Recensie Tangerine Dream

Tijdens het optreden hoorde je de hele levensloop van Tangerine Dream terug (drie sterren)

Al is er van de oorspronkelijke bezetting niet één lid meer over,
het huidige trio is de bandnaam Tangerine Dream waard. 
Dat hoor je pas echt wanneer ze de blik op de toekomst richten, en niet in het verleden blijven hangen. 

Tangerine Dream in Muziekgebouw aan ’t IJ. Beeld Bart Heemskerk

Dekmantel Festival begon dit jaar zoals gebruikelijk met een optreden van een belangwekkende naam uit de geschiedenis van de elektronische dansmuziek. Werd het vijf dagen durende festival vorig jaar geopend door minimal-musicpionier Steve Reich, in Tangerine Dream vond deze zesde editie van het festival, dat zich vrijdag van het IJ verplaatst naar het Amsterdamse Bos, een al even illustere naam. 

Het uit Berlijn afkomstige Tangerine Dream bestaat dit jaar vijftig jaar, bracht meer dan honderd albums uit en wordt algemeen beschouwd als een van de grondleggers van de instrumentale synthesizermuziek. Hun albums uit de jaren zeventig (PhaedraRubycon en Stratosfear) zijn van grote invloed geweest op de ontwikkeling van zowel de trance- als de ambient- en minimalstromingen binnen de techno. 

Het probleem is alleen dat Tangerine Dream geen enkel oorspronkelijk lid meer heeft. Oprichter en enig vast bandlid Edgar Froese overleed in 2015. Mag dit Tangerine Dream, dat woensdag in een vol Amsterdams Muziekgebouw twee uur en een kwartier op het podium stond, die naam wel dragen? Ja, zo maakte Froeses weduwe Bianca Froese voorafgaand aan het optreden duidelijk. Het drietal muzikanten, Thorsten Quaeschning, Ulrich Schnauss en Hoshiko Yamane, dat sinds Froese dood door is gegaan onder de naam Tangerine Dream, doet dat met de zegen van de grote meester.

Het werd geen nostalgisch concert. De band, met Quaeschning als bandleider achter een batterij synths (en sporadisch op gitaar), beatmaker Schnauss op sequencers en Yamane op viool, speelde veel nieuw werk van hun behoorlijk sterke album Qauntum Gate uit 2017. Helaas brachten ze ook het wat mindere, kitscherige repertoire waarmee Froese in de jaren negentig de naam Tangerine Dream levend trachtte te houden.

Een dieptepunt van het bij vlagen boeiende concert kwam toen onder begeleiding van een sentimenteel pianoriedeltje het gezicht van Froese op het videoscherm werd geprojecteerd. Over, ook dat nog, een glijdend wolkendek. Dat verpestte de spanningsboog, die met goed gedoseerde bandfavorieten als Stratosfear en Leave On A Real Train sterke piekmomenten kende.

Eigenlijk hoorde je tijdens het met mooie, betrekkelijk eenvoudige belichting gevisualiseerde optreden de hele levensloop van Tangerine Dream terug. Fraaie, spannende gelaagde elektronische soundscapes werden afgewisseld met niemendallerige deuntjes zonder diepte.

Hoogtepunt was de meer dan een half uur durende improvisatie aan het slot. Hier zag je de muzikanten zoeken. Naar elkaar, naar de juiste toonzettingen en ritmes. In tegenstelling tot het in ere houden van het oude werk, bood dit ook meer perspectief voor de toekomst.

Tangerine Dream

Drie sterren
Muziekgebouw aan ’t IJ
1 augustus

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.