De GidsLust & Liefde

Seks met haar man boeide Nora niet zo. En toen leerde ze iemand anders kennen

Beeld Sasa Ostoja

Lust had Nora nooit ervaren, tot ze via haar werk een man leerde kennen met wie ze nu al bijna vijf jaar een verhouding heeft.

Nora (65): ‘Intimiteit, in mijn geval, definieer ik vooral als iets exclusiefs. Het feit dat ik alleen seks heb met mijn partner maakt die bijzonder. Niet de aard ervan, niet de lust die ertoe leidt, want die ken ik niet. Mijn man en ik ontmoetten elkaar toen ik 16 was. We hebben altijd iedere gedachte gedeeld, en spreken nog steeds alles uit. We delen een gezamenlijke bankrekening, hebben toegang tot elkaars telefoon. Over ieder wissewasje voeren we gesprekken, want ik ben ervan overtuigd dat je verwachtingen beter kunt uitspreken dan ervan uitgaan dat de ander je vanzelf wel begrijpt. Maar ook al zijn we heel close en hadden we natuurlijk seks, lust heb ik nooit ervaren en ook nooit gemist. In het begin van ons huwelijk hebben we het daar wel over gehad, we zijn zelfs nog in therapie geweest, maar dat leverde niets op. En daarna waaide het probleem weer over, we kregen kinderen en andere prioriteiten. Op een of andere manier begreep ik al die tijd wel dat er meer moest zijn, maar dat besef kreeg geen vervolg. Mijn man en ik konden het uitstekend met elkaar vinden, seks boeide me niet zo, en ook later heb ik het er gewoon bij laten zitten. Seks is maar één ingrediënt van het huwelijk. Intussen zijn we de zestig gepasseerd, mijn man is met pensioen en ik stop volgend jaar met werken. We zijn verhuisd naar een kleinere woning, hij is een huismus, ik trek er regelmatig alleen of met vriendinnen op uit. Ook daarin hebben we een vorm gevonden, hij en ik hebben een goed leven met kinderen en kleinkinderen. Oog hebben voor elkaars noden is ook een vorm van intimiteit, denk ik. Eigenlijk zijn we heel goede vrienden, onvoorwaardelijk, voor altijd.

Maar de ervaring met de man die ik via mijn werk heb leren kennen, zette veel op zijn kop. Het begon bijna vijf jaar geleden. Het klikte, we begonnen te appen en hij zei: ik zou weleens willen weten hoe je stem klinkt en hoe je eruitziet. Zo ontstond de eerste afspraak. Ik was nieuwsgierig, we maakten een wandeling door het bos en terug bij de auto dacht ik: hij zal me toch niet gaan zoenen? En toen dat gebeurde dacht ik: ach, het is maar een zoen, zo onschuldig, ik hoef mezelf niks te verwijten. Na een paar ontmoetingen gingen we met elkaar naar bed en ik dacht: wat geeft het, ik wil gewoon één keer in mijn leven weten hoe seks met een andere man is. Vervolgens ontstond tegen mijn bedoeling in een verhouding die nu al vierenhalf jaar duurt en waardoor intimiteit met mijn man zijn belangrijkste kenmerk, exclusiviteit, verloor. Toch zal ik nooit beweren dat dit me overkomen is. Ik ben geen naïef uilskuiken dat zich heeft laten verleiden en nu met de gebakken peren zit. Ik leef zeer bewust, kies en neem mijn besluiten weloverwogen. En dat ik er een nieuw soort melancholie bij heb gekregen, is de consequentie van die keuzen. Want in die bijna vijf jaar ben ik veranderd, er is iets geraakt waarvan ik niet wist dat het er was. Niet alleen op het gebied van erotiek, niet alleen omdat er nu weer naar me wordt verlangd. Deze nieuwe melancholie wordt veroorzaakt door de ontdekking dat liefde soepel en vloeibaar kan zijn. Deze andere man anticipeert op mijn behoeften, is attent. En ja, ik weet dat ik met hem geen huishouden deel en dat daardoor alles anders is, maar wat me opvalt is hoe hij precies aanvoelt waarmee hij me een plezier doet, terwijl ik thuis alles telkens weer moet bevechten en dat in al die jaren normaal ben gaan vinden.

En nu moet ik even heel voorzichtig zijn. Het is zaak me uiterst zorgvuldig uit te drukken, want het is de nuance die dit verhaal persoonlijk maakt. Het is namelijk niet zo dat ik niet hou van mijn man, niet dat ik niet langer blij ben met hem, zelfs niet omdat ik nu eenmaal ooit op mijn 16de voor hem heb gekozen. Ik blijf bij hem omdat ik van hem hou en omdat ik weet dat ik niet alleen hem ongelukkig maak als ik nu weg zou gaan, maar ook mijn omgeving en onze kinderen en kleinkinderen. Mijn nieuwe weemoed wordt niet veroorzaakt door spijt, maar door kennis. Nu ik weet hoe liefde nog meer kan zijn – een man die kleine attenties koopt, zoals iets simpels als een reep chocolade, die zijn best doet voor me in bed, een man die initiatieven neemt tot uitstapjes, waar ik in mijn huwelijk gewend was die altijd zelf te nemen – denk ik weleens: stel dat ik in mijn jeugd een andere afslag had genomen, een die niet naar mijn huidige echtgenoot had geleid, hoe had mijn leven er dan uitgezien? Completer? En had ik dan misschien wel eerder geweten wat lust was?

Sinds de zoen op de parkeerplaats voelde ik iets wat ook wel ‘chemie’ wordt genoemd. Niet uit te leggen, niet te stoppen. Ik was er niet naar op zoek, maar vond het en sta het nu weer af. De afgelopen maanden hebben die andere man en ik elkaar door de coronamaatregelen niet veel kunnen zien, en hoewel ik hem mis en rouw om het verlies, wist ik al sinds het eerste begin dat het eindig zou zijn. Het is vreemd, juist omdat mijn man en ik zo’n verschillend temperament en karakter hebben, hebben we het over alles wat ons dwarszit. We voeren felle gesprekken over mijn naderende pensioen en mijn aankondiging dat ik absoluut niet van plan ben om straks naast hem op de bank te gaan zitten. En altijd komen we er samen uit. Maar over seks en intimiteit praten we allang niet meer, alsof het te laat is. Opbiechten wat ik de afgelopen jaren geleerd heb, is uitgesloten. Bovendien: waarom zou ik onrust zaaien als we het er officieel over eens zijn dat fysieke intimiteit slechts één, steeds onbelangrijker wordend, bestanddeel is van ons huwelijk?’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Nora ­gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl. Ook voor deelname aan onze podcast ‘Van twee kanten’, waarin geliefden elk over (een speciale gebeurtenis in) hun relatie vertellen, kunt u naar dit adres mailen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden