Stamgasten De Unie in Kampen

Stamgasten: Sake eet zijn bal gehakt met mayo alleen als zijn bloedsuikerwaarde goed is

In het kleine café De Unie, aan de IJsselkade in Kampen, staat om half tien ’s ochtends een huisgemaakt balletje gehakt met mayonaise klaar voor Sake (71).

Stamgast Sake

Sake: ‘Maandag-, dinsdag- en vrijdagochtend ben ik hier. Woensdag is het café dicht en donderdag komen mijn kleinkinderen tosti’s eten, altijd tosti’s. Dat balletje gehakt neem ik alleen als mijn bloedsuikerwaarde goed is – ik meet ’s ochtends mijn suiker. Vanmorgen had ik 6,2, dat is laag, dus hij kon er wel bij. 

‘Als ik rond 9 uur binnenkom, leggen Willem en ik 2 euro neer en gaan we eerst even 4 euro vergokken. Daarnet hebben we 20 euro gewonnen, dus ik heb de gehaktbal en de koffie vandaag voor niks. Op de terugweg naar huis haal ik boodschappen. Mijn vrouw maakt altijd een lijstje met de merken erbij, kijk maar: Honig kippensoep, boerenbeschuit van Bolletje.

‘Ik ben stukadoor geweest, op mijn 57ste zat ik al in de vut. Sindsdien lees ik veel, vooral geschiedenisboeken en veel over de zeevaart. Ik verzamel oude kinderboeken, ik heb er twaalfduizend. En ik heb niks in dozen zitten hè, alles is uitgestald in huis, gerangschikt op uitgever. Ik ben ervoor van de grootste slaapkamer naar een iets kleinere verhuisd.

‘In de Stadsboerderij van Kampen raakte ik eens in gesprek met een professor uit Amsterdam, over kinderboeken. Die man zat te wippen op zijn stoel. ‘Wat doe je voor werk?’, vroeg hij. ‘Dat wil je niet weten’, zei ik. Hij verwachtte iets bij de gemeente, of zoiets. Ik vertelde hem dat ik alleen maar lagere school heb gehad. Hij kon er met zijn kop niet bij. Ik had graag kunstgeschiedenis willen studeren, maar mijn vader ging achter werk aan; zo ging dat toen.

‘Ik heb wat kunst gekocht – ik was vroeger een beunhaas voor het leven. Bij ons thuis is geen muur leeg. Beneden staat een boekenkast met vierhonderd Kluitman-boeken, de uitgever van Pietje Bell en Dik Trom. Er komen weleens oude mensen die op zoek zijn naar een boek uit hun jeugd, die mensen zijn dan in de 80. Ze willen er ik weet niet hoeveel geld voor geven, maar ik hoef er niks voor. Hou maar, zeg ik altijd. Mensen zijn er gelukkig mee, daar gaat het om. ‘Pa, je bent een groot kind’, zeggen mijn zoons weleens over mijn hobby. En ik zeg dan: ‘Kind, je hebt groot gelijk.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden