‘Zwangere vrouwen in Zuid-Korea maken sommetjes in de hoop op een slimme baby’

Wat kunnen wij leren van ouders in andere landen? In deze nieuwe serie schrijven onze buitenlandcorrespondenten over het ouderschap en opvoeding in hun standplaats. Aflevering drie: Jeroen Visser over de prestatiecultuur in Zuid-Korea. ‘Na 22.00 uur ’s avonds stroomt de metro vol met kinderen op weg van bijles naar huis.’

Op de jaarlijkse examendag in het najaar wordt het vliegverkeer boven de examenlocaties stilgelegd om de scholieren niet te storen Beeld Getty Images

Het had eigenlijk niet mogen verbazen, in een land waar ouders alles opzij zetten voor het onderwijs van hun kinderen. Toch moest ik even met mijn ogen knipperen toen ik in een Koreaanse krant las dat zwangere vrouwen wiskunde weer oppakken in de hoop dat dit hun ongeboren kind later extra slim maakt.

‘Sommigen zeggen dat wat de foetus in de eerste negen maanden leert, belangrijker is dan wat hij of zij in de tien jaar na de geboorte opsteekt’, zo citeerde de Korea Herald een vrouw op een internetforum voor zwangere vrouwen. ‘Daarom heb ik een lesboek wiskunde gekocht en ben ik vanaf de 20ste week van de zwangerschap sommen gaan maken.’ Anderen kiezen volgens de krant voor Engelse les om hun ongeboren kind een taalvoorsprong te geven.

Hoewel zeker niet alle toekomstige Koreaanse ouders zich wenden tot deze vorm van prenataal onderwijs, oftewel Taegyo, komt het concept volgens de Korea Biomedical Review wel terug in vrijwel alle zwangerschapsboeken. Daarnaast zijn er Taegyo-vakanties en promoot de stad Yongin zich als ‘Taegyo-stad’, met onderwijsprogramma’s, festivals en een ‘Taegyo-bos’, waar je in boshutten rust kunt vinden voor je ongeboren kind.

Iedereen op bijles

De traditie van prenataal onderwijs past naadloos bij wat het belangrijkste onderdeel van de Koreaanse opvoeding lijkt te zijn: zo hard en veel mogelijk studeren. Koreaanse kinderen worden vanaf jonge leeftijd, soms zelfs al vanaf 5 jaar oud, naar bijles gestuurd. Eenmaal op de middelbare school zitten de meeste Koreaanse kinderen van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat achter de boeken.

Je ziet het op straat in Seoul. Wanneer de school uit is, vertrekt een stroom kinderen naar de Hagwons, de private bijlesinstituten. Na 22.00 uur ‘s avonds stroomt de metro vol met kinderen op weg naar huis.

Leuk is anders. ‘Het was verstikkend. Ik stond onder constante druk om beter te presteren’, vertelt een vriendin. ‘Mijn vader zei dat scholieren maar één taak hadden: altijd studeren. Mijn moeder was iets milder gestemd; ze zei vaak hoe slecht ze zich voelde over het feit dat ik er zo vermoeid uitzag. Maar ook zij maande me nog harder te studeren.’

Competitie

De motor achter dit verschijnsel is een ongekende competitiedrang van Koreaanse ouders, die wordt aangewakkerd doordat scholieren aan het eind van de middelbare school één examen moeten afleggen, dat bepaalt naar welke universiteit ze mogen. Een topuniversiteit vergroot de kans op een goede baan aanzienlijk. Op de jaarlijkse examendag in het najaar wordt het vliegverkeer boven de examenlocaties stilgelegd om de scholieren niet te storen. Ook beginnen veel bedrijven die dag later om te voorkomen dat eindexamenkandidaten vast komen te zitten in de spits.

Nog een nadeel van het systeem is dat het Koreaanse ouders veel geld kost. Gemiddeld spenderen ouders zo’n 250 euro per maand aan bijles voor hun kroost en daarmee staat het land in de wereldtop van private onderwijsinvesteringen. Bovendien hoef je geen genie te zijn om te zien dat deze praktijk ongelijkheid in de hand werkt. Armere ouders houden het bij een beetje bijles, rijke ouders kunnen hun kind elke dag laten bijspijkeren.

Wellicht dat de Koreaanse ‘onderwijskoorts’ zijn hoogtepunt heeft gehad. De jeugdwerkloosheid in het land is hoog, de carrièreperspectieven nemen af en veel jongeren vragen zich af waar het lijden allemaal goed voor is geweest. ‘We vergaren geen kennis of levenslessen, het gaat puur om het goed kunnen presteren op meerkeuzetoetsen’, aldus een Koreaanse vriend. Of je nu naar de universiteit wil, ambtenaar wil worden of naar de politieacademie wil: overal geldt die ene, zo belangrijke toets. ‘En stel dat je slaagt en de opleiding of baan krijgt waar je zo hard voor hebt gewerkt, wordt de kwaliteit van leven echt niet veel beter. Je moet hard werken voor een relatief laag salaris.’

Zo bezien maakt Tageyo het alleen nog maar erger. Straks zijn de Koreaanse kinderen al gestrest voor ze geboren zijn.

In deze serie schreef Maartje Bakker eerder al over de kraamperiode in Spanje. ‘Oma is nooit ver weg.’ En Patrick van IJzendoorn berichtte over het klassieke schooluniform. ‘Voor ouders is het één zorg minder.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden