TipsBest Kept Secret

Wat zijn de interessantste acts op Best Kept Secret? Tips van de recensenten van V

Robert Pollard van Guided by Voices, tijdens een concert in 2017 in San Pedro, California, VS.Beeld Getty Images

Guided by Voices

Zaterdag, One

Wie het oeuvre van de Amerikaanse band Guided by Voices eens tot zich wil nemen, moet even de tijd nemen. Of een lange luistervakantie boeken. GBV, zoals de fans mogen zeggen, brengt sinds eind ­jaren tachtig ieder jaar een plaat uit (en soms zelfs meerdere). Na de doorbraakplaat Bee Thousand werd de productie nog opgevoerd en zanger en songwriter Robert Pollard schreef ongeveer een liedje per weggetikt kratje bier. Ja, ook de pilsconsumptie van de band is legendarisch.

GBV is een tijdloze favoriet in het indiecircuit en ook een bandjes-band: door collega’s wordt de groep de ­hemel ingeprezen.

In de songs zijn alle muzikale modes van de afgelopen decennia te horen, van The Beatles tot Genesis, tot The Pixies en Smashing Pumpkins. Van garage- tot progrock, van punk tot psychedelica.

Voor wie de band ondanks al dit moois toch nog niet kent een spoedcursus in vijf onmisbare liedjes.

1. Watch me Jumpstart

 (Alien Lanes, 1995)

Een rafelige stonerrockriff. Maar dan ineens een heerlijk meerstemmig vocaal refreintje met een knappe verschuiving in toonaarden. Logisch dat iedereen Guided by Voices na de prachtplaat Alien Lanes ineens met The Beatles ging vergelijken. ­Terecht? Luister zelf dan.

2. Kicker of Elves

(Bee Thousand, 1994)

Robert Pollard zat rond 1994 in een nogal psychedelische periode. Hij wilde trouwens ook stoppen met zijn band. Maar eerste gooide Guided by Voices er nog de plaat Bee Thousand uit, en dus ook dat geweldige nummer Kicker of Elves. In anderhalve minuut (de standaard liedlengte voor GBV) stuiteren we met de band door een weide vol elfjes. ‘Dee dee dee dee dee dee dee, kicker of elves.’ Vul de waterpijp nog even bij.

3. Hold on Hope

(Do the Collapse, 1999)

De plaat Do the Collapse werd in 1999 met angst en heel veel beven tegemoet gezien door de GBV-volgelingen. De band had altijd gezworen bij rammelende en krakende ‘lo-fi’-productie maar moest vanaf Mag Ear­whig! uit 1997, en met een nieuwe band, ineens zo nodig glad geproduceerde albums maken, om wie weet ook ooit eens echt een grote mainstreamband te kunnen worden. Het werd een topplaat, ook dankzij de kracht schenkende ballade Hold on Hope die met strijkers en al récht door de traanbuizen trok.

4. My Valuable Hunting Knife 

(Alien Lanes, 1995)

Nog een nummer van Alien Lanes, dat kan ook niet anders want die plaat uit 1995 is toch wel het hoogtepunt uit een onbevattelijk albumoeuvre. We kiezen niet voor het misschien meer voor hand liggende want ­extreem hitgevoelige Motor Away, maar voor het subtiele en wat meer complexe My Valuable Hunting Knife. De tekst is prachtig, de gitaren janken magnifiek en zelfs ontroerend. En GBV weet in net tweeënhalve minuut een ongelooflijke berg liedvariatie aan te brengen, tot aan het smartelijke ‘I’ll never know’ aan toe.

5. Sad if I Lost it

(Mag Ear­whig!, 1997)

Nog een tranentrekker, dit bizar lange GBV-nummer (van boven de drie minuten!). Doet weer denken aan zo belachelijk veel grote namen uit de gloriejaren van het indietijdperk, van Sebadoh tot zelfs Nirvana. En het mooie aan al die tracks van Guided by Voices: steeds denk je dat je hun beste nummer ooit te pakken hebt. Maar dat blijkt daarna het volgende nummer ook weer te zijn. Wat een band.

 Robert van Gijssel

Walter Roadburn 

Zaterdag, Four

Zijn festival is een monument in het Nederlandse festivalaanbod, en zonder enige twijfel het meest internationale popfestival van ons land. Roadburn in Tilburg trekt jaarlijks publiek uit tientallen landen, van het Midden-Oosten tot Japan en van de Verenigde Staten tot uiteraard heel Europa. Het is niet voor niets. Walter Hoeijmakers heeft een prachtig festival voor heavy ­muziek in de breedste zin van het woord opgezet, waar vooral ook iedere band wil optreden die maar enigszins op de hoogte wil zijn van de concurrentie. Voorbeeldje? De grote Amerikaanse doomband Sleep sloeg dit jaar een aanbod van Coachella in Californië af, omdat de band dolgraag wilde spelen in 013, tussen andere grootheden van de trage en bikkelharde gitaarslag.

Hoeijmakers is een held. En wie goed oplet, ziet hem af en toe heldhaftig plaatjes draaien, in het undergroundpodium dB’s in Utrecht bijvoorbeeld. Of in de Groningse club Lola, als daar weer eens een trio nieuwe namen uit het rijke Nederlandse blackmetalcircuit aantreedt. Tijd om hem ook daarbuiten te ontdekken. Want de muziek die Hoeijmakers zaterdagmiddag gaat draaien is heavy, hip and happening. 

Robert van Gijssel

Lucy Dacus 

Zaterdag, Five

Als je de jonge singer-songwriters Phoebe Bridgers, ­Julien Baker en Lucy Dacus samen op een foto ziet staan (dat staan ze vaak, want ze vormen het geweldige trio Boygenius) voel je instinctief aan wat de rol van de uit Richmond, Virginia afkomstige Dacus is: dat gitzwarte haar, die melancholieke ogen. Ze is de schaduwkant, de vrouw met de elektrische gitaar en de sonore stem, de scheut indierock in het engelengeluid. ­Van ­Dacus zelf verscheen in 2018 het sterke Historian.

Als zodanig komt ze naar Best Kept Secret. Dit jaar brengt ze losse liedjes uit op feestdagen, zoals My Mother & I op Moederdag. ‘My mother hates her body/ We share the same outline/ She swears that she loves mine (...) All she has given/ All I have taken/ All is forgiven/ All is forsaken.’ Zó mooi schrijft Lucy Dacus.

 Menno Pot

Kate Tempest 

Zondag, Five

Misschien is de gerapte lyriek, op het breukvlak van hiphop en spoken word, van de Londense Kate Tempest (32) wel ‘te Engels’ om hier een groot publiek aan te spreken. Laten we er maar blij om zijn, want daardoor kunnen we haar nog in kleine zaaltjes zien of, op Best Kept Secret, op een klein podium. Tempest is niet vies van een politiek statement (Europe Is Lost), maar vaker schetst ze in golvende, beeldende zinnen het leven van jonge mensen in het moderne Londen: hun ­sores, liefdes en euforie. Het album Let Them Eat Chaos (2016) was de muzikale tweelingzussen van de roman The Bricks That Built the Houses. Allebei prachtig. Ze zal er veel op teruggrijpen, want haar nieuwe album The Book of Traps and Lessons verschijnt pas ná BKS, op 14 juni. MP

 Menno Pot

Lizzo 

Zondag, Five

Zangeres Lizzo op haar Cuz I Love You Too Tour.Beeld Getty

De leukste soulplaat in tijden is gemaakt door de Amerikaanse zangeres en rapper Lizzo. Cuz I Lov You trok veel aandacht, omdat de 31-jarige Lizzo haar voluptueuze ­lichaam poedelnaakt op de hoes demonstreerde.

Meteen verschenen er interviews over hoe belangrijk het is om ‘dicht bij jezelf te blijven’ en struikelde je over de quasi-diepzinnige beschouwingen waarin haar afkomst en omvang belangrijker waren dan haar ­muziek.

Die is uitermate feestelijk en uitbundig. Dat maakt Lizzo in liedjes als Like A Girl en Juice bijzonder, omdat ze anders dan Beyoncé of Rhianna zich zorgeloos als een feestbeest wil profileren. Bij haar geen bestudeerde ernst in haar videoclips. Lizzo schreeuwt als het nodig is en schaamt zich niet voor een flinke laag zweet. Koud zweet, zoals de beste soulrevues die veroorzaken. GK

Gijsbert Kamer

Cool Britannia, met:

Primal Scream

Vrijdag, One

Stereolab 

Vrijdag, Two

Spiritualized 

Vrijdag, One

Drie uur lang, vroeg in de avond op vrijdag, denken we op Best Kept Secret even terug aan het Groot-Brittannië van 1997. In dit voor de Britse popcultuur cruciale jaar werd Labourvoorman Tony Blair premier en kreeg Groot-Brittannië al snel de bijnaam ‘Cool Britannia’.

Maar terwijl Oasis’ Noel Gallagher zich door de kersverse premier liet fêteren en met bergen cocaïne binnen handbereik het derde Oasis-album Be Here Now afmaakte, waren er ook gitaarbands die voor een donker anti-hedonistich tegengeluid zorgden.

Primal Scream herpakte zich na het wat al te gemakkelijke retrorockalbum Give Out But Don’t Give Up (1994) met het door space-rock en reggaedub gedragen Vanishing Point. ­Indielieveling Stereolab kwam met zijn beste album Dots and Loops en Spiritualized maakte het psychedelische meesterwerk Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space.

Stereolab, Spiritualized en Primal Scream kwamen naast Radiohead (Ok Computer) en The Verve (Urban Hymns) met een donker of meer gedurfd tegengeluid en maakten de ­joligheid van veel Britpop van toen zelfs een beetje potsierlijk.

Hoe verschillend ze ook klonken, alledrie de bands refereerden op hun beste momenten aan de roemruchte psychedelica uit de jaren zestig. Primal Scream voegde daar in 1991 op Screamadelica al een flinke dosis geestverruimende beats aan toe, Spiritualized vermengde de ijle Pink Floyd-gitaardrones met gospel-koortjes en Stereolab ging te rade bij exotica- en jazzplaten.

Allen waren ze op zoek naar nieuwe, spannende muziek waarin het niet alleen om meezingbaarheid ging. Van Spiritualized en Primal Scream horen we sinds ze in 1997 een hoogtepunt bereikten nog veel, maar Stereolab hield er in 2009, ­zeven jaar na het verongelukken van bandlid Mary Hansen, mee op.

Dit voorjaar keerde de band terug voor enkele grote festivals. Op Best Kept Secret staan ze mooi ingebed tussen Primal Scream en Spiritualized. Een ideale plek. Stereolab heeft met beide bands altijd een grote hang naar hypnotiserende, aan Velvet ­Underground en Krautrock ontleende psychedelica gemeen gehad.

Primal Scream trok de lijn meer door richting rock-’n-roll, Spiritualized zocht naar het hogere met ­hemelbestormende gitaarakkoorden en Stereolab bereidde hun palet uit met de meest exotische kleuren. Die sluiten altijd fraai aan bij de mysterieuze zachtmoedige stem van ­Laetitia Sadier, met haar curieuze mengeling van Frans- en Engelstalige teksten.

Stereolab, Primal Scream en Spiritualized zijn niet de grootste, maar wel drie van de belangrijkste en meest oorspronkelijk Britse bands die de jaren negentig hebben voortgebracht. Hun vaak geestverruimende muziek was voor velen een mooie afleiding van al het aan muzikaal conservatisme verbonden ­gedweep met Cool Britannia. Als deze drie top­attracties in het jaar van de Brexit–nu er niks ‘cools’ meer is te bespeuren aan het Verenigd Koninkrijk – achter elkaar optreden op Best Kept Secret, gaan de gedachten toch even terug naar 1997. 

Gijsbert Kamer

Correctie: Het nummer My Valuable Bull Hunting Knife moet worden geschreven zonder het woord Bull. Het nummer heet dus My Valuable Hunting Knife.

Meer Best Kept Secret

De Duitse elektro-grondleggers van Kraftwerk sluiten op de zaterdag van Best Kept Secret het hoofdpodium af. Met een 3D-concert nota bene. Vijf vragen over deze gegarandeerd onvergetelijke show.

Dans komt naar de buitenfestivals: Lizzo en Christine and the Queens nemen komend weekend een bataljon dansers mee naar Best Kept Secret. En dan gaat het niet om een paar mooie jongens en meiden die de act opfleuren, maar serieuze choreografieën die de boodschap ondersteunen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden