De GidsDaten

Werkt een contactadvertentie nog in tijden van Tinder? We plaatsten er zelf een

Iemand ontmoeten via een contactadvertentie in de krant, werkt dat nog? Beeld Sophia Twigt

Datingapps als Tinder vagen andere manieren van daten weg, tegelijkertijd zijn er meer vrijgezellen dan ooit. Tijd om het over een andere boeg te gooien: zou een contactadvertentie nog werken? We besloten er zelf een te plaatsen en wachtten de reacties af.

Misschien moet ik maar een contactadvertentie zetten, verzuchtte een 32-jarige vriendin van mij onlangs. Ze was klaar met apps als Tinder en Happn en het constant tegenkomen van dezelfde foto’s. Wéér een man op een motor, jolige verkleedfoto of springfoto op de zoutvlaktes van Uyuni. Waar ze in het begin nog veelvuldig de ja-kant op swipete, belandt inmiddels − twee jaar nadat de apps voor het eerst werden gedownload – vrijwel iedereen direct in het nee-bakje.

Dus plaatsten we op 1 februari een advertentie in de Volkskrant, het Parool en Trouw: ‘Vrouw, 32, ontwerper, Amsterdam. Felblauwe ogen, 1.69m, donkerblond. Is lief, eigenzinnig, humoristisch en creatief. Houdt van cafés, kunst, theater, wandelen en verhalen. Voelt zich met datingapps weer die puber die niet goed is in MSN. Leest mijn toekomstige liefde ook de Volkskrant en heeft hij zin om het gesprek op deze avontuurlijke manier te beginnen?’

Drie weken later maken we de balans op: 23 reacties. Eentje is van een vrouw die, geïnspireerd op de contactadvertentie, het zelf ook aandurfde een oproep te plaatsen. Eén persoon vond het nodig een afbeelding van een vrouw met sperma in het gezicht te sturen, begeleid door de tekst: ‘Heb jij ook zin?’ (Nee, bedankt.) Eén was toevalligerwijs een oude bekende, zes 50-plussers schreven dat ze het leeftijdsverschil geen probleem vonden (attent!) en er waren een stuk of vijf dertigers die we niet direct afschreven.

Aanvankelijk is er enthousiasme: ‘Verfrissend dat mensen meteen een heel verhaal sturen.’Beeld Sophia Twigt

Aanvankelijk is er enthousiasme: ‘Verfrissend dat mensen meteen een heel verhaal sturen’, appt mijn vriendin. Maar al vrij snel volgt: ‘O mijn god, dit is echt zoooo niet de manier’. En: ‘Wat halen die 50-plussers zich in hun hoofd?’ 

Eén les leren we direct: naast een beschrijving van mijn vriendin zelf hadden we ook een wensenlijstje moeten opgeven. Maar wat, behalve een leeftijdsmarge? ‘Je kunt niet echt zeggen wat je zoekt’, vindt ze. Wie weet welke leukerd je dan elimineert.

Een date

De advertentie wordt opgepikt op sociale media. De enige dertiger die het weekend van publicatie reageert, zag de contactadvertentie dan ook via Instagram. Hij werd er vrolijk van, schrijft hij. De interesse van mijn vriendin is gewekt. Hij is filmmaker en heeft een leuk hoofd, ziet ze op zijn website. Diezelfde week nog is er een afspraak. Hij woont in het zuiden van het land, maar moet die dag in Amsterdam zijn. Hij heeft een uurtje de tijd.

‘Hoihoi. Was wel gezellig hoor, maar niet echt een vonk en dus ook wel kort’, appt ze me na afloop. Ik schrijf terug dat een uur wel erg kort is om direct conclusies te trekken, maar niet veel later ontvangt ze van hem ook een berichtje: ‘Ik vond het leuk je te ontmoeten, maar had niet echt een klik. Ik was ook druk in mijn hoofd, maar voelde ook niet echt aantrekkingskracht. Dus ik wil het hierbij laten, oké?’ One man down.

De dagen en weken erna druppelen er nog steeds reacties binnen, van mannen die nu pas aan de weekendkrant zijn toegekomen. Het is een behoorlijke klus, om al die reacties te beantwoorden, ervaart mijn vriendin. 

Tegelijkertijd voelt het ook alsof ze aan het valsspelen is. Want wat dertig jaar geleden niet kon en nu wel: googlen. Hierdoor kun je vóór een daadwerkelijke date al selecteren op basis van uiterlijk en informatie over interesses, werk en achtergrond.

Dat scheelt ongemakkelijke ontmoetingen, maar vallen hierdoor niet ook de mannen af die op papier (of beeldscherm) misschien niet zo leuk lijken, maar in de kroeg wel? Want wie eindigt er nou met een levenspartner die voldoet aan alle wensen die vooraf op je lijstje staan? 

Confronterend is het ook. Sommige mannen zijn niet direct googlebaar en lijken aanvankelijk leuk, totdat ze een foto van zichzelf sturen. Daarop afknappen voelt toch een tikkie vlak. Was dit niet een van de redenen om datingapps de rug toe te keren?

We merken ook dat het brein vaak romantischer is ingesteld dan de werkelijkheid. Compleet verpest door Hollywood lezen we in elk leuk mailtje de perfecte combinatie van humor, avontuur en eigenzinnigheid. Hiernaast construeren we daar alvast een beeld van de ideale man bij. Schrijft een man dat hij een baard en donker haar heeft, dan denken wij: Michiel Huisman. Komt de foto door, dan zien we: Frank Lammers in de rol van Michiel de Ruijter.

Oppervlakkig, misschien, maar die plaatjes blijken toch essentieel. Dat bevestigt ook psycholoog Tila Pronk, die aan de Tilburg University onderzoek doet naar online daten en de overdaad aan keuzes die hierbij komt kijken. ‘Uiterlijk is nu eenmaal een factor die we niet kunnen negeren in de liefde.’ 

Hoewel er flink wat aantekeningen bij datingapps te maken zijn, bijvoorbeeld dat het vaak puur om uiterlijk gaat, vindt Pronk de opkomst ervan ook ‘te gek’ omdat je mensen buiten je bubbel ontmoet. ‘Online daten houdt nergens rekening mee, behalve met afstand. Je kunt daardoor mensen ontmoeten van allerlei afkomsten en religies.’

Geen praatjes meer in de kroeg

Uit een vorig jaar gepubliceerd onderzoek van de Amerikaanse Stanford-universiteit blijkt dat online daten inmiddels verreweg de populairste manier is om een nieuwe partner vinden. Waar in 1995 slechts 2 procent zijn partner online leerde kennen, was dat in 2017 al 39 procent. Anders manieren van partners ontmoeten werden hierdoor minder belangrijk. Ontmoette in 1995 nog 33 procent zijn geliefde via vrienden, in 2017 was dit nog maar 20 procent. Introducties via familie gingen van 15 naar 7 procent. Ontmoetingen in restaurants en bars zijn haast een zeldzaamheid geworden.

Best vreemd, als je bedenkt dat we doorgaans nog steeds met vrienden en familie omgaan en we onverminderd vaak de kroeg bezoeken. Maar volgens Pronk zijn de intenties waarmee we dat doen veranderd. ‘In de kroeg hebben we contact met vrienden en misschien zoenen we een keer op de dansvloer, maar we gaan er niet meer heen om een partner te vinden.’ 

Dat voelt simpelweg te omslachtig, aldus de onderzoeker. ‘Waarom zou je dat doen als je ze online voor het uitzoeken hebt? Je moet het vergelijken met het kopen van een spijkerbroek. Dat doe je ook niet in een dorpswinkel met selecte keuze, als je bij Zalando kunt kiezen uit duizenden exemplaren.

Ook speelt mee dat er minder momenten zijn waarop je contact kunt maken met vreemden, zegt Pronk. ‘Voor het smartphonetijdperk keek je veel meer om je heen als je vriendin even naar de wc ging. Daardoor dacht die leuke man of vrouw: hij of zij is nu even alleen, ik grijp mijn kans. Tegenwoordig pakken we direct onze telefoon. Elk klein moment van beschikbaarheid wordt opgeslokt door de onlinewereld.’

Contact maken in het openbaar doen we nauwelijks nog. Elk klein moment van beschikbaarheid wordt opgeslokt door de online-wereld.Beeld Sophia Twigt

Meer vrijgezellen dan ooit

Toch zorgen al die mogelijkheden om online te daten er paradoxaal genoeg niet voor dat we eerder de liefde vinden. Sterker nog: er zijn meer eenpersoonshuishoudens dan ooit. In grote steden zal volgens voorspellingen van het CBS en het PBL in 2035 zelfs de helft van de huishoudens bestaan uit alleenstaanden. Landelijk ligt dit op bijna 20 procent. Dat komt deels door vergrijzing, maar ook door een toename aan vrijgezellen. 

Mijn vriendin staat dus niet alleen met haar ‘probleem’. Ze is knap, getalenteerd, grappig, lief en nog veel meer. Desondanks heeft ze geen relatie, terwijl ze die wel graag wil.

Volgens onderzoek van Pronk komt dit doordat apps als Tinder de rejection mindset activeren, ofwel de afwijzingsstand. Per Tindersessie beoordelen we gemiddeld 135 profielen, legt ze uit. ‘Dat is natuurlijk een waanzinnig aantal, dat kan het brein helemaal niet aan.’ Je hersenen raken vermoeid, waardoor je steeds pessimistischer wordt en meer mensen wegswipet, legt ze uit. 

‘Vroeger was je tevreden als je überhaupt een vrijgezel tegenkwam in de buurtkroeg, nu zijn we hyperkritisch. We zoeken naar een soort Disneypartner, die aan alle eisen voldoet. Bij elk minpuntje denk je: ik zoek verder, want uiteindelijk vind ik die perfecte persoon. Maar het ironische is: die persoon bestaat niet.’

Is bij mijn vriendin die afwijzingsstand ook geactiveerd?, vraag ik mij af wanneer ze afknapt op een man met wie ze al een tijdje over en weer mailt, als hij een in haar ogen smakeloos Frans liedje aanraadt.

Misschien. In elk geval moeten we na een paar weken concluderen dat een contactadvertentie voor deze dertiger toch niet de manier lijkt om de liefde te vinden. ‘Misschien is dat hele Tinder zo gek nog niet’, appt mijn vriendin. 

En net op dat moment, alsof de duvel ermee speelt, komt er een mail binnen van een jonge, getalenteerde filmmaker. ‘Verlate, verregende brief’, luidt het semipoëtische onderwerp erboven. Van een date is het nog niet gekomen, maar het romantische brein draait alweer overuren. Komt er dan toch een Hollywood-einde?

Wie online op zoek gaat naar de liefde, kan enorm gefrustreerd raken. Steeds meer datingapps proberen daar tegenwicht aan te bieden door zich te richten op een nichedoelgroep. We zetten een aantal apps op een rij en bespreken wat je wel en niet moet doen bij online daten. Ook doken we in de vraag of hard to get spelen slim is. Wat het geheim van een lange én gelukkige relatie is, lees je hier. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden