'Echt, iedere sukkel kan dit werk doen'

Gemeenten zijn sinds 1 januari verantwoordelijk voor de bijstand en doen alles om mensen aan de slag te helpen. Zo moet de Groningse jeugd gordijnhangers assembleren voor een uitkering....

Terwijl in het naastgelegen Stadspark mensen volop genieten van de lentezon, zitten Ramona en Cees voor een enorme berg hangers. De plastic haakjes moeten opnieuw worden bevestigd, omdat iemand dat eerder verkeerd heeft gedaan. Een tafel verderop is Peter bezig pakketjes van vijftig gordijnhangers aan elkaar te binden. Die pakketjes kunnen naar de winkels.

Dat het goed is om aan het werk te gaan - of te blijven - zien de jongeren wel in. Timmerman Cees is, nadat het bedrijf waar hij werkte failliet ging, enkele maanden uit de roulatie geweest. 'En dan merk je dat het wel moeilijk is om weer in het ritme van werken te komen.' Maar over het werk zelf is hij niet te spreken: 'Echt, iedere sukkel kan dit werk doen.'

Sinds 1 april moeten alle jongeren tussen achttien en 23 jaar die in de stad Groningen een bijstandsuitkering aanvragen, werken voor hun geld. Het project heet Groningen@work, en is bedoeld om de jeugdige werklozen zo snel mogelijk naar een baan te leiden. Zes weken lang maken ze werkdagen van vier uur, maar het assemblagewerk is slechts bijzaak. Belangrijker is het grote prikbord in het lokaal. Daarop hangen tientallen personeelsadvertenties, uit kranten en uit het bestand van het Centrum voor Werk en Inkomen.

Naast het lokaal waar de jongeren aan het werk zijn, is een kantoortje waar de voorman van het project en een consulent fulltime bezig zijn met de begeleiding van de werklozen. Ze hebben liever dat 'de klanten' van het project hun tijd besteden aan solliciteren dan dat ze hangertjes produceren. Maar ze in huis hebben, is volgens projectcoördinator Jos Mocking wel de beste manier om te zien of een uitkeringsgerechtigde er alles aan doet om een baan te vinden, zoals de wet dat voorschrijft.

Als een jongere na zes weken Groningen@work nog geen baan heeft gevonden, dan heeft het team van de Groningse Sociale Dienst in ieder geval een goed beeld van zijn of haar capaciteiten, zegt projectleider Richard Geelof. De gemeente kan dan inschatten of een persoon een reële kans heeft om een reguliere baan te vinden, of dat iemand toch beter eerst gesubsidieerd werk kan worden aangeboden.

Het project heeft nog een 'bedoeld bijeffect', zoals Geelof het noemt. Een deel van de mensen die bijstand aanvragen, wordt afgeschrikt door het gedwongen werk. Geelof: 'De student die klaar is met zijn studie en dan een uitkering aanvraagt om vervolgens eerst een maandje op vakantie te gaan, zul je door dit soort initiatieven niet meer snel zien.' Personen die weigeren mee te doen, mogen door de sociale dienst worden gekort op hun uitkering.

De begeleiding die de jongeren bij Groningen@work krijgen, is intensief. De afgelopen vier weken zijn er 31 mensen komen opdagen. Zeven van hen hebben inmiddels een baan. Voor de anderen zijn er vier medewerkers beschikbaar. Dat kan doordat er geld uit Den Haag is om met het systeem te experimenteren. Na een jaar wordt bekeken of het project ook zelfstandig rendabel is.

Door de hoge jeugdwerkloosheid is het de vraag of het wel mogelijk is de proef tot een succes te maken. Maar volgens Geelof ontstaat een deel van die werkloosheid omdat mensen er al van uitgaan dat ze geen werk kunnen vinden. Hij hoopt dan ook dat de deelnemers door intensief te solliciteren wel een baan kunnen vinden. En anders staat deelname aan een werkgelegenheidsproject nog altijd beter op het cv dan thuiszitten, zegt Geelof.

Peter, die vanwege 'onenigheid' met de baas zijn schoonmaakbaan kwijtraakte, heeft zijn hoop gericht op een vervolgopleiding. Op de twee sollicitatiebrieven die hij tot nu toe de deur uit deed, heeft hij nog geen reactie gehad. Het prikbord, dat volhangt met personeelsadvertenties, biedt weinig perspectief, 'want daar heb je allemaal een papiertje voor nodig.' En alleen een mavo-diploma is wat mager; daarmee kun je eigenlijk niet veel meer dan gordijnhaakjes aan elkaar binden, realiseert Peter zich. 'En laat ik het zo zeggen, dat doe ik niet voor mijn lol.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden