'Luie' passant in de textiel herstelt orde bij Ten Cate

De textiel- en kunststoffengroep Koninklijke Ten Cate bevindt zich midden in een overnameslag. Zo lijkt het. Maar interimmanager THEO PRUNTEL (52) ziet het niet zo....

'IK ZOU zo graag de hele leuke dingen vertellen die hier gebeuren', zegt Theo Pruntel aan het einde van het gesprek, en brandt dan alsnog onstuitbaar los:

'Heb je van de week die foto gezien van die vluchtelingententen in Albanië die in brand stonden? Ons tentdoek brandt niet. Maar het is natuurlijk wel een beetje duurder. We hadden ook meegedongen naar een order voor de vluchtelingenorganisatie Unhcr, maar we hebben hem niet gekregen. Er is wel een grote order gegaan naar een Koreaans bedrijf, dat nog blijkbaar een partij had liggen met een weeffoutje erin. Maar we leveren wél tentdoek aan het Rode Kruis, voor vluchtelingenkampen in Sierra Leone.'

Hij memoreert dat Ten Cate wereldmarktleider is in zwaar tentdoek, en verder ruist de spraakwaterval. Over successen in stoffen voor brandwerende kleding; over piepschuim in de bouw en in de verpakkingen; over de verbazende precisie waarmee spuitbusdoppen worden gemaakt; over de geweldige kansen voor trampolines ('wereldmarktleider') nu trampolinespringen een olympische sport is geworden.

Het zijn verhalen van de man die zich nog maar net zelf heeft laten verbazen door al dat technisch en commercieel vernuft. Zijn ontdekkingstocht in de textiel zal niet lang meer duren, want hij is slechts interim-directeur bij Koninklijke Ten Cate.

Toen Frank Schreve in oktober vorig jaar weg moest omdat het bedrijf een voorziening van 130 miljoen gulden moest treffen, vooral voor verliezen in de denimproductie, leek het de raad van commissarissen niet zo'n goed idee om in ijltempo een nieuwe bestuursvoorzitter aan te trekken. Een interim-manager zou de strategische knopen moeten doorhakken en een definitieve bestuurder zoeken.

Pruntel was meteen beschikbaar, want hij heeft vrije tijd. Houdt ook van vrije tijd. 'Maar dit soort klussen vind ik wel leuk. En bovendien: de zomer was voorbij. Ik hoop de klus voor de volgende zomer weer af te ronden', zegt hij, niet helemaal voor de grap.

Eerder werkte hij als financieel directeur bij drankenmaker Bols, dat hij veilig onderbracht bij voedingsmiddelenconcern Wessanen. Een ingreep waar hij voor Bols nog steeds erg tevreden over is, hoewel de fusie al lang weer is ontbonden. Maar mislukt? 'Het is ons gelukt Bols veilig bij Wessanen onder te brengen omdat ze daar onhandig genoeg en rijk genoeg waren.' Bols floreert nu weer onder een nieuwe eigenaar. 'Dat was anders nooit gelukt.'

Ook bij uitzendbedrijf Randstad toonde hij zich een onconventioneel manager. Niet vanwege zijn financiële ingrepen, maar omdat hij op zijn vijftigste 'met pensioen' ging. Sinds mei 1997 heeft hij zeeën van vrije tijd. Hij deed tot 1 januari dit jaar nagenoeg niets. Althans, niet in het zakenleven.

Hij wandelde veel, stak tijd in de Vereniging Verspreiding Heilige Schrift/Bijbel Kiosk Vereniging, in de Evangelische Uitgeverij De Ark en in de FINEM, een vereniging van managers, hoogleraren en consultants die zich ondermeer bezighouden met de charitas. 'En verder leefde ik plezierig.'

Maar ook in de textiel heeft hij plezier, maar: 'Het is zo jammer dat al die succesverhalen ondergesneeuwd raken door verhalen die geen wol hebben.'

Die wolloze verhalen gingen de laatste maanden over de overname van Koninklijke Ten Cate door Textielgroep Twenthe, óók textiel en óók Almelo, maar vele malen kleiner dan Ten Cate.

Of omgekeerd: de Textielgroep zou Ten Cate willen overnemen en in stukken willen verkopen. Pruntel blijft nuchter: van een fusie is hem niets bekend. En dat persbericht dan van Textielgroep Twenthe, dat melding maakte van gesprekken over een mogelijk samengaan van de twee? Volgens Pruntel is van 'gesprekken' over samengaan absoluut geen sprake. 'Het ging om precies één gesprek. Een oriënterend gesprek over meer samenwerking. We doen veel samen; zij kopen stoffen van ons, ze bedrukken stoffen voor ons, en die samenwerking willen we best uitbreiden als dat kan.'

Hij reconstrueert het gesprek dat hij voerde met president-commissaris E. van Doorn van Textielgroep Twenthe:

Van Doorn: 'Bent u ook niet van mening dat het zin heeft om helemaal samen te gaan?'

Pruntel: 'Nee.'

Van Doorn: 'Maar we leveren toch heel veel aan u.'

Pruntel: 'Toen ik voor Randstad werkte, openden we een kantoor in de VS. Duizenden bureau's en stoelen hadden we nodig, en die kochten we allemaal bij Ahrend. Maar in die grote order hebben we nooit een reden gevonden voor een fusie.'

De Textielgroep verstuurde het persbericht alleen maar 'omdat de koers van het aandeel zo waanzinnig klom'.

Wat hem betreft is de kous af, de vraag is of dat ook voor Van Doorn zo is. 'Ik denk dat hij nog steeds hoopt dat hij Textielgroep Twenthe bij ons veilig onder kan brengen. Maar als je alleen al hun beurskoers ziet is daar geen sprake van. De koers is rond 65 euro, ik denk dat het aandeel hooguit 22 waard is. In mijn missie staat niet dat ik de zakken moet vullen van beleggers uit Rotterdam of Wassenaar.'

En wat is er waar van de verhalen dat Textielgroep Twenthe juist een bod zou willen doen op Koninklijke Ten Cate? Pruntel: 'Dan zouden ze toch bij mij moeten zijn geweest, en dat is niet gebeurd. Bovendien denk ik niet dat de Textielgroep ons kan kopen.'

Maar er waren nog anderen. De eigenaren van Textielgroep Twenthe bijvoorbeeld, een beleggersgroep United Fabrics. Wie er achter zitten is niet bekend, want de vennootschap staat veilig op Curaçao ingeschreven.

Naar verluidt maakt Willen Cordia, vroeger havenbaron maar tegenwoordig actief in de textiel, er deel van uit. Verder duikt steeds de naam op van Geert Steinmeier, die nauwe banden heeft met Cordia. Steinmeijer is directeur en grootaandeelhouder van twee textielbedrijven: Van Heek-Tweka en Van Heek-Ten Cate.

Pruntel: 'Ik ken al die mensen niet, ze hebben zich niet gemeld. Cordia heb ik wel van gehoord, maar of hij in United Fabrics zit, weet ik niet. Steinmeijer heeft in een persbericht gesteld dat Van Heek-Tweka helemaal niet geïnteresseerd is. Van Heek maakt ondergoed; dat past niet zo bij technisch textiel. Maar ik heb wel afgesproken dat ik een keer een broodje met hem ga eten. Hij zit hier ook in Twente in de textiel. Dan is het prettig om elkaar te kennen.'

Er zijn wel meer mogelijkheden geopperd. Ook een samengaan met Blydenstein-Willink, een andere textielgrootheid in Twente, is wel ter sprake geweest. 'Maar ik zie daar minder in. Er zouden dan toch activiteiten bij ons binnenkomen die minder bij ons passen.'

In de paar maanden dat hij Ten Cate leidt, heeft hij wel een beeld gekregen van de samenhang van het bedrijf. Kunststof, technisch textiel en rubber rolletjes voor printers en faxen: zelfs productietechnisch lijken veel processen nog verbazend veel op elkaar.

'Maar de grote overeenkomst is dat we overal bezig zijn met industriële toelevering. Wij maken producten die het productieproces van onze klant beter maken. Dat vergt een heel speciale instelling, een aparte mindset. Daar hoort zoiets modegevoeligs als textieldrukken of zelfs zoiets als denim maken helemaal niet bij.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.