Wat vinden au pairs van de Nederlandse opvoedstijl?

Au pairs leren niet alleen een andere cultuur kennen, maar ook een andere opvoedstijl. Wat vinden ze van de Nederlandse?

Sophie Houfflin (21) uit Mons-en-Barœul in Frankrijk werkt bij een gezin in Huizen en zorgt voor een jongen van 9 jaar oud.

Sophie Houfflin (21) met Benjamin (9).Beeld Adriaan van der Ploeg

‘Wat me het meest heeft gechoqueerd is dat Nederlandse kinderen tegen hun ouders schreeuwen. Ik zie het vaak gebeuren op het schoolplein, als ik het jongetje voor wie ik zorg kom ophalen. Bijvoorbeeld wanneer de ouders vertellen dat hun zoon of dochter die dag niet bij iemand anders mag spelen. Dan gaan ze gillen. Franse kinderen weten dat ze enorm in de problemen komen wanneer ze zouden schreeuwen tegen papa of mama. Ik kan me echt niet voorstellen dat ik dat als kind ooit zou hebben gedaan.

‘Franse kinderen weten dat hun ouders de baas zijn, ze willen hen niet kwaad maken. Nederlandse kinderen zien hun ouders meer als gelijken. Ik denk wel dat Nederlandse ouders vriendelijker zijn voor hun kinderen. Kinderen vertrouwen hun ouders meer, er is een echte band. Soms zijn Franse ouders zo strikt dat ze die fijne momenten samen niet hebben.

‘In Frankrijk zijn de scholen pas om 4 of 5 uur ’s middags uit. Daarna moet je nog minstens een uur huiswerk maken. Met vriendjes spelen kan alleen op woensdagmiddag en in het weekend. Kinderen in Nederland hebben veel meer vrije tijd. Maar dat maakt de tijd met je vrienden misschien ook minder speciaal.

‘Ik wist niet dat er allerlei boeken zijn waarin de Franse opvoeding wordt opgehemeld. Waarom Franse kinderen in restaurants niet met eten gooien? Ouders leren hun kind al jong dat het netjes aan tafel moet blijven zitten. Sommige ouders geven straf als het niet goed gaat. Dan moeten kinderen bijvoorbeeld honderd strafregels schrijven of ze worden naar hun kamer gestuurd. Slecht gedrag moet consequenties hebben, anders leert een kind niet wat goed en fout is.

‘Wat ik ook vreemd vind, is dat gezinsleden in Nederland elkaar op de mond kussen als groet. Bij een baby kan het nog, maar bij oudere kinderen is dat toch vreemd? Fransen geven een kus op de wang of het voorhoofd.’

Jenesse Sta Ana (24) uit Quezon City op de Filipijnen werkt bij een gezin in Hilversum. Ze past op drie kinderen van 9, 7 en een baby van 11 maanden oud.

Jenesse Sta Ana (24) met Ivonne (9), Iverson (11 maanden) en Aeden (7). Beeld Adriaan van der Ploeg

‘Wat me heeft verrast is hoe hard alle Nederlandse ouders werken. Ik heb bij drie gezinnen in Nederland in huis gewoond en vaak hadden beide ouders een fulltimebaan. De Filipijnse cultuur is veel traditioneler; mijn moeder was altijd thuis toen ik klein was. De moeder van het gezin waar ik nu zit, is erg druk met haar werk, maar ze is ook zeer gericht op het welzijn van de kinderen. Het lijkt wel alsof Nederlandse moeders een soort superkracht hebben.

‘Op de Filipijnen draait het veel meer om disciplineren dan in Nederland. Als ik vroeger niet luisterde, moest ik voor straf geknield op de grond zitten met mijn armen langs mijn lijf. Soms kreeg ik een pak slaag van mijn moeder. Tegenwoordig is dat geloof ik verboden, maar er wordt nog steeds flink gestraft als je iets fout doet. Ik ben bang voor mijn moeder en zou haar nooit durven beledigen. De moeder van mijn huidige gezin is best streng, vooral met haar stem. Maar ik zie weleens in het winkelcentrum dat een kind zijn vader slaat en dat er dan niet wordt ingegrepen.

‘Nederlandse kinderen gaan al zo jong op zichzelf wonen, dat kennen wij niet. Wij blijven bij onze ouders wonen totdat we trouwen. Dit is dan ook de eerste langere periode dat ik weg ben van mijn ouderlijk huis, maar het bevalt me erg goed. Het geeft me zelfvertrouwen dat ik het red zonder mijn ouders.

‘Ik vind het leuk om te zien hoeveel tijd en moeite Nederlandse ouders investeren in de vaardigheden van hun kinderen: ze mogen een muziekinstrument leren spelen en zitten soms op meerdere sportclubjes. En zwemles, dat vind ik ook apart. Ik ben 23 jaar, maar nog steeds erg bang voor water. Veel van mijn vrienden kunnen niet zwemmen, terwijl we veel stranden hebben. Wat dat betreft kunnen we op de Filipijnen wat leren van Nederland.’

Chelsea Spohn (28) uit Los Angeles, Verenigde Staten werkt bij een familie in Rotterdam. Ze past op drie jongens van 8, 7 en 4 jaar oud.

Ties (7), Chelsea Spohn (28), Taeke (4) en Pelle (8)Beeld Adriaan van der Ploeg

‘Nederlandse kinderen zijn minder geïnteresseerd in televisie en de iPad dan Amerikaanse kinderen. Ik denk dat dat komt doordat kinderen hier vaker buitenspelen en vrij zijn om zelfstandig naar vriendjes in de buurt te gaan. Ouders vertrouwen hun kinderen in het verkeer. Ik sta ervan te kijken hoe makkelijk ze op de fiets springen, dat lukt mij als volwassene echt nog niet. In Amerika kun je niet zomaar op pad gaan als kind, als je ergens naartoe wilt, moet je worden gereden door een ouder en dat vergt regelwerk vooraf. Fietsen is op veel plekken bij ons geen optie, want dan word je direct aangereden.

’s Avonds eet ik met het gezin mee, altijd aan tafel. De kinderen vertellen hoe hun dag is geweest. De jongens leren hoe ze correct met bestek moeten eten, dat is geloof ik erg Europees. Dat heb ik nooit geleerd, ik houd gewoon mijn vork rechts vast. Bij mij thuis ging het avondeten er sowieso heel anders aan toe. Ik ben opgevoed door een alleenstaande moeder en ze bracht eten mee van afhaalrestaurants, omdat ze geen tijd had om te koken. In dit gezin is fastfood geen optie, ik denk niet eens dat de kinderen het zouden eten als ze het kregen.’

‘Op zondag mogen de jongens wat langer opblijven om naar voetbalwedstrijden te kijken op televisie. Vooral als Feyenoord speelt, dan zingen ze het clublied. Ik denk niet dat de jongste van 4 jaar begrijpt waar het over gaat, maar hij vindt het geweldig omdat het een gezinsritueel is. We hebben in de VS ook tradities, zoals Thanksgiving, maar rituelen specifiek voor het gezin, zoals ik dat nu zie, vind ik erg mooi. Wat Nederlandse ouders kunnen leren van de Amerikaanse manier van opvoeden? Ik kan niets bedenken. Jullie in Europa doen het gewoon beter.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden