Dure buiging Hartstichting voor achterban

Voor het eerst in de geschiedenis is iemand in Nederland op staande voet ontslagen simpelweg omdat hij 'te veel' zou verdienen....

Cardioloog Manger Cats hield simpelweg vast aan het bij zijn aantreden afgesproken salaris van 175 duizend euro . Hoeveel Manger Cats verdiende zou onbekend zijn gebleven als de Volkskrant niet een lijst had afgedrukt met de salarissen van directeuren bij goede doelen, waaruit bleek dat de Hartstichting het royaalst betaalt.

Opzeggingen en een boycot door collectanten waren het gevolg. De Stichtingsraad handelde razendsnel en wilde het salaris tot 130 duizend euro verlagen. Toen Manger Cats dat weigerde, restte het gat van de deur.

De ontstane commotie zegt iets over de gezonde naïviteit van donateurs en vrijwilligers. Het salaris staat in het jaarverslag. Wel doet de stichting weinig moeite deze kennis te verspreiden. Sowieso hapert de informatievoorziening bij veel goede doelen. Terwijl beursgenoteerde bedrijven meedogenloos worden gestraft als ze gegevens achterhouden, vinden veel charitatieve instellingen hun schone intenties voldoende garantie voor donateurs dat hun geld 'goed' terecht komt.

Openheid komt zelden vanzelf, maar moet worden afgedwongen. Als de signalen niet bedriegen, zijn de tijden voorbij dat de goede doelen, als maatschappelijk relevante sector met een grote schare vrijwilligers en donateurs, overheidssubsidies en fiscale voordelen, kunnen wegkomen met summiere informatie over doelmatigheid (wordt het doel behaald?) en efficiëntie (gebeurt dat snel en goedkoop?).

De commotie vertelt óók dat de combinatie van een leger vrijwilligers en een bestuur van betaalde professionals - waar veel goede doelen op drijven - wringt. Ook 130 duizend euro vindt de Hartstichting-achterban een hoog salaris, zegt voorzitter Hans Eric Jansen van de Stichtingsraad. Maar dan staat de Hartstichting tenminste niet meer bovenaan; vooral dát was niet te verkopen.

De consequentie is nivellering omlaag in de goededoelenbranche. In het bedrijfsleven gebeurt juist het omgekeerde: daar zouden almaar hogere salarissen nodig zijn in de concurrentie om 'kwaliteit'. Het is derhalve spannend of de Hartstichting aan 'kwaliteit' zal inboeten.

Evident is dat Hartstichting-voorzitter Jansen in zijn buiging voor de achterban vuile handen heeft gemaakt. Over een eventuele vertrekpremie die Manger Cats zou kunnen eisen zei hij donderdag: 'Het kan zijn dat de rechter zegt: meneer Manger Cats, kijk eens wat een schade u heeft aangericht.' Maar omgekeerd is het goed denkbaar dat een advocaat overtuigend betoogt dat juist de Hartstichting zijn medisch directeur heeft geschaad door hem als een baksteen te laten vallen en een contract stante pede op te zeggen na gemor uit de achterban.

De vraag is of de keuze voor de achterban niet een te dure was - in termen van kwaliteit, afkoopsom en geloofwaardigheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden