stamgasten café Bommel

Stamgasten: ‘Die verhuizingen zijn soms even slikken, maar ik ben trots dat ik er iets van weet te maken’

De dag voor zijn verhuizing trakteert Klaas (63) zichzelf op koffie met een borrel bij café Bommel in Eindhoven, om de hoek van zijn nieuwe tijdelijke onderkomen.

Stamgast Klaas

Klaas: ‘De afgelopen dagen ben ik door al mijn bezittingen heen gegaan. Tweederde heb ik weggegooid. Dat is nog niet genoeg, maar de rest is sentiment en sentiment heeft een slag extra nodig. Vanuit Valkenswaard verhuis ik morgen naar een kamer in een pension. Ik neem niks mee, een plastic zak met wat kleren, dat is het. De spullen die nog over zijn, heb ik naar de opslag gebracht. 

‘De paniek was groot. Ik moest woonruimte hebben, vandaar deze tijdelijke oplossing. De afgelopen vijf jaar heb ik steeds tijdelijke woningen gehad, veelal antikraak. Ik heb twee kinderen en was getrouwd, maar dat ging mis; de relatie misschien nog minder dan de situatie met een van de kinderen. Ik kon niet werken door mijn reuma en was thuis een beetje de huisman aan het spelen toen het clashte. Een kind met autisme dat ontspoort, dat is moeilijk. Een jaar of vijf geleden ben ik op proef de deur uitgegaan, maar de proef werd permanent.

‘Ik ben er trots op dat het gaat. Dat ik het kan accepteren. Niet accepteren op de lijdzame manier, maar dat het lukt om er actief wat van te maken. Wonen gaat over het algemeen over steeds meer willen, steeds groter, en tegen je pensioen kijk je of je je huis verkoopt of kleiner wilt wonen. Dat is ineens een ander traject geworden. Het is soms wel even slikken, maar sommige dingen pakken ook véél leuker uit dan ik had kunnen bedenken. 

‘Op Haarendael in Haaren woonde ik met negentig mensen, die samen het landgoed onderhielden. Er werden moestuintjes aangelegd, er kwam een bijenhotel, de tennisbaan die er lag werd opgeknapt, de oprijlaan werd takkenvrij gehouden. Het was totaal verpauperd toen we er kwamen wonen, maar het zag er fantastisch uit toen we vertrokken. Zo’n gemêleerde woongemeenschap zou ik in de toekomst ideaal vinden. 

‘De eerste tijdelijke woning die ik betrok, in Geldrop, was van de vader van een vriend. Hij was op 95-jarige leeftijd overleden, en met zijn zoon ruimde ik de zaak op. Als buitenstaander andermans dozen vol sentiment uitzoeken is een stuk minder ingewikkeld. Ik weet nog dat ik toen dacht: het is ergens wel goed dat ik weg ben thuis, want op deze manier hoeven mijn kinderen en mijn ex uiteindelijk niet al mijn rotzooi op te ruimen. Dat er inmiddels nog maar eenderde over is, vind ik een fijn gevoel.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.