De Gids Lust en liefde

‘Waarom zou ik mezelf niet bij wijze van bekroning deze onschuldige crush toestaan?’

Beeld Saša Ostoja

Het gaat goed met het bedrijf en als hij even niet oplet heeft Theodoor een affaire met een collega. 

Theodoor (41): ‘Als ik een vriend van mij was geweest, dan had ik gezegd, was er toch meteen na die eerste zoen mee gestopt, of desnoods na die eerste keer op die hotelkamer, een paar maanden later. Dat had ik gezegd, ik snap dat je wilde uitzoeken hoe het zit tussen jou en haar, dat je verbaasd was hoe je na tien jaar samenwerken, waarvan twee jaar nauw bij elkaar betrokken in de directie, zomaar ineens halsoverkop verliefd kon worden, dat is ook raar en niet bepaald iets wat je alle dagen overkomt. Natuurlijk wilde je weten of het echt was wat je voelde, het was alsof je meer leefde dan ooit, je had geen idee wat er gebeurde, maar daarna had je echt moeten kappen. En als je dat nog niet gedaan hebt, doe het dan zo snel mogelijk, want je hebt een heel leuke vrouw en drie jonge kinderen. Dat zou ik gezegd hebben als ik mijn beste vriend was. Maar tegen mezelf zwijg ik. Overrompeld door verlangen, dat na elke bevrediging weer nieuw verlangen opwekt en onophoudelijk doet uitkijken naar weer een volgende ontmoeting of knipoog of alleen maar een betekenisvolle blik. Alleen al de gedachte aan zo’n blik doet me huiveren.

Ik ben nu twaalf jaar getrouwd, mijn kinderen zijn 10, 7 en 3, ik ben gelukkig als ik in de huiskamer op de grond zit, met hen om me heen. Ik ben gelukkig met mijn geestige vrouw, en ik ben gelukkig als ik werk. Maar iedere dag als ik de deur binnenkom op kantoor, zit zij daar. Niemand die iets van ons weet. Klanten merken wel een soort chemie, maar zien alleen de zakelijke kant. Dit voorjaar wilde mijn vrouw me verrassen met een concert en belde nietsvermoedend naar haar, de vrouw met wie ik haar bedrieg, om te informeren of ze me op die dinsdag wat vroeger kon meenemen. Mijn vrouw klonk heel blij aan de telefoon, hoorde ik – om even aan te geven hoe pervers het is waar ik mee bezig ben. Mijn leven thuis staat compleet stil. Waar je niet in investeert groeit niet verder. Het gaat ontzettend goed met de zaak, mijn vrouw opperde laatst dat we misschien eens naar een ander huis zouden kunnen gaan kijken. En ik zei ja. Meer niet. Niet het antwoord dat ze verdiende. In het verleden hebben we het wel over een wereldreis gehad, een jaar ertussenuit zolang de kinderen nog niet op de middelbare school zitten, maar ook daarover begin ik niet langer uit mezelf. Wil ik mijn vrouw kwijt? Nee. Word ik gek van de benauwende verplichtingen die kinderen met zich meebrengen? Nee, helemaal niet. Kan ik na twee jaar nog zonder mijn geheime lief? Nee. Ook niet.

Relatiedeskundige Esther Perel heeft natuurlijk gelijk als ze zegt dat iedereen die vreemd gaat niet zozeer op zoek is naar een andere man of vrouw, maar naar een ander deel van zichzelf. In mijn geval is die andere ik het vrije bestaan, dat wat nog open ligt. Van een eenbaansweg ben ik overgestapt naar een tweebaansweg. Ik heb ineens de beschikking over twee parallelle banen waar ik naar eigen behoefte tussen kan laveren. Die eerste keer dat zij en ik ons gedrag permitteerden dat niet per se collegiaal was, was in Schotland tijdens een feest van het moederbedrijf. We zaten naast elkaar, het ging onze onderneming voor de wind, we waren uitgelaten en om ons zakelijk succes te bezegelen sloeg ik een arm om haar heen en we keken elkaar aan als makkers. Wat konden wij verdomme goed samenwerken, zei ik, dit hadden we toch maar goed geflikt en we knuffelden even en ik kreeg een kus op mijn mond. Daar bleef het die avond bij. Later dat weekend zaten we in de bar van het hotel en spraken over de toekomst van onze franchiseonderneming, een derde collega ging vroeg naar bed en daarna zoenden we als vanzelf. What happens in Edinburgh, stays in Edinburgh, dacht ik de dagen erop in een poging mijn verwarring de baas te worden. Ik zag onze flirt als een puberale vakantieliefde. Een bonus. Ongepast misschien, maar zeker niet onbeheersbaar. De maandag erop zouden we weer gewoon op de oude voet als directieleden doorgaan. Ik was immers niet al jaren heimelijk verliefd en het was ook niet zo dat ik thuis niet fijn kon praten of vrijen. Maar toen we een paar maanden later weer een bedrijfsuitje hadden in Schotland, dacht ik: welk verhaal wil ik eigenlijk leven? Waarom zou ik mezelf niet bij wijze van bekroning deze onschuldige vakantiecrush toestaan, om het goed af te sluiten? Als we een keer met elkaar naar bed gaan, is het verlangen bevredigd en stopt het daarna vanzelf. Maar de seks bleek ongeëvenaard fijn en de spanning bouwde zich telkens opnieuw op. Een paar maanden geleden, na een familieweekend met mijn schoonouders, dacht ik: ik moet kiezen. Als ik zo doorga met mijn hart beetje bij beetje aan een ander te geven, raak ik de verbinding met mijn vrouw helemaal kwijt.

Het is een bende. Maar voor spijt is het zowel te vroeg als te laat . Te vroeg omdat ik geen idee heb hoe dit afloopt, en te laat omdat er geen weg meer terug is. In mijn zwartste scenario mietert mijn vrouw mij op straat en besluit mijn lief het nog eens te proberen met haar man. Je verdiende loon, zou ik opmerken, als ik die vriend van mij was. Maar ik ben het zelf die als een hert in de koplampen staart. En ik ben het ook die hoopt op een Disney-einde waarbij iedereen elkaar na de leugen in de armen vliegt, elk blij met hun plaats in de driehoek. Ik zie konijntjes voor me met bloemetjes tussen hun tanden in een groot groen bos met een klaterende rivier. Nee, ik kan niet kiezen. Zoals water naar het laagste punt stroomt, wacht ik af hoe deze kluwen zich ontwart en waar die mij brengt.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Theodoor ­gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Overleeft een liefde ziekte, een miskraam of vreemdgaan? In Van Twee Kanten interviewt Corine Koole twee partners apart van elkaar over een heftige gebeurtenis in hun relatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden