schaarste aan olie en gas nu echter niet meer eenvoudig weg te werken. Er zijn nog wel voorraden, maar dat kost veel geld om die uit de grond te halen. Kijk maar naar de olieprijs, die in een paar jaar tijd van 20 naar 90 dollar is gestegen. Deze prijsexplosie was voor mij het moment om te gaan investeren in duurzame energie.’

Keilman mikt daarbij vooralsnog op windenergie. ‘In Nederland is er niet zoveel ruimte meer voor windenergie, maar in landen als Polen, Turkije, Oekraïne of nog veel verder weg, heb je kilometers lange lege vlakten waar op grote schaal windparken gebouwd kunnen worden. En in die regio’s zijn vaak ook goede windregimes. Dat wil zoveel zeggen als dat het er vaak en hard waait. Essentieel is dat windenergie met een olieprijs van 90 dollar substantieel goedkoper is dan de energie die uit olie of gas wordt gewonnen.’

En als de zakenman zo opgetogen praat over zijn investeringen is in zijn woordkeuze ook zijn spirituele kant te beluisteren. ‘Ik voorzie de grootste economische transformatie van de mensheid. Uiteindelijk belanden we als maatschappij op een hoger niveau.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden