de GidsLust & Liefde

‘We voeren over de Thames en ik kon alleen maar denken: hier had ik met Nick willen zijn’

Beeld Sasa Ostoja

‘Waren we twee gewonden?’ De Britse militair aan wie Brechtje haar hart verloor, spookt nog altijd rond in haar hoofd.

‘Ik las dat spijt in de psychologie een unieke emotie wordt genoemd, omdat het een gevoel betreft dat je zelf hebt veroorzaakt. Je neemt een besluit, op basis van kennis op dat moment en achteraf betreur je dat. Wat is dan erger: spijt van iets wat je niet hebt gedaan of spijt van iets wat je wel hebt gedaan? 

‘Zelf verbaas ik me erover hoe het mogelijk is dat ik na bijna 25 jaar nog steeds op zoek ben naar het evenbeeld van de Engelse militair die ik ontmoette in een bar in Londen. Niet langer dan vier maanden duurde onze verhouding en toen hij mij ten huwelijk vroeg en ik aarzelde, was het op een of andere manier voorbij. 

‘Ik wist meteen bij de eerste afspraak dat hij een grote liefde was, daar zat de twijfel niet. Hij was vriendelijk met een zekere sexy distantie. Een hoffelijke man die ik mijn nummer gaf en die vervolgens vier dagen wachtte met me te bellen. 

‘Het was september 1997, ik was 30 en net terug van een lang verblijf in Turkije en zocht in Londen een Somalische vriendin op. We waren vrije vrouwen en trokken, zoals dat gaat, de aandacht. Nick zat aan de bar, een gespierde man met een mooi, open gezicht en opvallende jukbeenderen. Hij was tien jaar ouder dan ik. Ik danste die avond vrijmoedig op de toog of iets wat daar op leek: een plank bevestigd aan de muur. Ik zocht zijn aandacht, maar hij leek een beetje schuw. 

‘Ik was zo blij toen het een paar dagen later toch van een afspraak kwam. We dansten weer en dronken Red Bull met wodka. Ik vond hem steeds leuker worden, maar hij bleef gedistantieerd, en toch zei hij precies wat hij dacht. Ik geloof niet dat iemand mij eerder zo opwond, die seksuele aantrekkingskracht bevestigde wat mijn hoofd al zei: dit is hem. 

‘Zijn schuwheid bleek een reden te hebben: hij had in het Britse leger tegen de IRA gestreden en was nog altijd bang voor Ierse represailles. Ik moest mijn rijbewijs laten zien en hem uitleggen hoe je mijn naam uitspreekt, pas toen ontspande hij een beetje.

‘Waren we twee gewonden? Was dat wat we vanaf het allereerste moment in elkaar herkenden? Lotgenoten, gemaltraiteerd door omstandigheden in het verleden waarvoor we zelf niet hadden gekozen? Of, om het perverser te zeggen: zagen we direct dat we geen van beiden geschikt waren voor een gezonde liefdesrelatie en kozen we daarom voor elkaar? Of zochten we gewoon warmte bij elkaar, zoals miljoenen anderen? 

‘Ik vind het altijd wat slap om de schuld van je eigen misgrijpen in de liefde en het eeuwige verlangen buiten jezelf te leggen, maar toch kan ik niet anders dan de rol die mijn vader speelde betekenis te geven. Hij was de tiran die al in mijn puberteit riep dat mijn zus en ik mannenhaters waren en nooit een man zouden vinden. Hij heeft zelden affectie getoond, me zelden gecomplimenteerd met iets wat ik deed. En als je vader niet laat zien hoe bijzonder je bent, van wie zou je het dan moeten aannemen? 

‘Ook later, na Nick, leerde ik mannen kennen en met geen van hen duurde het langer dan tien jaar. Op een of andere manier heb ik me altijd onzeker gevoeld. Als een ander iets zei over een man, bijvoorbeeld, ‘die is leuk’, dan nam ik dat al snel aan. Ik had een slecht werkend kompas – en nog steeds. 

‘Ik hoef maar iemand tegen te komen die een beetje op Nick lijkt en ik ben meteen geraakt. Na Londen is hij nog een paar keer naar Nederland gekomen. Ik herinner me dat we in de tram zaten en hij begon te beven als een rietje, zo getraumatiseerd was hij. En tegelijk ook zo attent: ik hoefde maar een ongemakkelijke beweging te maken of hij vroeg: ‘Are you alright?

‘Toen ik heel snel zwanger bleek, baste mijn vader: ‘Dat moet weg.’ En mijn zus liet weten dat zij zich toch echt gerechtigd achtte het eerste kleinkind te baren. Nu nog denk ik: ik was 30, wat als ik het gewoon niet had verteld aan mijn familie? 

‘Nick zelf reageerde uiterst kalm, ook al kende hij me nog maar kort. Hij kwam onmiddellijk uit Engeland naar me toe en liet me weten dat hij me zou steunen, welke beslissing ik ook nam. Ik liet het weghalen. Ook al was ik dol op hem en wilde ik al jaren een kind. Toen hij mij twee maanden later ten huwelijk vroeg, zag ik dat niet als de ultieme kans op geluk en een vlucht van mijn familie maar wees ik hem af. Als ik met hem zou verdergaan, dacht ik, zou dat betekenen dat ik die abortus voor niks zou hebben ondergaan. 

‘Stom natuurlijk, ik had gewoon moeten trouwen en dan maar afwachten hoe het zou gaan. Maar kennelijk is het met liefde zo gesteld dat je die alleen kunt ontvangen als je het op een andere manier al hebt, zo worden de gevoelsrijken rijker en blijven de armen arm. Ik heb veel gereisd, maar woon nu alweer een tijdje in de buurt van mijn familie. Ook ik kan mijn verleden niet ontlopen. En Nick? Die is niet te traceren, onzichtbaar op sociale media, vermoedelijk nog altijd bang om door de verkeerden te worden gevonden.

‘Vijf jaar na onze breuk was ik in Londen met een man. We hadden samen een baby, voeren over de Thames en ik kon alleen maar denken: hier had ik met Nick willen zijn. Ik was zo graag langer dicht bij hem geweest, maar ik was bang. Zijn paranoia en mijn vrijheidsdrang gebruikte ik als excuus met hem te breken, maar ik durfde gewoon niet. Want hoe ongelooflijk veel vertrouwen is er wel niet nodig om je over te geven aan de liefde... zoveel bezat ik niet.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden