Column

Dik en Eenzaam

We lieten het koekje bij de koffie maar even liggen. 'Randstedeling wordt dik en eenzaam', schreeuwde de voorpagina ons toe. Het aantal inwoners met overgewicht, lijdend aan eenzaamheid en met een verhoogd risico op angst en depressie zal de komende jaren fors toenemen. Sterker, in 2020 zal de helft van de volwassenen in Den Haag, Amsterdam, Rotterdam en Utrecht uit Remia Rémi's bestaan.

Dik én eenzaam, we moesten er niet aan denken. Ben je eindelijk gezellig, is er niemand in de buurt. Alsof we al niet somber genoeg waren.

Drie drugsdoden en opeens leek helemaal niemand nog in staat de kaken op elkaar te houden: dat mensen voor een pil van 4 euro hun leven op het spel zetten! Laten we wel wezen, als je geen xtc slikt, ga je ook niet dood. Ach man, hou toch op. Als je niet autorijdt, krijg je ook geen ongeluk. Bij paardrijden vallen jaarlijks veel meer doden.

En wat te denken van alpinisten? Die donderen met lawines tegelijk de berg af, maar daar hoor je nooit iemand over. Nee, da's dan weer avontuur. Weet je hoeveel ellende alcohol ons jaarlijks brengt? Of roken?

Zo hadden we het inderdaad allemaal nog niet bekeken. We besloten de bedrijfswagen maar onder de carport te laten staan. Dan maar even niet naar de manege. En hardlopen lieten we ook liever aan de doodlopers nu we lazen dat 200 (tweehonderd!) sporters per jaar het loodje leggen door hart- en vaatproblemen.

Nee, de Betrouwbare Mannetjes namen geen enkel risico. Wij bleven lekker binnen. De kans dat we tussen de keuken en de badkamer een verdwaalde welzijnswerker uit Sierra Leone of een paspoortloze jihadstrijder tegen zouden komen, leek ons nog wel te overzien.

Iets dieper dan gebruikelijk ploften we op de Randstedelijke tweezitter. Maar echt helpen wilde het ook niet. Onze kampioen dient enkel als kanonnenvoer voor de topclubs, en de rest bungelt kansloos onderaan in de Europa League. John Cleese vertelt op drie zenders en in twee kranten tegelijk hetzelfde verhaal en op een goed moment had iedereen het alleen nog maar over het nieuwe uiterlijk van Bridget Jones. Waar waren we in godsnaam mee bezig? We hadden al een week niemand gezien en de somberte nam alleen maar toe.

Niks 2020. De Betrouwbare Mannetjes hadden slechts een week nodig om angstig, eenzaam, depressief en dik(kig) te worden. We moesten eruit. En wel nu. Dan maar gevaar. We moeten weer onder de mensen. Kuchende West-Afrikanen, capuchon-dragende Arabieren, het maakt ons allemaal niks meer uit. We zien wel waar de avond ons brengt. En we stoppen gewoon 4 euro in de almaar strakkere heupslips. Een beetje extra beweging kunnen we wel gebruiken.

Voor de volgende week adviseren wij u de volgende mening:

Weet iemand of Seth al begrafenis?

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.