Interview

'De naam V&D is door het slijk gehaald'

Sinds 1966 werkt hij al bij V&D. Altijd was hij trots op het bedrijf. Maar nu is er vooral boosheid. En pijn.

Gerard Kortekaas - Vijftig jaar werknemer van V&D Beeld Raymond Rutting
Gerard Kortekaas - Vijftig jaar werknemer van V&DBeeld Raymond Rutting

'Vijftig jaar zou ik dit jaar bij V&D werken. Vijftig jaar. Ik zou in 2016 met pensioen gaan bovendien. En nu word ik ontslagen.

Failliet

Afgelopen donderdag (31-12) heeft de rechtbank in Amsterdam het warenhuis V&D failliet verklaard. Lees hier het artikel.

Eerlijk gezegd weet ik het gewoon even niet meer. En niet alleen voor mezelf, maar vooral voor al die lieve, jongere collega's. Bij mij schiet misschien het gouden horloge er bij in, maar wat moeten zij nu?

Toen ik begon, hadden we nog een supermarkt, wist je dat? Daar werkte ik bij de groenten, waar ik later chef werd. Daarvandaan ben ik naar de tijdschriften en sigaretten gegaan. Toen naar de boeken, naar de cd's en elektronica en uiteindelijk naar de back office.

En weet je? Ik was altijd trots op mijn werk. Dat meen ik echt. Overal zat V&D in statige panden. We waren het centrum van veel winkelstraten. Maar toen kwamen de Amerikanen.

Dicht op het vuur

Ik zit zelf in de Ondernemingsraad van het bedrijf. Vroeger had ik gewild dat je dat niet zou opschrijven in de krant, maar het interesseert mij niet meer. Waarom ik het zeg: ik heb dicht op het vuur gezeten de laatste tijd.

Het begon allemaal in het slop te raken toen we keer na keer werden overgenomen en doorverkocht. De panden werden van de hand gedaan. Er werd niet meer geïnvesteerd in de winkels.

Maar de echte ellende startte verleden jaar, op 19 januari. Van de Amerikaanse eigenaar Sun Capital moesten we opeens vijftig mensen ontslaan, we moesten loon inleveren, er moest gesneden worden in de kosten.

Voor ons bedrijf

Ook in de maanden daarna: er waren rechtszaken, weer moesten er vierhonderd man uit. En dat was allemaal triest, echt heel triest, maar we konden er toch nog mee omgaan. We deden het voor ons bedrijf.

Omdat we het samen deden, keerde zelfs mijn oude trots weer een beetje terug. We kregen een nieuwe directie die goede plannen had. Er zou een ommezwaai komen waarin we allemaal geloofden. Er was een nieuwe inkoopdirecteur die eindelijk weer wist wat er speelde in de mode. Ze zouden weer luisteren naar de winkelvloer, zeiden ze. Naar de mening van de klant. Ik was daar echt heel hoopvol over ingestemd. We zouden minder oubollig worden.

Maar toen begonnen de feestdagen. Tuurlijk, de omzetten vielen tegen. Dat merkten wij ook. Maar daar had de rest van retail Nederland toch ook last van? En bij ons? Hup, bij de eerste hobbel trekt Sun de stekker eruit. Je hoort het aan mijn stem. Ik ben echt heel erg boos. Zo gauw je bij een investeerder in handen komt, draait het alleen nog maar om winst. Dat heb ik wel geleerd.

Ze hebben alles ondersteboven gehaald en onder onze voeten weggemaaid. Iedereen weet toch dat goede plannen de tijd nodig hebben? Maar die tijd wordt ons niet gegund. Je krijgt te horen: alstublieft, dankjewel, het is over. Of nou ja, te horen...

Tegenzin

Ik stond de dag voor Kerst om half zeven op, zet de tv aan en op het eerste Journaal zag ik iets over V&D en uitstel van betaling. Altijd, maar dan ook altijd, heb ik met alle plezier van de wereld bij V&D gewerkt. Op die dag ben ik voor het eerst in vijftig jaar met tegenzin naar mijn werk gegaan. Uiteindelijk hoorden we pas om negen uur officieel wat er aan de hand was.

Afgelopen donderdag ging het precies zo. Op tv zag ik dat we failliet waren en pas uren daarna hoorden wij het officieel. Eigenlijk is dat een teken aan de wand. Als dit dertig jaar geleden was gebeurd, dan hadden wij het als eerst gehoord. Sun heeft een jaar lang geroepen dat we de tijd hadden. Het gaat die gekke Amerikanen alleen maar om de poen, poen, poen. Bijvoorbeeld toen ze de verhuurders vroegen om water bij de wijn te doen. Of toen wij overwogen om honderden euro's van ons salaris in te leveren. Toen we uiteindelijk vierhonderd van onze collega's lieten gaan. En waar was het goed voor? Ik voel mij echt in de zeik genomen.

Wat er nu gaat gebeuren weet niemand van ons. Hoe het met mijn pensioen gaat bijvoorbeeld, met mijn collega's, met mijn winkel. In alle vestigingen komen binnenkort bijeenkomsten van het UWV, dat is het enige. Voor de rest ben ik weer aangewezen op het ochtendjournaal ben ik bang. Daar hoor je wat over doorstarts, dat de helft van de winkels open zou blijven misschien.

Maar wat er ook gebeurt, ik denk niet dat dat echte V&D-gevoel ooit terugkomt. Er is de laatste tijd zoveel gezegd en geschreven. Dan zie je weer een kop over dat we oubollig zijn, dat we geen mooie jassen verkopen, dat we het niet goed doen met zijn allen. De naam V&D is door het slijk gehaald. Dus als je mij, na vijftig jaar dienst, vraagt of we met die naam door moeten gaan? Volgens mij weet je het antwoord wel. Alleen zelf geef ik dat liever niet. Dat doet nu nog te veel pijn.

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden