Onze gids deze week Inès de la Fressange

Zakenvrouw Inès de la Fressange over Stefan Zweig, zoet-zoute popcorn en het belang van goede schoenen

De ultieme Parisienne Inès de la Fressange over haar favorieten, van Brontës Woeste Hoogten tot de muziek van Alex Hepburn, en van port tot (natuurlijk) Parijs. 

Inès de la Fressange Beeld Daniel Cohen

Wie wat kenmerken van Inès de la Fressange op een rijtje zet – lang, knap, slank, slim, adellijk, stijlvol en Frans tot in haar oorlellen – zou smoorverliefd, stikjaloers of gefrusteerd kunnen raken van zo belachelijk veel voltreffers in één vrouw. Alle Franse clichés van je ne sais quoi, comme il faut en bon chic, bon genre zijn immers op haar toepasbaar. De la Fressange heeft aan de ideale Parisienne uithangen een dagtaak en bouwde een hele carrière op al die Parijzigheid. 

Na een loopbaan als internationaal topmodel werd ze zakenvrouw. Ze startte haar eigen kledinglijn, ging samenwerken met allerhande luxe en minder luxe winkelketens en verklapte haar stijlgeheimen in geïllustreerde boeken over kleding en interieur. Als je die leest, lijkt het zo simpel: een jasje, een simpele jeans en een herenoverhemd combineren met loafers en klaar ben je. Dat Inès met haar gazellenbenen, hertenogen en Parmigianino-hals er in een beddenlaken nog elegant uitziet, is even bewonderenswaardig als irritant. 

Maar wat blijkt? Inès is ook maar een mens. Tijdens het interview werkt ze met grote gulzige happen een clubsandwich met dikke frieten naar binnen (‘Niks meer gegeten sinds het Thalys-ontbijt!’) en lurkt ze regelmatige aan haar e-smoker. Verder doet ze niet geheimzinnig over haar leeftijd. Botox? Plastische chirurgie? Niks voor haar. Niet zozeer uit laisser-faire overweging, maar: ‘Laten knutselen aan mijn gezicht? Doodeng!’ 

Inès de la Fressange 

1957 Geboren in Gassin als dochter van André de Seignard, markies de La Fressange en model Cecilia Sánchez-Davila

1973 Studie kunstgeschiedenis aan L’École du Louvre

1975 Eerste modeshoot voor de Franse ELLE, geschoten door Oliviero Toscani, en eerste modellenklus voor Thierry Mugler

1983 Tekent exclusief contract bij Chanel, wordt het gezicht van de geur Coco en de muze van Karl Lagerfeld

1989 Ruzie met Lagerfeld omdat ze poseert voor een beeld van het Franse symbool Marianne (ruzie wordt later bijgelegd)

1990 Huwelijk met Luigi d’Urso

1991 Oprichting merk ‘Inès de la Fressange’ en opening boetiek

1994 en 1999 Geboorte dochters Nine en Violette

2006 Overlijden Luigi d’Urso

2011 Boek Parisian chic i.s.m. Sophie Gachet

2017 Boek Parisian chic look book

2018 Boek Maison - Parisian chic at home

2019 Ambassadeur van MGallery Hotels

De la Fressange woont op de rive gauche in Parijs met haar dochters en haar partner Denis Olivennes, voorzitter van de raad van commissarissen van Czech Media Invest France, waar onder meer ELLE en Le Monde onder vallen.

Stad: Parijs

‘Parijs, waar ik woon! Ik hou ervan dat het eigenlijk meerdere steden tegelijk zijn. Kijk naar Le Marais of Saint Germain-des-Prés, dat zijn totaal verschillende buurten met ieder hun eigen sfeer. Of vergelijk Montmartre eens met Trocadéro: compleet anders. Ik hou van die schizofrene stijl. Het is zo jammer dat toeristen in Parijs altijd naar de afgezaagde standaardattracties gaan: de Eiffeltoren, de Arc de Triomphe. Ik zou iedereen willen aanraden eens naar de tuin van het Palais Royal te gaan, die is zo mooi en ongerept. En belangrijker: het is nooit druk, al is het midden in de stad.’

De tuin van het Palais Royal. Beeld Getty

Eten: Popcorn 

‘Liefst die van Marks & Spencer. Een mix van zout en zoet vind ik het lekkerst. Dat geldt ook voor andere hapjes. Zo kun je me wakker maken voor pastilla, een Marokkaanse taart met hartige vleesvulling en een korstje van suiker en amandelen. Als het om complete maaltijden gaat, ben ik gek op Indiaas eten, en Italiaans. De Italiaanse cuisine is echt de allerbeste. Waar je ook komt in Italië, al klop je aan bij een aftandse garage, het eten is goed. Een warme panino, wat mozzarella en prosciutto – meer heb je niet nodig. In Frankrijk heb je daarentegen goeie adressen nodig om echt lekker te kunnen eten. Als je niet uitkijkt kan de Franse keuken vreselijk slecht zijn. Of ik me als Frans rolmodel wel kan permitteren om dat te zeggen? Ja! Ik ben 61! Op mijn leeftijd kun je dat soort dingen roepen zonder filter. Kom op, ik krijg zelfs een kortingskaart om met de bus te gaan.’

Hotel: Umaid Bhawan Palace

‘Vandaag is mijn favoriete hotel het INK hotel in Amsterdam, waar we nu zijn. Dat zeg ik uiteraard als ambassadeur van MGallery Hotels, maar ik vind het hier ook echt fijn. Als ik naar buiten kijk zie ik onmiskenbaar Amsterdam en er zitten lokale details in de inrichting. Je ziet dat het vroeger een drukkerij geweest is. Het heeft karakter, daar hou ik van in een hotel. Verder hou ik van Molitor in Parijs, omdat ze een waanzinnig openluchtzwembad hebben waar ik graag kom. En niet te vergeten Umaid Bhawan Palace in Jodhpur, India. Daar ben je ook écht in India, en ik hou ervan als een hotel dicht bij de landscultuur blijft.’

Umaid Bhawan Palace. Beeld Getty

Schilder: Jean-Baptiste Sécheret 

‘Hij is geniaal én hij leeft nog. Wat mij betreft is hij de nieuwe Nicolas Poussin. Sécheret is enorm getalenteerd. Ik kan in interviews als deze natuurlijk grote namen als Goya en Velásquez noemen, maar wie zit er nou te wachten op een kunsthistorisch praatje van mij? Waarom zou ik het hebben over kunstenaars die iedereen toch al kent? Het is veel leuker om kunstenaars te noemen die mensen nog moeten ontdekken. Kijk eens naar Sécherets schilderijen van Trouville, zijn gezichten van New York, of van Rome. Hij is een genie met licht. Ik heb Sécheret leren kennen dankzij mijn stiefschoonzoon, die doceert aan Columbia University in New York. Hij is een filosoof met een groot hart voor kunst. Hij vertelde me over Sécheret, inmiddels heb ik ook werk van hem thuis. Binnenkort exposeert hij in Parijs, volgens mij heb ik nét op tijd werk gekocht.’

Inès de la Fressange Beeld Daniel Cohen

Fotograaf: Paolo Roversi

‘Ik heb veel met hem gewerkt en ik hou ervan dat hij een onderzoeker is die allerlei nieuwe technieken probeert. Zo was hij in de jaren tachtig druk in de weer met polaroids. Benoît Peverelli vind ik ook heel goed, hij is ook nog eens een ontzettend aardig persoon. Het is belangrijk om te werken met leuke mensen, dat scheelt zoveel! Het is mooi dat de oude garde de jonge inspireert. Zo zie ik veel jonge fotografen die zijn beïnvloed door Guy Bourdin en Helmut Newton. Het is goed om een leermeester te hebben, natuurlijk, maar het is belangrijker om je eigen ding te doen, en je eigen keuzes te maken.’

Fotograaf Paolo Roversi. Beeld Getty

Leermeester: de Dalai Lama

‘Ik doe mijn best om mensen te bewonderen in plaats van ze te bekritiseren. Ik kijk op tegen mensen als de Dalai Lama. Om wat hij zegt, de manier waarop hij denkt. Ik ken hem niet persoonlijk en er is niet één bepaalde uitspraak van hem die ik als mantra gebruik, maar zijn boodschap in het algemeen bevalt me. Er is vandaag de dag zoveel informatie, er zijn zoveel codes, zoveel beelden. Er komt zo krankzinnig veel binnen in ons hoofd, en we onthouden daar zo weinig van. We moeten nooit vergeten tijd te nemen om tijd te verspillen. We krijgen vandaag de dag niet eens meer de kans om verveeld te raken! Wie op de bus staat te wachten gaat zijn mail checken of door sociale media scrollen. Waarom kijken we niet gewoon naar de lucht? Naar de straat? Naar de mensen om ons heen? 

Ik wil niet klinken als een nepdichter, maar laat ons alsjeblieft weer teruggaan naar de wereld om ons heen, naar de natuur. Laat ons luisteren en denken en wachten met reageren totdat iemand is uitgesproken. Ik mediteer niet thuis op een matje of een stoel, al heb ik het wel geprobeerd. Maar je kunt ook in de bus mediteren of tijdens een wandeling. Als je niet eens vijf minuten per dag kunt vinden om niks te hoeven of moeten, is er iets mis in je leven.’

Vakantiebestemming: Provence

‘Ik heb een huis in de Provence waar ik elk jaar in augustus heen ga. Het is in de omgeving behoorlijk vlak, maar mijn huis staat op een berg, niet ver van de plek waar Van Gogh woonde, ergens in het midden van nergens. Je komt er door twee kilometer lang door zand en stenen te ploegen, over een heel beroerde weg. Normale auto’s gaan daar gegarandeerd kapot. Eenmaal boven ben je omringd door rozemarijn, stenen en pijnbomen. Het is er droog en heet, je waant je in Zuid-Amerika. Mijn tweede lievelingsbestemming is India, ik probeer elk jaar naar Jaipur te gaan. De meeste mensen die naar India gaan willen daar rondtrekken en zo veel mogelijk tempels bekijken. Ik vind het fijn om er niks te doen. Hooguit ’s morgens naar de markt en ’s middags naar het zwembad. Obsessief toeristisch doen is niks voor mij.’

Inès de la Fressange Beeld Daniel Cohen

Schrijver: Stefan Zweig

‘Nu pas, nu ik begin 60 ben, ben ik met plezier de boeken aan het lezen en herlezen die op de middelbare school op mijn boekenlijst stonden, maar waarvoor ik toen toch echt te jong was om ze te begrijpen. Op dit moment ben ik bezig met Schaaknovelle van de Oostenrijkse auteur Stefan Zweig, en onlangs las ik De graaf van Monte Christo, en het eerste deel van Les Misérables van Victor Hugo, geweldig. Een meesterwerk! Niks saais aan! Ook een aanrader: Woeste Hoogten van Emily Brontë. Aan wie ik het boek ook aanraadt of cadeau doe, niemand is teleurgesteld. Het is echt en terecht een klassieker. Poëzie lees ik niet. Mijn partner wel, die is er gek op, maar ik vind het eerlijk gezegd een beetje saai.’

Mario Adorf in de film naar het boek Schaaknovelle van Stefan Zweig. Beeld Getty

Muziek: Alex Hepburn

‘Mijn muzieksmaak is nogal breed, ik hou van Napolitaanse liederen, van klassiek, rock, gloednieuwe dingen. Ik ben er eerlijk gezegd best trots op dat ik er snel bij ben met artiesten ontdekken. Ik had Jake Bugg eerder ontdekt dan mijn dochter. Ed Sheeran: had ik sneller in de smiezen. En ook Alex Hepburn heb ik als eerste van de familie gespot. Naar haar nummer I believe kan ik uren luisteren. Ik heb haar ontmoet in Parijs, ze is een soort jonge Amy Winehouse en Janis Joplin ineen. ’

Zangeres Alex Hepburn. Beeld REUTERS

Film: Pay it forward

‘Zo’n film met die geweldige acteur, kom, hoe heet-ie. Die nu eigenlijk niet meer kan door #MeToo. Kevin Spacey, ja, die! Geweldige film! In Frankrijk heette hij Un monde meilleur. Dan zal het origineel wel A better world heten, niet? Zegt dat niks? Nee, geen American Beauty, dat is een andere film.’ Na enig fanatiek googelen op haar telefoon: ‘Pay it forward! Uit 2000. Dat is ’m!’

Designer: Isabel Marant

‘Omdat ze zo creatief is, en haar kleren zo draagbaar, van goede kwaliteit en toch niet te gek duur. En verder ben ik groot fan van Haider Ackermann. Hij combineert rock met elegantie, en het is zo gesofistikeerd! Maar denk vooral niet dat ik van top tot teen in design loop, ben je mal. Ik meng van alles door elkaar, duur en goedkoop. Van mijn eigen merk en van Uniqlo ook natuurlijk. Kun je nagaan, ik ben nu alweer aan mijn twaalfde collectie voor Uniqlo toe. Dat is geen samenwerking meer, dat is een huwelijk!’

Een model tijdens de show van Isabel Marant. Beeld Getty Images

Accessoires: schoenen

‘Ik denk dat ik overal ter wereld wel aan een fatsoenlijke outfit kan komen. Een groot mannenoverhemd met een riem is een prima jurkje, en zelfs van een beddenlaken kan ik nog iets draagbaars maken. Maar schoenen, góede schoenen, die zijn lastiger te vinden. Als je eenmaal de goede schoenen hebt is de helft van het aankleedwerk gedaan, en kun je overal heen. Zelfs een handtas is niet zo belangrijk. Als ik mijn tas zou verliezen laat ik geen traan, schoenen kwijtraken is veel erger. De schoenen die ik koop zijn, net als bij veel andere vrouwen, vaak dezelfde: zwarte loafers, bruine loafers, Converse-sneakers, Roger Vivier-flatjes. Al krijg ik die laatste natuurlijk, omdat ik voor Roger Vivier werk. Een ander accessoire waar ik niet zonder kan is mijn e-smoker. Ik was een complete tabaksverslaafde en nu kan ik zonder sigaretten.’

Schoenen van Roger Vivier.

Parfum: Mitsouko

‘De klassieker van Guerlain, uit 1919, mijn absolute lievelingsgeur. Binnenkort, en dit is een primeur, komt er ook een geur uit onder mijn eigen naam. De mensen achter het merk Inès de la Fressange willen graag een geur uitbrengen. Dat is goed, zei ik, maar weet wel dat ik zo’n beetje alle nieuwerwetse parfums haat. Te vulgair, te agressief of met te veel vanille of grapefruit. Ik wil dat het vooral lekker ruikt, voor mij hoeft het niet letterlijk náár iets te ruiken. Het grappige is, hoe vaak ik ze ook wegjoeg of terugstuurde, ze bleven volhouden. En uiteindelijk zijn er twee geuren uitgerold: een voor een sophisticated lady en ééntje voor een meer casual vrouw. Een dubbelparfum dat ook nog eens gemixt kan worden. Ik vind het een wereldidee.’

Drank: port

‘Ik drink graag vloeibare dubbelroom uit Zwitserland. Pina colada. En port. Die krijg ik steeds rechtstreeks uit Portugal aangevoerd via de secretaresse van mijn vriend.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.