Theo Hiddema schurkt veilig tegen het kwade aan

'Zelfs de grootste smurriezaak kan juridisch nog interessant zijn'

IJdel, een poseur? Strafpleiter Theo Hiddema  (70) is vooral een estheet, die blij is dat z'n vak hem behoedt voor het kwaad.

U doet in de biografie die er over u is verschenen nogal wat uitspraken over uzelf die niet bepaald bescheiden zijn.

'Arbeidsvreugde! Wat is daar onbescheiden aan?'

Ik wil er een paar voorlezen.

'Nou, ik ben benieuwd.'

'Hij had een civiele advocaat en die heb ik weggeblazen.'

'Is gebeurd.'

'Wat me enorm helpt bij de bestudering van een dossier is dat ik een zaak goed kan visualiseren.'

'Dat moet je zeker kunnen.'

'Vervolgens komt het niet zelden voor dat de cliënt betoverd raakt door mijn pleidooi.'

'Inderdaad. Dat is het allerleukste.'

'Dat ik dit vak kan uitoefenen, betekent dat ik een grote souplesse van geest heb.'

'Dat moet wel.'

Wat voor soort iemand doet dit soort uitspraken?

'Iemand met arbeidsvreugde!'

Of iemand die nogal vol is van zichzelf.

'Maar je moet het toch ook helemaal zelf dóén? Ik kan niet om mezelf heen. Elke goede strafpleiter is egocentrisch.'

Af en toe heb ik het idee dat het een pose is, dat zelfverzekerde, die eigendunk van u. Dat het een houding is die u goed van pas komt.

'Daar geloof ik niks van. Ik ben een open boek. Je kunt me raken met alles. Ik heb geen pose nodig om mijn onkwetsbaarheid te verzekeren. Ook ik ben iemand van stemmingen en humeuren.