Column Peter de Waard

De videoscheidsrechter in het voetbal begint steeds meer te lijken op een economisch model

De zogenoemde videoreferee (VAR) in het voetbal begint steeds meer te lijken op een economisch model. Je stopt er alle data (beelden) in en denkt een wetenschappelijk meer verantwoorde uitkomst (eerlijker) te hebben. Maar uiteindelijk is het resultaat nog onbevredigender. En daardoor wordt het volk ook kwader. Menselijke vergissingen zijn te vergeven, maar die van door mensen gemaakte machines niet.

Het voetbal had er nooit aan moeten beginnen. Ook omdat het een spelletje is, hoeveel geld er ook mee is gemoeid. Het beste zou zijn om een derde instantie – een VAR die de videoreferee controleert – aan te stellen die er ergens in een Zeister bos nog eens oordeelt of een of andere spits nu twaalf millimeter buitenspel staat. Mogelijk moet er een psycholoog naast zitten die de gedachten van spelers kan lezen en kan concluderen of die bewust zijn hand naar een bal bracht of die er echt per ongeluk tegen kreeg. Bij het maken van modellen worden ten slotte ook gedragseconomen ingeschakeld.

En als een derde VAR het ook niet meer weet moet er maar een vierde, vijfde of zesde bijkomen met andere wetenschappers. Zelfs dan zal Johan Derksen er een samenzweringstheorie op loslaten, waarbij hij zijn eigen vriendjes in het arbiterkorps in bescherming neemt en de referees die niet op zijn verjaarsdagspartijtje mogen komen neersabelt.

Ook de economische voorspellingen kunnen net zo gemakkelijk worden overgelaten aan een of andere dwaze goeroe die denkt dat nog voor 2022 de hele wereldeconomie instort dan aan een instantie als het IMF of de OESO die op grond van miljoenen data voorspellen dat de economische groei ieder jaar 0,1 of 0,2 procent oploopt dan wel terugloopt.

Economische modellen zijn even onbetrouwbaar als de glazen bol of de Enkhuizer Almanak. Modellenmakers die roepen dat er een economische crisis aankomt – en sommigen opstellers bluffen dat ze er zelfs een tijdstip aan kunnen koppelen – zijn nog gevaarlijker dan regeringsleiders die zich erop beroepen.

De politici kunnen bij een volgende verkiezing worden weggestemd. De modellenmakers niet. Na acht jaar moest Barack Obama plaatsmaken voor een ander. Maar Nobelprijswinnaar Paul Krugman mocht gewoon blijven doorgaan met zijn tweets. Er zit geen houdbaarheidsdatum aan zijn opvattingen, hoewel hij in zijn eentje toch al vaker de plank heeft misgeslagen dan een heel congres vol politici.

Economisch beleid is het zoveel mogelijk in evenwicht houden van debet en credit. Elke andere inspanning is een gok op een onzekere toekomst. Wie roept dat Brexit een kanjer van een crisis kan veroorzaken, heeft mogelijk net zo veel gelijk als degene die roept dat het op termijn gunstig kan uitpakken.

Reageren? p.dewaard@volkskrant.nl

Verbetering: In een eerdere versie van deze column werd Nobelprijswinnaar Paul Kruger genoemd. Bedoeld werd: Paul Krugman.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden