Een coming of age tussen die blauw-gele coulissen

Er zijn dingen in het leven waar je niet aan ontkomt, zoals de leesbril, de dood en IKEA.

null Beeld afp
Beeld afp

Wat dat laatste betreft, heb ik de afgelopen dertig jaar een persoonlijke ontwikkeling doorgemaakt, een coming of age tussen die blauw-gele coulissen: de koortsachtige IKEA-hebzucht van weleer maakte gaandeweg plaats voor achtereenvolgens wrevel, existentiële eenzaamheid en blinde paniek, die zijn zenit bereikte met enkele jaren van IKEA-totaalweigering, waarna een inmiddels vrij stabiele periode volgde van IKEA-aanvaarding en -berusting. Net het leven zelf.

Mijn jongste zoontje, bijna 12, vindt het er nog gewoon léúk. Ook had hij een bureautje nodig, want binnenkort neemt de middelbare school, en daarmee de Ernst des Levens, een aanvang. 'Mag ik dan ook een bureaustoel?' Natuurlijk! Zijn keus viel op een kunstlederen monster waar meneer De Mesmaeker wel vier keer in zou passen; hij zelf keek amper boven de zijleuningen uit. 'Jongen, zou je dat nou wel doen?' 'Nee, ik wil deze en anders hoef ik niks...' 'Ach, láát dat kind toch...', u kent dat wel.

'We moeten eigenlijk ook een nieuwe bank...', opperde huisgenoot P., maar omdat ik hem met die stoel zijn zin had gegeven, kon ik nu mijn poot stijf houden: nee, ik wil geen nieuwe bank, want nieuwe banken geven een hoop gedoe en gesleep, ze hebben een nare, zure lucht, ze worden sowieso meteen gesloopt door de katten en je moet er maandenlang wijn op morsen voordat je dat niet meer erg vindt.

Terwijl mijn zoontje alle bedden probeerde, laadde huisgenoot P. het karretje routineus vol met de gebruikelijkheden: wc-rolhouders, boekenrekjes, keukentrapjes... En servetten, véél servetten. Het restaurantbezoek zal ik u besparen, maar daarna belandden we op de speelgoedafdeling, waar het gebruikelijke pandemonium uitbleef: mijn zoontje wilde niets hebben. Wel raakte hij ontroerd door al die kinderspullen die hij herkende van vroeger. Het eivormige draaistoeltje, het opblaasbare reuzenlieveheersbeestje... Hij werd er stil van. Ook nostalgie begint jong, tegenwoordig.

Naast ons boog een jong stel zich over een biezen mandje gevuld met pluchen speelgoedgroente. Een tomaat, paddestoelen, peentjes, prei... 'Is dit nu een krop sla of een kool?', vroeg de vrouw. 'Even kijken', sprak de man en trok resoluut een catalogus tevoorschijn. 'Het staat er niet bij', zei hij na een tijdje. 'Moedigt aan tot rollenspelen, dát wel.' 'Rollenspelen? Met een kool?', sprak de vrouw misprijzend. 'Nee, dan moet het tóch een krop sla zijn.'

Thuis bleek alles, zoals dat hoort, van de verkeerde kleur of maat, en met zuignappen in plaats van schroeven, of andersom. Maar we hebben servetten tot zeker medio 2023.

Dat is fijn.

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden