De Gids Lust en Liefde

‘Ze keerde me de rug toe en gaf zich aan de jongen met het kromme lid, alsof we nooit samen waren geweest’

Beeld Sasa Ostoja

Hendrik, 79:

‘Of het liefde was weet ik niet, maar lust was het zeker. Ik was een Amsterdamse jongen uit Kattenburg, met de kachelpook mishandeld door mijn stiefvader, toen ik vlak na de Tweede Wereldoorlog op een boerderij in de Achterhoek belandde om aan te sterken. Thuis was ik altijd het ventje geweest dat eropuit gestuurd werd om eten te zoeken en in mijn ijver een aantal door vliegtuigen gedropte broden te bemachtigen had ik in de Hongerwinter mijn beide benen gebroken. Ik belandde in het Marinehospitaal en later in een weeshuis dat mij na een aantal jaar overplaatste naar dit boerengezin. Ik kende geen gezinnen, dit was de eerste keer dat ik kennismaakte met gezamenlijke maaltijden en een ritme in de dag, met rechten en plichten, met zuurkool zoveel ik wilde, maar het ware motief om jarenlang in de Achterhoek te blijven was Liesje, de tweede dochter in het gezin, even oud als ik. Een meisje met een leuke lach, rode wangen en een brutale, nieuwsgierige blik. Mijn interesse werd voor het eerst gewekt tijdens de zaterdagse wasbeurt. De jongens, haar broer en ik, kregen een emmer mee en wasten ons achter de koeien, maar de meisjes bleven binnen in de waskamer terwijl wij ernaast aan tafel zaten. Liesje was het eerste meisje dat ik naakt zag, en hoewel de forse gestalte van haar moeder mij het zicht enigszins ontnam, ontging me niks. Ik loerde, ze had al borsten. Zij lachte terug en even later, schoon en gekleed, trok ze me mee naar de kamer ernaast die misleidend de keuken werd genoemd, hoewel er geen fornuis te bekennen was, en als belangrijkste kenmerk had dat niemand er buiten de feestdagen ooit kwam.

Op de een of andere manier had haar voortvarendheid iets natuurlijks. Zonder ook maar een woord te zeggen, ging ze op de grond liggen en gebaarde me bovenop haar plaats te nemen. Ik aarzelde. Ik had tijdens mijn korte verblijf op de boerderij genoeg koeien, varkens en paarden zien paren om de mogelijke gevolgen van een potje seks te kennen en mijn desastreuze kindertijd met mijn gewelddadige stiefvader had me een ding geleerd: ik zou zelf nooit voor nageslacht zorgen. Misschien niet de meest voor de hand liggende gedachte voor een veertienjarige die wordt geconfronteerd met een gewillig meisje dat je nu ‘vroegrijp’ zou noemen. En toch was dat precies wat me ervan weerhield om naakt bovenop haar te gaan liggen. Niet de angst om betrapt te worden of te worden teruggestuurd naar het weeshuis, maar de angst haar zwanger te maken. Liesje was teleurgesteld – wat voor de dieren goed genoeg was, was goed genoeg voor haar en ik begreep onmiddellijk dat ik, wilde ik toch een kans blijven maken, zorgvuldig te werk moest gaan. Die penetratie moest koste wat kost voorkomen worden, maar al het andere konden we natuurlijk zo uitgebreid en fantasierijk mogelijk verkennen.

Zo begon een lange tijd van voelen, kussen en strelen. Iedere keer als haar ouders na het warm eten tussen de middag gingen rusten, of met hun hoofd op hun armen sliepen in de waskamer, deden wij vliegensvlug de afwas en knepen er dan samen tussenuit. Naar de deel waar Liesje blind de openingen in mijn overall wist te vinden. Friemelen deden we, een voorspel dat jarenlang zou duren. Op de boerderij waren genoeg plekken waar je je aan de blikken van anderen kon onttrekken. Wanneer haar vader van het land kwam hoorden we hem al van verre op zijn klompen aankomen, zodat er altijd genoeg tijd was ons te fatsoeneren. Ook haar moeders rammelende fiets over het zandpad was als een alarmbel; tegen de tijd dat ze ons bereikte zaten we als zedige kinderen naast elkaar in het gras. We deden verstoppertje in het donker met al haar vriendinnen en dan belandde er ook weleens een vreemde mond op de mijne, het donker was een excuus waar iedereen dankbaar genoegen mee nam. Maar mijn favoriete plek om te bevoelen en bevoeld te worden, was toch de hooiberg. Ik deed mee met alle werk op de boerderij; dorsen, mestvlaaien uit elkaar slaan zodat het gras niet zou verstikken, paarden mennen en hooien. Eerst werd de hooischuur gevuld met hooi, het aanstampen van het hooi onder de dakpannen was vervelend werk, en als de zolder vol was, werd van het overige hooi een hooiberg gemaakt. Het vereist vakmanschap het hooi zo op te tasten dat de berg niet instort en ik was ongeveer een jaar bij de familie toen we daar met zijn allen ingespannen mee bezig waren, toen Liesje fluisterde: dit is een mooie plek voor straks, tussen de middag. En zo gebeurde. Dit keer ging de overall voor het eerst helemaal uit. We lieten ons vallen in het zachte hoge hooi, de hemel dichterbij dan de aarde. Als de modernste matrassen nam het gedroogde gras de vorm aan van onze lichamen, de strootjes plakten niet maar omsloten ons als dons. We pakten plukjes en gooiden die naar elkaar, overmoedig duwde ik mijn stijve piemel in het hooi en fluisterde, nu heb ik de hele hooiberg aan mijn pik. Ze lachte. Zo lang het weer het toeliet zou dit ons dagelijkse onderkomen worden. Niemand die ook maar iets vermoedde. Het ontbrak haar ouders eenvoudig aan verbeeldingskracht en energie.

Tot ons zeventiende bleven Liesje en ik elkaars geheime hooi-, deel-, stal-, en keukenpartners. Tot we naar de middelbare school gingen waar ik een jongen ontmoette die bekende geen meisjes te kunnen krijgen want zijn lid was uitzonderlijk scheef en klein. Ik kreeg medelijden met hem en toen hij vroeg of ik een goed woordje wilde doen bij Liesje, deed ik dat. Ze hapte onmiddellijk toe en vanaf dat moment was het klaar tussen haar en mij. Weer zonder iets te zeggen, keerde ze me haar de rug toe en gaf zich aan de jongen met het kromme lid omdat ze nu eenmaal meer toekomst zag in een boer dan in een Amsterdammer. Het was of we nooit samen waren geweest.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Hendrik ­gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Overleeft een liefde ziekte, een miskraam of vreemdgaan? In Van Twee Kanten interviewt Corine Koole twee partners apart van elkaar over een heftige gebeurtenis in hun relatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden