Een conservatieve rebel, droeve verhalen en collectieve rouw

Het kleinste opinieweekblad, De Groene Amsterdammer, pakt deze week uit met een paar grootse verhalen. Hier is van een zomerdip geen sprake, al zullen sommige lezers terugdeinzen voor het verhaal over Freek de Jonge, recentelijk nog Zomergast.

De Jonge wordt 30 augustus 70 jaar. Rob Hartmans, schrijver van het boek Freek: De cultuurkritiek van een komiek dat deze week verschijnt, vraagt zich in De Groene af hoe links De Jonge is. En was.

De conclusie: 'De opstandigheid en tegendraadsheid uit de jaren van Neerlands Hoop zijn bij Freek nooit verdwenen, maar hij is wel gaan inzien dat niet elke vorm van orde verwerpelijk is, dat niet elk taboe doorbroken kan worden en dat niet alle tradities overboord gesmeten moeten worden.'

Samenvattend noemt Hartmans hem een conservatieve rebel - een goede vondst.

Russische moezjik
Elsevier portretteert een andere grootheid, Vladimir Poetin. Het is een poging te verklaren waarom hij in het Westen wordt gezien als sluwe, meedogenloze leider die aan de Koude Oorlog II is begonnen, en in Rusland de heldenstatus heeft.

Poetin is een leider zoals een leider volgens Russen hoort te zijn: 'Hij is sfinxachtig en stoer tegelijk, gedraagt zich als een echte Russische moezjik, een macho. Poetin is autoritair en meedogenloos.'

Beeld De Groene Amsterdammer

'Andermans droefheid is troost'
Vrij Nederland staat in het teken van iets dat het 'Sad Story Project' wordt genoemd. Je moet er maar zin in hebben. Arnon Grunberg en Sander Pleij zoeken bijna vijftig pagina's lang (vergeefs) troost in 'droeve verhalen' van een bonte verzameling mensen, onder wie Hero Brinkman en Pierre Bokma.

Grunberg legt uit wat de gedachte achter het project is: 'Andermans droefheid is troost (...). Luisteren naar de pijn van anderen relativeert de eigen pijn, en wat misschien nog belangrijker is: maakt de eigen pijn, de eigen mislukking aanvaardbaar.'

Het is geen wedstrijdje natuurlijk, maar het project in VN legt het af tegen het fraaie en overtuigende essay dat Joost de Vries voor De Groene Amsterdammer schreef over rouwen. En daar is Grunberg ook weer, vanwege zijn stelling in The New York Times dat de rouw in Nederland na het neerstorten van vlucht MH17 nep was en dat collectieve rouw gelijk staat aan collectieve hysterie.

Via onder andere Grunberg, het huwelijk van prins William en Kate Middleton en de nieuwe HBO-serie The Leftovers komt De Vries tot de slotsom: 'Een collectieve rouw stelt ons in staat het onbewuste verzet makkelijker te overwinnen en te rouwen om wat we zelf verloren hebben, en alles waarvoor we bang zijn het ooit te zullen verliezen. Dat gebeurde er bij Diana, of Hazes, of de 196 Nederlanders in de MH17.'

Arnon GrunbergBeeld Jeroen van Loon/Hollandse Hoogte

Gezicht van Nederland
De derde stevige poot van De Groene deze week is een verhaal van Monique Samuel over Syrische vluchtelingen en hun barre tocht naar Nederland. Het staat vol verbijsterende details.

Een van de vluchtelingen wilde naar Noorwegen, maar veranderde van gedachten; te noordelijk, te koud. En te slechte voetballers, dat ook.

'Over Nederland wist ik meer: Van Basten, Cruijff. Daarmee had Nederland een gezicht.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden