De Onderneming

De tragiek van een brandkastenfabrikant: ‘Nadeel is dat die dingen zo lang meegaan’

Brandkastenfabrikant Van den Hoven lijdt niet alleen onder concurrentie uit Oost-Europa. Het eigen product heeft ook een nadeel. ‘Ze gaan zo lang mee.’

Een medewerker van brandkastenfabrikant Van den Hoven in de werkplaats in Barendrecht. Beeld Freek van den Bergh

Restaurant De Beren in Barendrecht – lokaal bekend om de spareribs, saté, gamba’s en sliptong van de houtskoolgrill – was tot de grond toe afgefikt na een keukenbrand, maar één ding stond nog fier overeind: de zwartgeblakerde VDH-GTS-S2, een van de kluizen van brandkastenfabrikant Van den Hoven. De hartslag van directeur Henri van den Hoven (38) schakelde een paar tandjes hoger toen de boormachine van een collega van de technische dienst zich een weg baande door het mangaanstalen slot van de kluis, gadegeslagen door de bedrijfsleider van het restaurant en een schade-expert van de verzekeraar.

Wat had de verschrikkelijke vuurzee, ontstaan door kortsluiting in de afzuigmotor boven de keuken, overgelaten van de inhoud van de kluis? Het één meter hoge gevaarte had weliswaar brandwerende vulling, genoeg om de inhoud zeker een half uur te beschermen tegen de verschroeiende hitte, maar dat was een schijntje vergeleken met sommige andere kluizen van de Barendrechtse brandkastenfabriek, die tot wel twee uur lang waren getest in een loeiende oven. Groot was dan ook de opluchting bij Van den Hoven toen de kluisdeur openzwaaide: de kassaladen met contant geld en de administratie waren volledig ongedeerd gebleven. Een schrale troost voor de eigenaars, hun toko was naar de gallemiezen, maar in elk geval hadden ze de dagopbrengsten nog.

Bedrijf: Brandkastenfabriek N.A. v.d. Hoven en Zn

Waar: Barendrecht

Sinds: 1957

Aantal werknemers: 16

Jaaromzet: 2,1 miljoen euro

Zie hier ook meteen de tragiek van een brandkastenfabrikant, vertelt Van den Hoven: ‘Het nadeel is dat die dingen zo lang meegaan.’ Een 34 jaar oude, op een typemachine getikte bedankbrief van de Uithoornse juwelier Sparnaay herinnert daar nog aan. De brief, geschreven nadat een brand het Uithoornse winkelcentrum Zijdelwaard in de as had gelegd, hangt ingelijst in de met brandkasten volgestouwde toonkamer van Van den Hoven.

‘Door de centrale ligging midden in het centrum hebben vlammen en hitte zeker acht uur vrij spel gehad, waardoor zelfs het dak geheel instortte’, schreef de juwelier. ‘Voor de inhoud van de kluis vreesden wij het ergste. Bij de opening van de kluis, welke in uw bedrijf plaatsvond daar handgreep en cijferslot gesmolten waren, bleken de gouden en briljanten sieraden echter nog geheel intact. Dit resultaat overtreft onze stoutste verwachtingen. Het noodwinkelcentrum wordt begin maart opgeleverd. Het spreekt vanzelf dat wij ook dan weer een kluis plaatsen van uw beproefde fabrikaat.’

Duurzaam

Dat brandkasten zo duurzaam zijn, terwijl telefoons, printers en veel andere producten binnen de kortste keren aan vervanging toe zijn, is voor de klant hartstikke fijn, maar voor de omzet van de Barendrechtse fabrikant is het minder. ‘Soms is dat wel wrang om te zien’, zegt Van den Hoven. ‘Er staan bijvoorbeeld kluizen van ons in supermarkten die door de jaren heen misschien al wel zes, zeven overnames hebben meegemaakt – van Edah naar Super de Boer naar Laurus naar Jumbo, en dan vergeet ik nog een paar voorgangers. Elke overname wordt alles in de winkel van de vloer tot aan de plafonds vervangen, behalve één ding: de kluis.’

Terwijl Van den Hoven dit vertelt kijkt zijn opa toe vanaf een olieverfportret in de vergaderkamer van de fabriek. Henri’s opa Anné senior richtte het bedrijf op in 1957, drie jaar nadat de handelaar van een plaatselijke kerk de vraag had gekregen om op zoek te gaan naar een nieuwe brandkast. De oude kluis van de kerk wist hij te verkopen aan de Boerenleenbank – een voorloper van Rabobank – en vanaf dat moment had hij de smaak te pakken. De vraag naar inbraak- en brandbestendige kluizen bleek zo groot dat Nijs Anné van den Hoven, zoals hij voluit heette, besloot een eigen brandkastenfabriek te beginnen.

‘We zijn een echt familiebedrijf’, vertelt Henri van den Hoven. Zijn oom Arie ging hem voor als directeur, terwijl zijn vader Anné junior jarenlang in de buitendienst werkte van Brandkastenfabriek N.A. v.d. Hoven en Zn bv, zoals in witte letters op de donkerblauwe voorgevel staat. Twee broers en twee neven van Henri werken ook in het bedrijf.

Sentimentele waarde

De klantenkring is door de jaren heen flink uitgedijd: banken, kerken, politiebureaus, musea, supermarkten, restaurants, juweliers en multinationals behoren tot de afnemers, en natuurlijk volop particulieren. De fabriek maakt niet alleen brandkasten, maar ook apotheekautomaten, beveiligde deuren, pistoolkluizen, geldtransportluiken en tal van andere producten. ‘De meeste mensen associëren een kluis met cash. ‘Ach, ik heb toch geen contant geld in huis’, zeggen ze dan’, vertelt Van den Hoven. Maar iedereen heeft wel kostbaarheden in huis, of ze nu van financiële of sentimentele waarde zijn: erfstukken, schilderijen, juwelen, back-ups van foto’s, laptops, kostbare boeken, aandelenpapieren, diploma’s, eigendomsbewijzen, noem maar op. ‘Mensen komen er pas achter wat ze missen als het weg is – zolang je niet met een inbraak te maken hebt gehad, sta je er niet bij stil.’

Directeur Henri van den Hoven in zijn zaak in Barendrecht. Beeld Freek van den Bergh

Van den Hoven kan het weten, want tot een jaar of tien geleden had hij zelf thuis ook geen kluis, totdat een stel inbrekers op bezoek kwam. ‘Ik was bij mijn ouders op visite geweest, ik weet het nog goed. Het had gesneeuwd, en toen ik thuiskwam zag ik allemaal voetstappen in mijn tuin.’ De inbrekers hadden een kozijn doormidden gebroken en waren via een raam het huis binnengedrongen. De schade: een laptop weg, net als een portemonnee met bankpasjes en rijbewijs, en een stapel net gekochte kleding. ‘Die kleren konden me letterlijk gestolen worden, ik had toch de bonnetjes nog. Maar op mijn laptop stonden mijn foto’s, en ik had ook geen goede backup, dus dat was allemaal weg. Toen dacht ik wel: nu is het tijd om een goed kluisje neer te zetten. En voortaan goede backups te maken.’

Het economisch klimaat is er niet makkelijker op geworden de laatste jaren, vertelt Van den Hoven. Een jaar of twintig geleden telde het bedrijf nog 35 werknemers, nu 16. Het is moeilijk om op te boksen tegen de goedkope brandkasten uit Oost-Europa, zegt hij. Vandaar ook dat de fabrikant sinds 2003 een dochterbedrijf heeft in Vietnam. De baas van de Vietnamese fabriek, Cuong Dang, was ooit nog door Henri’s opa aangenomen als technicus in zijn fabriek toen hij als bootvluchteling in Nederland verzeild was geraakt.

Het oprichten van de Vietnamese dochter is ‘puur een prijskwestie’, vertelt Van den Hoven. De Vietnamese dochter maakt de standaardkluizen, terwijl in Barendrecht alleen nog de speciale verzoeknummers met afwijkende maten van de fabrieksband rollen. ‘We konden bepaalde spullen hier in Nederland gewoon niet meer maken door de concurrentie uit het Oostblok. De uurlonen liggen daar vele malen lager. Zonder Vietnam zou het qua productie klaar zijn geweest in Barendrecht.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.