Recensie Restaurant Cecconi's

Restaurant Cecconi’s in het chique Soho House heeft een uitgebreid menu, maar veel liefde steekt er niet achter

Cecconi’s in private members club Soho House heeft een imposant Italiaans menu. Maar erg veel liefde steekt er niet achter – en onze ober is in een deerniswekkend slechte bui. 

Restaurant Cecconi's in het Soho House. Beeld Els Zweerink

Het Soho House, een exclusieve club voor creatieve types en filmsterren, is neergestreken in Amsterdam. Onder de met glas overkapte binnenplaats van het Bungehuis, waar voorheen de faculteit Geesteswetenschappen van de UvA zat, huist het restaurant Cecconi’s. En waar de bovenverdiepingen voor ons, eenvoudige knorren, gesloten blijven, worden niet-leden in het restaurant wél welkom geheten - al is ‘knarsentandend getolereerd’ misschien een beter term voor de ontvangst die ons wacht.

De klassieke Italiaan heeft, naast het origineel in Londen dat al sinds de jaren zestig bestaat, wereldwijd nog acht andere locaties: van Miami tot Istanboel. Allemaal hebben ze een chique midcentury modern-inrichting en ongeveer hetzelfde menu: kleine hapjes (cicchetti) om te delen, huisgemaakte pasta’s, pizza’s en andere gerechten uit de houtoven die we tegen de achtermuur zien gloeien. De zaak ziet er gelikt uit met z’n oude details, retromeubels en enorme lampen. Ook zien we opvallend veel knappe mensen: blakende, goedgeklede types met lichtgevende televisietanden en wenkbrauwen van 40 euro per stuk. Hier hangt de niet-te-missen, opgewonden energie van de place to be.

Cecconi’s; Spuistraat 210 Amsterdam, cecconisamsterdam.com 

Cijfer: 6,5

De internationale keten Cecconi’s wordt uitgebaat door sociëteit Soho House. Cecconi’s wordt uitgebaat door sociëteit Soho House. Ook niet-leden welkom voor Noord-Italiaanse klassiekers, huisgemaakte pasta en pizza.

Nadat we vier minuten hebben staan drentelen bij de entree - minstens drie personeelsleden hebben inmiddels dwars door ons heen gekeken - worden onze jassen aangenomen. We hebben ruim tevoren gereserveerd, maar de gastvrouw placeert ons aan een van de ingedekte, lage tafeltjes in het bargedeelte. De pluchen fauteuiltjes zijn beeldig, maar de enige manier om er enigszins comfortabel in te zitten blijkt in een soort in-de-tandartsstoelachtige ligstand. Met onze kin komen we net boven het tafeltje uit.

‘Voor wie zijn deze meubels gemáákt?’ vraag ik mijn tafelgenote. ‘Spongebob Squarepants, proud member van het het eerste uur?’ Ze kan me niet verstaan, want naast ons timmert een conservatoriumstudent nogal enthousiast My Way uit de Steinway. Ik zeg tegen de gastvrouw dat we graag ergens anders willen zitten. Heeft ze toevallig ook tafels waar je, ik zeg maar wat, aan kunt éten? Ze schudt beslist haar hoofd: ‘In de lounge zijn nu eenmaal meer seatings dan in het restaurantgedeelte, dus tja, we kunnen natuurlijk niet iederéén daar plaatsen.’ Een beetje bedremmeld blijven we achter. Gelukkig blijkt er later toch nog een plekje voor ons in het achterste deel.

De ober, een Italiaan in een ouderwets gilet, lijkt niet blij ons te zien - integendeel. Hij begroet ons met een kwaad ‘Ready to order?’ Maar we hebben nog niet echt uitleg over de kaart gehad, dus ik vraag hem hoe we het best kunnen bestellen. Zijn de pasta’s hoofdgerechten of tussengerechtporties? Wat zijn de specialiteiten? Hoeveel hapjes vooraf is gebruikelijk?’ Hij blaft: ‘Share cicchetti. Then both have main.’ En weg is hij. We vragen de wijnkaart. Hij overhandigt hem met een grom waaruit we niet kunnen opmaken of hij ‘prego’ zegt of ‘sterf’ - maar we denken het tweede.

Die kaart is uitgebreid, maar weinig veelzeggend. Een glas houtgerijpte pinot nero uit Alto Adige kost 10 euro en wordt reeds in het glas en handwarm op tafel gekwakt. De Barberani Foresco (€ 7,50 per glas) staat ook voor een tientje (per fles) bij Gall & Gall.

Cecconi’s beroemde gehaktballetjes (€ 8) zijn aan de harde kant (wat meer brood had ze zachter gemaakt) maar wel smakelijk, met prima tomatensaus. Ook de melanzane alla parmigiana (€ 7) is goed bereid. Het voorgerecht van octopus met selderij, aardappel en olijven (€16) overtuigt niet: de octopus is sous vide gegaard en daarna nog even in de houtoven geweest, maar niet lang genoeg om dat heerlijk spekkig-rokerige randje te krijgen dat geroosterde octopus zo onweerstaanbaar maakt. De aardappel is halfrauw.

Aubergine alla parmigiana. Beeld Els Zweerink

De kleine pizza marinara (€ 8) is een aardig (en betaalbaar!) lunch- of borrelgerecht: van fijn deeg en wederom erg lekkere saus, en de ansjovis, olijven en oregano zijn ook van goede kwaliteit. Uit de pastakaart kiezen we de agnolotti del plin met zwarte truffel (€ 24) - postzegelgrote, met vlees gevulde pastabuideltjes uit Piëmont. Die worden hier vers gemaakt, maar we denken dat ze al een tijdje gaar waren voor ze de saus in gingen; het deeg is week geworden en hier en daar ook gebroken. De textuur doet nog het meest denken aan die van soepballetjes uit blik. De boterige saus is wél goed, en het gerecht is beschaafd met gul zwarte truffel. De spaghetti met kreeft (€ 26) ziet er mooi uit, maar smaakt teleurstellend - de bisquesaus met tomaatjes mist pit, frissigheid en diepte, het schaaldier heeft weinig smaak en de saffraan overheerst. Bijna knap om een gerecht met zulke spetterende ingrediënten zó wee en vlak te maken.

Agnolotti del plin (pasta met truffel). Beeld Els Zweerink

We aanschouwen het afschuwelijke humeur van onze ober ondertussen met een mengsel van ontzag en medelijden - hij loopt zó vol overgave te zuchten en te steunen dat we er inmiddels van overtuigd zijn dat het niet persoonlijk is, maar dat de arme man gewoon een ongekende, monumentale klotedag heeft. Hij stoot zijn bakje tandenstokers om, ze rollen alle kanten op. ‘Ma CHE PALLE!’ horen we hem vloeken - over het geluid van de Steinway heen. Bij het hurken stoot hij zijn knie. Hij schudt met zijn vuist naar de hemel.

Als secondo delen we de veal Milanese (€ 29 ) - een imposante Italiaanse kalfsschnitzel, geserveerd met citroen en gefrituurde salie. De platgeslagen kotelet is knapperig gebakken in een mengsel van olie en boter. We denken wel dat hij ruim van tevoren is gepaneerd, want de korst zit stevig aan het vlees gekoekt - je hoort ’m eigenlijk op het laatst door het ei en de broodkruim te halen, waardoor die hier en daar knapperig souffleert. Het vlees is bovendien droog. De bijbestelde geroosterde groenten (€ 5) die uit de houtoven komen en er prachtig uitzien, blijken halfrauw. Meh.

Veal Milanese (kalfsschnitzel) Beeld Els Zweerink

De tiramisu (€ 8) mist een beetje bite van drank en koffie, maar is verder prima. De peren-ricottataart (€ 8) niet: die is koud en erg droog, met alleen drie zwartgeworden fliebertjes peer bovenop en een custard die ruw aanvoelt - waarschijnlijk van de maizena.

Bij het weggaan vergeet ik mijn bankpasje op tafel. De ober rent me tot in de hal achterna en overhandigt het met een glimlach zó warm en vriendelijk dat ik er bijna van schrik. Tóch een aardige man, zeggen we tegen elkaar. Een aardige man met een rotdag.

hiske.versprille@volkskrant.nl

Wie, Wat, Waar in het Soho House?

Soho House, halverwege de jaren negentig door de Brit Nick Jones opgericht als Londens clubhuis voor ‘people with a creative soul’, is een grote internationale private members club en hotelketen. De leden, die eerst door de ballotage moeten, zijn afkomstig uit de film-, media- en modewereld, en de 23 sociëteiten die de organisatie inmiddels uitbaat bevinden zich op de chicste plekken ter wereld. Beroemdheden en creatieve types weten zich er afgeschermd van het gepeupel door onder meer een strikt fotoverbod.

Vorig jaar opende een Nederlandse vestiging in het Bungehuis achter de Dam in Amsterdam. De Universiteit van Amsterdam had het prachtige, in de jaren dertig gebouwde pand voor tussen de 15 en 20 miljoen euro verkocht - dat ze direct na de verkoop ook nog grote bezuinigingen aankondigden, was aanleiding voor grote studentenprotesten tegen de uitverkoop van de universiteit en Amsterdamse binnenstad. Dus waar ik zwetend mijn tentamen wetenschapsfilosofie aflegde, begeven internationale filmsterren als George Clooney zich thans naar de marmeren douches van de de health club, en waar ik tot hoofdpijnens toe colleges volgde over poststructuralisten zijn smaakvol ingerichte ruimtes waar Meghan Markle haar vegan brunch bowls nuttigt. Op het dak is een zwembad aangelegd.

Het jaarlidmaatschap kost € 1800 - exclusief consumpties. Toch bijna € 300 minder dan een jaar collegegeld.

DE VOLKSKRANT RESTAURANTGIDS

Op zoek naar een fijn restaurant of benieuwd naar waar het lekker eten is bij jou in de buurt (en waar juist niet)? Bekijk hier de kaart met alle recensies van Hiske Versprille en haar voorganger Mac van Dinther van de afgelopen jaren. Selecteer op het beste oordeel of zoek op je eigen stad. Van Amsterdam tot Groningen, van luxe diner tot eenvoudige hapjes, met of zonder Michelinster.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.