Bij platenzaak Popeye Records druipt de sfeer er vanaf

Terwijl afgelopen jaren de een na de andere platenzaak teloorging staat Popeye Records in Hengelo na meer dan veertig jaar fier overeind. 'Het is de beste platenzaak van Europa.'

Popeye Records in HengeloBeeld Raymond Rutting

'Een goede Tukker is geen motherfucker', staat op een Delftsblauw tegeltje boven nieuw vinyl van oude rockers als Black Sabbath en Ted Nugent. De Tukker in kwestie is Johan Dollekamp (59) van Popeye Records uit de Drienerstraat in Hengelo, de beste platenzaak van Nederland.

Dat zegt niet de Volkskrant, dat zeggen de bezoekers van platendraaier.nl: in november kozen ze Popeye als nummer één in de eerste editie van de 'Platenzaak Top 10'. De bokaal prijkt op de toonbank, geflankeerd door cd's van tragische blueshelden Stevie Ray Vaughan en Michael Bloomfield en een boxset met oude soulhits van Stax Records. Lemmy Kilmister van Motörhead ziet vanaf zijn poster boven de balie dat het goed is.

Twee jaar geleden was Dollekamp ook al Nederlands 'Platenzaakicoon nummer 1' volgens VPRO's 3VOOR12. Uit het juryrapport: 'Hij heeft een goede snor en een markante kop, hij bedient zijn klanten met potjes sjek op de balie. Hij is de eigenaar van een eenmanszaak, die nog voor je de winkel binnenstapt al weet wat je zoekt.'

Profiel

Bedrijf Popeye Records
Waar Hengelo
Sinds 1973
Aantal werknemers 1
Jaaromzet 150 duizend euro

Beeld raymond rutting

Hoezo trouwens, beste platenzaak van Nederland? 'De beste platenzaak van Europa!', verbetert klant Dimitri de Wit (43), terwijl I forget where we were van Ben Howard ('Bijzonderrrrr plaatje', zegt Johan) inmiddels door de winkel klinkt. Dollekamp heeft de winkel dinsdag nog nauwelijks geopend, de gaskachel aangedaan en de nieuwe van Adrian Crowley opgezet of De Wit staat al voor de deur. Hij wil Extraterrestria van DJ QBert bestellen, een meesterwerk van platenhoeskunst en aanraaktechnologie: de platenhoes is, in combinatie met een dj-app voor smartphones, te gebruiken als draaitafel.

De Wit is locatiescout voor fotografen en reist daarvoor veel. 'De sfeer druipt er hier gewoon vanaf, dat vind je nergens meer. Nergens. Vroeger ging je naar Londen voor de platenzaken, maar ik herken het niet meer terug.'

Dollekamp: 'Ja, daar had ik het laatst nog over, Londen. In 1980 in Portobello Road zaten vijf platenzaken, daar gingen we twee keer per jaar naartoe. Alles is weg. Jongens, dat waren goudmijnen die winkels! Alles weg!' Platenzaken als Popeye zijn als het kleine Gallische dorpje uit de stripverhalen, moedig weerstand biedend aan het tijdperk van Spotify en illegale downloads.

Dollekamp is een menselijke muziekencyclopedie: dat ene liedje van Morrissey voor op de crematie, die ene zanger met dat liedje met die meisjesnaam waar een klant al twee jaar vergeefs naar zocht - Johan weet het. 'Ik dacht meteen: Eloise van Barry Ryan', zegt Dollekamp, sinds begin jaren tachtig eigenaar van Popeye. 'Dat bleek te kloppen.'

100 procent retourrecht

Dollekamp wordt geroemd om zijn klantvriendelijkheid. Klanten hebben '100 procent retourrecht': als ze een cd of plaat na aanschaf toch niet mooi vinden, mogen ze hem ruilen. Platenbonnen tekent de ex-kunstacademiestudent zelf, voorzien van persoonlijke boodschap en Kiss-logo's, Gibson Les Paul-gitaren of wat de klant maar wil.

Dollekamp is trots op de verkoopcijfers die hij haalt voor in Nederland kleine bands. Zoals de southern rockers van Blackberry Smoke bijvoorbeeld. 'Daar heb ik vorig jaar 150 cd's van verkocht. In heel Nederland zijn er 600 verkocht. Niet om op te scheppen, maar voor het concert in de Metropool hier in Hengelo waren 800 kaarten verkocht. In de Melkweg kwam hun manager naar me toe: 'Johnny, there is no Popeye Records in Amsterdam! Man, fuck, 400 tickets sold! In the Melkweg!? In Amsterdam!? Yesterday in Hengelo the house was packed!'

Beeld Stan Van Lier

Halve sociëteit

'Heeft u iets van Snowmine?', vraagt Paul Bremmers (20) even later.
'Ik heb er nog nooit van gehoord', zegt Dollekamp bij hoge uitzondering, alsof Johan Cruyff opbiecht dat hij de buitenspelval niet snapt.

'Klein Amerikaans bandje.'
'Dialects! Heb ik ooit gehad, op 1-5-2014', ziet Dollekamp in de computer.
'Nee, ik wil het vorige album, Laminate pet animal.'
'Gelamineerde huisdieren, ga ik voor je uitzoeken.'

'Je komt hier telkens nieuwe dingen tegen', zegt Bremmers over Popeye. 'En ik hou van de lay-out van de winkel.'t Is gewoon geweldig: alle winkels zijn allemaal zo mooi opgeruimd, ik hou van de chaos van deze winkel.'

'Het doet je gewoon denken aan je kamer', plaagt Wouter Eppink (21), gewapend met de nieuwe cd van progmetalband Soen.

'Op zaterdag is het hier een halve sociëteit', zegt Merel Mulders (45), aan de balie met de muziek uit de serie Ramses. Dollekamp: 'Ik heb tien mensen die hier al jaren op zaterdag komen. Ze wisselen muziek uit en tips. Dan is het net een ontmoetingspunt voor gelijkgestemden. Er gaan zo vijftig koppen koffie doorheen. Er zijn hier zelfs vriendschappen ontstaan. Een jongen uit Winterswijk vertelde laatst: 'Dankzij jou en de muziek heb ik allerlei vrienden opgedaan in Hengelo.' Dat vind ik heel bijzonder.'

Eenmanszaak

Een eenmanszaak runnen is niet makkelijk, zegt Dollekamp. Dat de vader van drie kinderen het financieel kan bolwerken is mede te danken aan zijn vrouw, die als verpleegster werkt op de oncologie-afdeling in het ziekenhuis in Almelo. 'Vakantie is er voor mij niet bij. M'n dochter studeert in Florida, die heb ik gisteren weggebracht, die zie ik nu een jaar niet. Ik kan niet weg, ook niet een weekje. Ik ben het sterke punt van de winkel, en het zwakke. Het zwakke punt is als ik er niet ben. Dat klinkt opschepperig, maar de winkel staat of valt met mij.'

'Laatst komt een man uit Apeldoorn binnen, die loopt de symfohoek in. Op dat moment zet ik Bjorn Riis op; nog geen vijf seconden later kwam het hoofdje om de hoek: 'Wat is dit?' Let wel: ik kende de man niet. Ik zeg: 'Dit is onze tip van de maand: Bjorn Riis, zit in Airbag - symfo, beetje Pink Floyd-achtig.' 'Waanzinnig', zegt die man. Nou, koffie d'r bij, gezellig. Maar als hier een vervanger voor mij had gestaan, dan was die man niet met Bjorn Riis de deur uitgegaan. Gewoon omdat de kennis dan ontbreekt.'

Popeye heeft ook beroerde jaren gekend. Toen de roemruchte Amsterdamse platenzaak Boudisque in 2008 de deuren sloot - 'voor mij het Mekka van de muziek' - voelde het voor Dollekamp 'alsof er een zwaard van Damocles boven me hing'. Maar na enkele magere jaren zit Popeye weer in een stijgende lijn. 'Ik heb meteen op 1 januari naar de cijfers gekeken: tellen tellen tellen, en ...', petst in zijn handen, 'godverdomme, ik heb weer geplust! Weer meer omzet dan het jaar ervoor.'

Hij wil nog zeker tien, vijftien jaar door, zegt Dollekamp. 'Elke dag ga ik handenwrijvend naar m'n werk. Het is een voorrecht.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden