Vrouwen schrikken terug voor het onthaken

Wie: Inge Zandvoort (59)..

Vissende vrouwen – soms zou je ze het water willen induwen, zegt Inge. Oh! Zaterdag hadden ze competitie, en dan kunnen ze echt vervelend zijn. We hebben zo’n kliertje ertussen zitten: als jij de dobber uit het water trekt, legt zij haar dobber snel op jouw plek.

Maar dat doen mannen ook.

Vissende mannen zijn nog erger. Als je met een man gaat zitten vissen, zegt Inge – en dat heb ik meerdere malen gedaan – en ik vang er twee en hij niets, dan worden ze knorrig. Ze vinden dat het niet zo hoort. Ze vinden het best dat je vist, maar je moet niks vangen.

Inge vist in stil water, in de polder bij Zeewolde. Je hoort er geen verkeer. Je hoort alleen de vogels en de bomen die buigen voor de wind. Inge heeft een paarse telescoophengel en vist met een dobber en een pier. Hupsakee, zegt ze als de dobber ondergaat. Ze haalt een kleine baars omhoog. Alles wat ze vangt, gaat terug. Ga jij maar weer zwemmen, zegt ze tegen de baars.

Inge zocht een visclub voor vrouwen. Die was er niet. Vrouwen boksen wel, zegt ze, en ze worstelen en ze voetballen, maar ze vissen niet. Als je ze ziet aan de waterkant, zijn ze met hun man en lezen ze een boekje bij de auto.

Ze wilde een visclub voor vrouwen beginnen – maar dan wel professioneel. Die is er gekomen, en na tien jaar ups en downs hebben ze nu een stuk erkenning, zegt ze: onlangs is Vrouwenvisclub De Griet officieel aangesloten bij Sportvisserij Nederland, en mag de club derhalve vispassen leveren aan leden.

Ze konden niet meer om ons heen, zegt Inge. Ze zijn heel selectief bij Sportvisserij Nederland; niet iedere visclub mag er zomaar bijhoren. Maar de vrouwen hebben zich waargemaakt. Ze vissen hier bij Zeewolde, of in Abcoude, en één keer in de maand is de competitie. Ze stonden zelfs op de hengelsportbeurs met een eigen stand. Daar hadden ze bakken met mandarijnen neergezet met de tekst ‘Vissen is gezond’. Dat was een heel vrouwelijke touch, op zo’n mannenbeurs.

Regen striemt over de polder en Inge trekt zich terug in het aanpalende café-restaurant van camping De Parel. Daar is ook vriendin Wil. Wil is de voorzitter van de club, en doet de pr. Maar ze vist zelf niet. Ja, één keer. Bij een forellenvijver. Iemand moest plassen, en of ze even haar hengel vast wilde houden – meteen beet natuurlijk. Ik heb gegild!, zegt de voorzitter. Ik wist niet wat ik ermee moest van angst, zegt ze. Zo eng.

Vrouwen vinden vissen leuk, zegt Inge, maar schrikken terug voor het onthaken. Dan leer je ze hoe het moet: vis pakken met een natte doek eromheen, en dan gebruik je ook zo’n handig onthakertje.

Je moet toch over sommige drempels in het leven heen, zegt Inge.

Vrouwen vissen sowieso anders dan mannen, zegt Inge. Ze zijn fanatieker. Ze praten niet in visserslatijn: als een vrouw een vis van 60 centimeter vangt, is die vis ook 60 centimeter. Maar vooral zijn ze netter. Ze proberen charmant aan de waterkant te verschijnen. Niet in van die grove laarzen en pakken. Er zou een kledinglijn voor vissende vrouwen moeten komen, zegt ze. In zo’n hengelsportwinkel is de kleinste laars maat 40 – wat moet ik daarmee? Maar er is nog geen interesse voor. In Amerika zijn ze daar veel verder mee.

Dat ze niet met hoge hakken vissen staan te vangen kan ik me voorstellen, zegt Wil. Maar in die grote lelijke pakken – nee. Typisch vrouwelijke opmerking, zegt ze erbij. Wat dat betreft voldoen we aan de clichés. Maar mag het? En als Inge vist, vindt Wil het heerlijk om een boek te lezen, bij de auto.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden