Interview Foodblogger Jonneke de Zeeuw

Van Georgië tot Ecuador: een top acht van onorthodoxe uitheemse smaaksensaties

Volkskrantvlogger Jonneke de Zeeuw is altijd op zoek naar restaurants waar ‘mainstream foodblogs met geen woord over reppen’. De top acht van haar favoriete uitheemse eethuisjes.

Gerecht van restaurant Sichuan in Amsterdam. Beeld Simon Lenskens

Laatst nog kuku sabzi gegeten? Of jezelf vergrepen aan een flinke portie halawet el jibn? Nederlanders kennen weinig chauvinisme ten aanzien van hun nationale keuken en omarmen wat van elders komt. Babi pangang, couscous en Vietnamese loempia’s zijn ingelijfd bij het culinaire erfgoed. 

Minder bekend zijn de keukens van landen als Iran, Georgië, Polen of Ecuador. Je kunt een Iraniër wakker maken voor kuku sabzi, een kruidenomelet. Een Syriër springen de tranen in de ogen van halawet el jibn, zoet gebak met verse kaas. Allemaal te koop in Nederland, maar waar?

Het zijn deze minder bekende keukens die foodvlogger Jonneke de Zeeuw (31) onder de aandacht wil brengen van haar volgers. De meest uitheemse onder de restaurants zijn niet te vinden langs sleetse culinaire routes van historische binnensteden. De Zeeuw moest ervoor naar Amsterdam-Osdorp, een campus in Eindhoven of een dorp bij de Duitse grens.

Ze begon dicht bij huis, bij haar favoriete Turkse bakker in de Amsterdamse Javastraat. ‘In 2012 kwam ik terug uit Tel Aviv waar ik een tijdje had gewoond. Ik vond een huis in Amsterdam-Oost. Culinair gezien kon ik daar mijn hart ophalen. Je kunt er heerlijke tuinbonenfalafel kopen of Perzische kebab. Ik ben altijd op zoek naar adressen waar culinaire magazines en mainstream foodblogs met geen woord over reppen.’ 

In 2015 begon ze een blog, Mooncake, en werd in 2016 gekozen tot foodblogger van het jaar. Sinds vorig jaar maakt ze filmpjes voor de Volkskrant. De restaurantjes – meestal zijn ze klein - vindt ze via-via, ‘veel rondneuzen en vragen’. De eigenaren en koks die ze interviewt zijn blij iets van hun culinaire trots te kunnen delen, vaak met een vleug heimwee. 

Zo kwam ze bij een enthousiaste Poolse in het Gelderse dorp Giesburg. ‘Een lieve vrouw die geobsedeerd was door alles wat met haar geboorteplaats Zakopane in het zuiden van Polen had te maken. Ze wil iedereen per se laten proeven wat haar keuken te bieden heeft.’

Het gaat De Zeeuw niet om culinair-antropologische correctheid, maar ‘om gerechten waar mensen een stukje van zichzelf in hebben gelegd. Het moet iets authentieks hebben’. Toch worden in Nederland niet alle gerechten zo heet of authentiek gegeten als ze in het thuisland worden opgediend. De Ecuadorianen in Prinsenbeek doen geen cavia in hun empanadas. ‘De meesten wonen hier al een tijdje en kennen de smaak van de Nederlanders. Ze passen de recepten vaak iets aan, minder zoet of minder vet bijvoorbeeld.’ Voor V selecteerde De Zeeuw haar top acht van favoriete restaurants.

Explosie van specerijen

Gerechten van restaurant Sichuan in Amsterdam. Beeld Simon Lenskens

Naast de seksshops, steakrestaurants en bakkerijen met kleffe stukken pizza, donuts en pink panther wafels zijn er ook nog steeds plekken in de Amsterdamse Warmoesstraat die een bezoek meer dan waard zijn. Een goed voorbeeld is Sichuan Restaurant, waar Mr. Wang met bezieling de scepter zwaait. Waar de Kantonese keuken wat milder van smaak is, barst die van Sichuan van de kruiden en specerijen. Sichuanpepers en chili overal waar je kijkt, knoflook, koriander en de ziel van de Sichuankeuken: chili bean paste, een gefermenteerde pasta van onder meer chilipepers en sojabonen. Er bestaat een term als ma la wat iets betekent als: verdovend heet. De verdoving komt van de Sichuan peperkorrel en de hitte van de chili pepers. Maar het is echt goed te doen. Ik meen het. Bestel een pot flower tea met rode dadels, chrysanten en goji bessen en je kunt alles aan.

Sichuan Restaurant, Amsterdam, sichuanrestaurant.nl

Perzische parel

Een van de allerleukste ontdekkingen die ik in 2017 deed. Tussen de koshere restaurants en winkels in Buitenveldert vind je deze Perzische parel. Het restaurant wordt gerund door Zahra en Mehdi, die veel koken met invloeden uit het Zuid-Iraanse Shiraz, waar ze vandaan komen. Ik ben onder meer verslaafd aan hun gheyme bademdjoen; een stoofgerecht met mals lamsvlees, vlezige tomaten, gele erwten en gebakken aubergines die volgezogen zijn met het vocht van de verrukkelijke saus. Maar ook de ghorme sabzi, fesendjoen en kabab zijn zeer de moeite waard. Als dessert neem ik paloedeh bastani: rijstnoedels gekookt in rozenwater met limoensap en een bolletje huisgemaakt saffraanijs met pistache en rozenwater.

Restaurant Rozengeur, Amsterdam, restaurantrozengeur.nl

Shotjes wodka in een Klein Zakopaans chalet

Dit restaurant zit verstopt in een partycentrum midden in een woonwijk. De eigenaresse is één en al gastvrijheid en haar zaak is een ode aan het Poolse bergstadje Zakopane. Je stapt binnen in een traditioneel Zakopaans chalet, bijna alles is van hout gemaakt dat Zofia naar Giesbeek liet komen. Je avond begint met een borrelplank met shotjes wodka, stokbrood, smout (varkensvet met kaantjes), kruidenboter en Poolse augurken. Er staat heerlijke borsjtsj op de kaart en pierogi: Poolse dumplings met schapenkaas en stukjes spek. En dan zijn er nog hoofdgerechten als gegrilde varkenspoot en biefstukspiezen. Als je vegan bent is dit niet je restaurant. Ik dronk een huisgemaakte glühwein bij het geheel en ging rollend naar huis.

Klein Zakopane, Giesbeek (Gelderland), kleinzakopane.nl

Goud in een pita

Bij Abu Salie beleef je de ultieme pita experience. Naast zalige falafel maakt de eigenaar Sahar sabich, een goed gevulde envelop met gefrituurde aubergine, een gamanidos ei (24 uur gekookt), tahinasaus met citroen, warme kikkererwten, een lik hummus, salade en verse kruiden. Je topt de boel af met amba (een sausje van gepekelde mango en fenegriek), zhoug (Jemenitische korianderpesto met groene peper) en ingemaakte groenten. Alle smaken en texturen van de regenboog komen aan bod. Dit is goud in een pita.

Abu SalieLindengrachtmarkt, Amsterdam, op zaterdag van 9-17 uur

Blijer mens dankzij shoarma

Gerechten van restaurant Shaami Huis in Rotterdam. Beeld Simon Lenskens

De afgelopen jaren kwamen er tienduizenden Syriërs naar Nederland en de culinaire gevolgen daarvan proef je bij Shaami huis. Toen ik er voor de eerste keer langsliep dacht ik: shoarma in Nederland, hoe goed kan het zijn? Heel goed, zo bleek. De shoarma van Shaami is 24 uur lang gemarineerd in twaalf specerijen waaronder kaneel, kardemom en koriander. De krokante stukjes vlees worden in een versgebakken saj brood gewikkeld en afgetopt met verse én ingemaakte groenten en een klodder toum (knoflookpasta) met granaatappelmelasse. Eet er hun zelfgemaakte hummus, tabouleh, falafel, fattoush, sarma, mtabbal en baba ganoush bij en je bent een blijer mens.

Shaami Huis, Rotterdam, shaamihuis-rotterdam.nl

Georgische viagra

Eén van de zeer weinige Georgische restaurants in Nederland. Je kan er terecht voor versgebakken kachapuri,  een brood gevuld met kaas, ei en een klontje smeltende boter. Khinkali; zelfgemaakte Georgische dumplings met een verrukkelijke bouillon die je eruit slurpt. En chakapuli, lamsvlees met zure pruimen. De eigenaar Izolda vertelde dat walnoten de Georgische viagra zijn en de reden dat Georgiërs zulke warme mensen zijn. Waarvan akte. Bij het eten drink je Georgische wijnen of gifgroene frisdrank met dragon. En mee naar huis gaan potjes met een specerijenmix die Izolda via familie naar Nederland heeft laten komen.

Suhumi, Den Haag, suhumi.nl

Een bord fufu om het leven te bespreken

In het Chinatown van Antwerpen vind je, als je even een eindje doorloopt, een Ghanese chop bar. Chop is slang voor eten. En een chop bar is in Ghana een bar of restaurantje waar de buurt samenkomt om het leven te bespreken onder het genot van een bord fufu (een soort knoedel van, meestal, cassave en bakbanaan) met soep of (gefermenteerde mais- en cassavepasta) met een stoofgerecht. Snack Black Star bestaat al enkele decennia en de eigenaar Hajia Bintu koos ervoor het eethuisje zo veel mogelijk te doen lijken op de zaken in Ghana. Het ziet er geweldig uit, net of je een Ghallywood/Kumawood filmset binnenstapt. Het eethuisje staat erom bekend dat ze betere kenkey (een XL dumpling van gefermenteerd maismeel) maken dan in Ghana. Kommetje water en handzeep incluis want: eten met je handen.

Snack Black Star, Antwerpen, snackblackstar.be

Handgemaakte lagmannoedels

De Oeigoerse keuken kent Turkse, Chinese en Russische invloeden. In dit restaurant met rode rozen, foto’s van de stad Ürümqi en andere curiosa, eet je kebab met komijn en chili, maar ook handgemaakte lagmannoedels. Het is nog best een klus om die te maken: je trekt de slierten deeg voorzichtig steeds verder uit elkaar waarna je ze oppakt en met beide handen bovenop het aanrecht slaat. De dapanji is een enorme schotel met kip, paprika, bosui, kruidnagel, (sichuan)peper, steranijs en gember. Wanneer je die eet, begrijp je waarom het tafelkleed bedekt is met een plastic laag.

Urumqi, Rotterdam, urumqirestaurant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.