Centaurus en Paulson kunnen hun borst alvast nat maken

Wim Kok (68) is de onbetwiste baas van de polder. Mede omdat in die jaren ‘het geld tegen de plinten klotste’, was zijn eerste kabinet (1994-1998) populairder dan enig andere regeringsploeg na de oorlog....

Het is de vraag of de pure kapitalisten van het Britse Centaurus en het Amerikaanse Paulson zo blij moeten zijn met de benoeming van de erkende verzoener van de klassieke tegenstellingen tussen arbeid en kapitaal. Wim Kok lijkt geen kritiekloos bewonderaar van opkoopfondsen, overname-artiesten of activistische beleggers. De eenzijdige nadruk op aandeelhouderswaarde moet de man, die het bijna tot zijn levenstaak heeft gemaakt de belangen van alle betrokkenen bij een onderneming met elkaar in evenwicht te brengen, een gruwel zijn. En hij is niet bang zijn nek uit te steken als hij dat nodig acht. Zo bekritiseerde hij de stijgende beloningen in het zakenleven in 1997 als ‘exhibitionistische zelfverrijking’.

Er zijn weinig mensen te vinden in het bedrijfsleven die meer moeilijke klussen hebben opgeknapt dan de 70-jarige Brit Dudley Eustace. De vroegere financieel directeur van British Aerospace maakte furore als financieel directeur bij Philips. Hij loodste het concern begin jaren negentig onder topman Jan Timmer langs de rand van de afgrond.

In de zomer van 2001, twee jaar na zijn vertrek bij Philips, schoot hij KPN te hulp. Het telecomconcern had zich overeten en worstelde met een miljardenschuld. Eustace wist als gedelegeerd commissaris het vertrouwen van de banken te herstellen en nieuwe financiering binnen te slepen.

En in 2002 snelde hij op verzoek van zijn vriend Henny de Ruiter, president-commissaris bij Ahold, spoorslags richting Zaandam om de vrije val te stuiten waarin het supermarktconcern was beland na een boekhoudschandaal. Tegelijkertijd was hij commissaris bij het wankelende handelshuis Hagemeyer, dat koortsachtig met de banken onderhandelde over een reddingsplan, en bij KLM, dat ging fuseren met Air France.

Het geheim van zijn succes is zijn niet kapot te krijgen reputatie bij de financiers, de banken. ‘Ik heb mijn reputatie telkens uitgeleend’, zei Eustace drie jaar geleden in de Volkskrant. ‘De banken kennen mij. Ze weten wat mijn ‘ja’ betekent.’ Gezien zijn vorige klussen lijkt de oplossing van het conflict bij Stork voor Dudley Eustace een overzichtelijke en niet al te ingewikkelde opgave.

Als Kees van Lede (64) ergens een hekel aan heeft, is het aan branie, zelfverheerlijking en grootspraak. Van Lede was begin veertig toen hij toetrad tot de raad van bestuur van HBG, een van de grootste aannemers van Nederland, maar bekend werd hij pas in de eerste helft van de jaren negentig als voorzitter van het werkgeversverbond VNO. De functie maakte hem tot een soepele hoofdrolspeler in het poldermodel.

Van Lede beroemde zich erop dat het chemie- en verfconcern Akzo Nobel onder zijn leiding een saai bedrijf was met een conservatieve boekhouding. Hij is niet aangeraakt door de euforie over miljardenovernames en grensverleggende financiële constructies van opkoopfondsen. ‘Er komt weer grote maatschappelijke waardering voor saaiheid en fatsoen’, voorspelde hij enkele jaren geleden in NRC Handelsblad. Het is bijna voorspelbaar hoeveel genade de drastische koerswijziging, die Centaurus en Paulson voor Stork in petto hebben, in de ogen van Van Lede zal krijgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden