Reisgenoten De koeien stampten in paniek de triplex bodem van het scheepsdek kapot

Reizigers wisselenop volkskrantreizen.nl ervaringen uit. In ‘Reisgenoten’ elke week een samenvatting van wat er zoal wordt verhaald op het net....

Een belangrijk onderdeel van reizen is de verplaatsing van A naar B. Een avontuurlijke reiziger doet dat natuurlijk niet met het vliegtuig-met-transferbusje. Nee, die zit achterop pick-uptrucs, komt terecht in zinkende boten, stapt in bij wildvreemde mannen. De reizigers van volkskrantreizen.nl zíjn avontuurlijk, laat daar geen misverstand over bestaan.

Olaf-Jan de Groot wilde van de Sipi Falls in Oost-Oeganda naar Susa, aan de Keniaanse grens. Het modderpad door de bergen bleek niet geschikt voor de minibusjes die daar het openbaar vervoer vormen, dus Olaf-Jan vond een andere oplossing. Bovenop een vrachtauto ging het, door streken waar nog niet vaak blanken waren gezien. Zwaaiend naar de kinderen die de vrachtwagen vol verbazing achterna renden, voelde hij zich net de koningin.

Minder vorstelijk voelde Sander Hage zich toen hij vanuit Siem Reap in Cambodja de Thaise grens wilde bereiken. Hij verwachtte een comfortabele dubbeldekker, zoals hij die al eerder in Zuid-Oost Azië had gezien, maar helaas, er kwam een klein verroest busje voorrijden. Dat bood plaats aan hooguit twintig man, zo was Sanders inschatting. Hij had het mis. Dertig personen plus rugzakken moesten tien uur gehobbel doorstaan over wegen met kuilen van soms een halve meter diep. Menigmaal stuiterden de passagiers tegen het dak van het busje aan.

Zelfs Sanders Cambodjaanse buurman, die het in eerste instantie uiterst amusant vond, verging het lachen toen hij door zijn stoel zakte en de weg op de bodem van het busje moest vervolgen.

Zo'n reis is ongemakkelijk, maar kent niet de doodsangst die Anneke Verbraeken voelde in 1974. Ze was als keurig katholiek meisje op vakantie in Vézelay, Frankrijk, waar ze keurige gesprekken voerde met prachtige jongemannen. Na het afscheid moesten zij en haar vriendinnen nog naar het station zien te komen honderd kilometer verderop, vanwaar de trein naar Nederland zou vertrekken. Het geld was op, dus besloten ze te liften. Anneke alleen, de vier vriendinnen in groepjes van twee.

Anneke ging als eerste. Een vrachtwagen stopte en ze 'hopte blijmoedig de reusachtige stoel in'. De vrachtwagenchauffeur bleek toch wel een grote man. In een bos stopte hij. Hij stapte de wagen uit, knoopte zijn gulp open en verdween achter een boom. Twee minuten later kwam hij terug. Anneke durfde van angst haar ogen niet meer open te doen en voelde zich als een konijn die in de koplampen van een auto kijkt, wachtend op onvermijdelijk onheil. Het kwam niet, want de chauffeur lachte luid en vertelde Anneke een dochter te hebben van haar leeftijd. Vijftien minuten later waren ze bij het station en daar besloot Anneke nooit meer te liften.

Fons Wools stond doodsangsten uit op een boot tussen Ceram en Ambon, eilanden van de Molukken. De boot was te zwaar beladen en maakte slagzij. In paniek klommen Fons en zijn vrouw uit hun hut en zetten zich klem tussen reling en opbouw. Een vrouw sloeg overboord en werd aan haar haren weer aan boord gehesen. De koeien op het voordek waren zo in paniek, dat zij de dunne triplex bodem kapot stampten, en er dwars doorheen in het vooronder donderden, bovenop de vrouwen en kinderen die zich daar hadden verschanst.

Fons en zijn vrouw maakten al plannen naar het dichtstbijzijnde zichtbare eiland te zwemmen, in het geval de boot compleet onder water zou verdwijnen. Zover kwam het niet. De kapitein voer de boot naar een ander eilandje en bleef daar in de beschutting wachten tot de storm ging liggen. Een dag later kwamen ze veilig aan in Ambon. Fons is nog nooit zo blij geweest voet op vaste wal te kunnen zetten.

Maar een verplaatsing kan ook positieve herinneringen voortbrengen. Het is een rustpunt in de reis, een moment om uit het raam te kijken en te realiseren wat een rijkdom het is te kunnen reizen en nieuwe dingen te ontdekken.

Dat ondervond Marije de Kieviet in een bus in Argentinië: 'Op dit moment, op de beginplek van Che's reis, een super busreis voor de boeg, een verliefd koppeltje voor me, mijn grote tas onderin de bus, op mijn camera de nieuwe foto's voor op mijn site en alle tijd van de wereld, ben ik gelukkig!'

Michiel van der Geest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden