Postuum

Dolf van den Brink (1948 - 2014)

Hij stamde uit een geslacht van 'Erfgooiers' en hoefde niet voor het geld te bankieren. Hij stapte op bij ABN Amro wegens de sfeer.

Dolf van den Brink.Beeld HH

Hij wilde zijn ziel niet aan de duivel verkopen. En die duivel was geld en macht. Dolf van den Brink stapte 2002 op bij ABN Amro, omdat hij geen zin meer had om aan het overlevingsspel aan de top mee te doen. 'De top van de top vraagt om een allesverzengende ambitie', zo zei hij. 'Mijn geluk is dat ik vermogend ben opgegroeid. Ik heb nooit voor het grote geld hoeven werken, deed alles omdat ik het leuk vond. En dat doe ik nog steeds.'

Dolf van den Brink werd in 2002 bijzonder hoogleraar Financiële Instituties aan de universiteit van Amsterdam, commissaris bij bedrijven als AkzoNobel, Van der Moolen en Center Parcs en de drijvende kracht achter het nieuwe Singer in Laren. Afgelopen zomer werd een tumor in zijn hoofd ontdekt die fataal bleek te zijn. Hij overleed op 22 december op 66-jarige leeftijd. Twee weken eerder kreeg hij voor zijn inspanning voor het culturele leven op zijn slaapkamer nog de erepenning van de gemeente.

Van den Brink komt uit een geslacht van zogenoemde Erfgooiers, families die in de 13de eeuw van graaf Floris V de gebruiksrechten hadden gekregen over de onontgonnen gronden in het Gooi. Zijn vader R.E.M. (ook Dolf genoemd) van den Brink was van 1954 tot 1979 topman van uitgeverij Elsevier, waarvan hij dagbladuitgeverij NDU (AD en NRC) en Pierre Vinkens wetenschappelijke uitgeverij Excerpta Media acquireerde. Zijn zoon Dolf is sinds november de topman van Heineken USA. Zijn oom Jan van den Brink was minister van Economische Zaken in het wederopbouwkabinet van premier Beel en vele jaren topman van de Amrobank.

Stressvol

Dolf van den Brink zelf studeerde economie aan de universiteit van Amsterdam. Omdat hij zijn vader zelden zag besloot hij niet in de uitgeverswereld te stappen maar te kiezen voor een baan met regelmatige werktijden bij de ABN. Maar nadat de ABN in 1990 fuseerde met de Amro en hij zelf eerst directeur-generaal en later bestuurslid werd, kwam Dolf van den Brink tot de ontdekking dat hij ook zelf dagen ging maken van 7 uur 's morgens tot half elf 's avonds en zijn gezinsleven verwaarloosde. Toen zijn vrouw in 2000 overspannen raakte en hij zelf een nekhernia kreeg als gevolg van werkstress besloot hij zijn collega's mee te delen dat hij over vier jaar met zijn werk zou stoppen. Dat werden er twee, omdat de mensen binnen de top zich van hem afkeerden en de sfeer onder de nieuwe topman Rijkman Groenink veel grimmiger was geworden. 'We gingen van het consensusmodel naar het free-for-all-model: wie het hardst riep, kreeg de bal', zei hij in NRC Handelsblad. In 2002 ging hij af door de zijdeur, samen met de andere bestuursleden Rijnhard van Tets en Jan Maarten de Jong. Dat nam niet weg dat hij een van de meest invloedrijke managers van Nederland bleef. In 2007 besloot hij op te stappen als commissaris bij Van der Moolen omdat hij het niet eens was met het declaratiegedrag van bestuursvoorzitter Richard den Drijver, zoals hij dat twee jaar later verwoordde.

Nadat ook ABN Amro in 2008 ten onder ging in een overnamestrijd ontpopte hij zich als criticus van bonussen, winstmaximalisatie en kortetermijndenken in het bankwezen. Hij schreef vele artikelen in kranten - 'Wij bankiers moeten ons schamen' - en verscheen regelmatig op de televisie. Net als zijn vader R.E.M. van den Brink werd hij voorzitter van de commissie van Beheer van de Stichting Singer Memorial Foundation. Hierbij verwierf hij fondsen voor de nieuwbouw die deze zomer wordt geopend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden