Het perfecte... Eetmeubilair

Piet Boon: ‘Een eettafel moet nooit te hoog zijn, want anders zit je als een klein kind’

Ontwerper Piet Boon weet welke eettafel van de keuken een perfecte ontmoetingsplek maakt. ‘Als je een heel rigide keuken hebt, is het leuk om juist geen strakke tafel te hebben.’

Piet Boon Beeld Jérôme Schlomoff

‘In een huis is de keuken de belangrijkste ruimte en in die keuken moet een tafel staan. Waaraan je met je dierbaren eet. Waaraan je met vrienden kunt kletsen. Mijn kinderen maken hun huiswerk aan de eettafel. Dus het is fijn als die groot genoeg is om hem ook als bureau te kunnen gebruiken. De ruimte is bepalend voor de grootte; ik probeer er altijd een zo lang mogelijke eettafel in te zetten. Maar wel smal. Als je tijdens het eten echt contact wilt hebben, moet je tafel niet te breed zijn.

‘Ik ontwerp tafels in verschillende vormen. Uiteraard rechthoekige. Maar als je een heel rigide keuken hebt, is het leuk om juist geen strakke tafel te hebben. Zo hebben we een ‘ronde’ tafel, die is gebaseerd op een rondje dat ik ooit uit de losse pols heb getekend. Daar klopt natuurlijk geen bal van, want die is niet rond. Maar dat maakt hem juist leuk. En we hebben de ‘kekke shape’, een soort trapeziumvorm, maar dan met ronde hoeken.

‘Wij zijn ooit begonnen met eikenhouten eettafels. Van onbehandeld hout, ingesmeerd met glorix en groene zeep. Daardoor voelt het hout heel zacht aan. Die groene zeep zakt erin en dat wordt eigenlijk je laklaag, glad, en mooi van kleur.

Piet Boon. Beeld Jérôme Schlomoff

Maar het onderhoud met zeep en chloor leverde in de verkoop problemen op. Als ik zo’n tafel aan iemand in Amsterdam verkocht, kon ik dat zelf uitleggen: je kinderen mogen er gewoon op knoeien, je kunt hem daarna met glorix schoonmaken. Ik deed dat echt, ik ging bij de mensen thuis langs met mijn groene zeep en mijn glorix. Hadden ze op de tafel geknoeid en het wel schoongemaakt, maar niet goed. Dan spoot ik de glorix zo op hun tafel. Maar uiteindelijk werd dat te veel gedoe: als je niet naar de mensen toe gaat om te laten zien hoe je dat onderhoud aanpakt, wil het er niet in. Mijn bedrijf werd groter en groter. Soms moest een tafel via een dealer naar Dordrecht; of naar Amerika. Daar viel niks meer aan uit te leggen. Dus toen zijn we de tafels maar gaan lakken, om de mensen tegemoet te komen.

‘Ik vind een houten tafel het mooiste. Eik. Of noten. Ik hou van eikenhout. Daar zitten van nature foutjes in, en het veroudert ook mooi. Noten is wat keuriger, dus als daar een beschadigingetje aan komt, is dat sneller lelijk.

‘Een tafel is 76 centimeter hoog. Een stoel ongeveer 45. Een tafel moet nooit te hoog zijn, want anders zit je als een klein kind aan tafel. De meeste van onze tafels hebben een blad van 45 tot 50 millimeter dik. Maar ik vind bladen van één centimeter dikte ook mooi. Daar komt meestal nog een fries onder, een steunbalk in het midden, om hem stijf te maken.

‘Een goede tafel die helemaal naar jouw smaak is, gaat een leven lang mee. Kenmerkend voor onze spullen is de houdbaarheid. Het ontwerp is niet zo tijdbepaald dat je over 10 jaar zegt: de tafel moeten we nu echt vervangen, hij is zó ouderwets. Tien jaar is natuurlijk zó voorbij. De tijd gaat verschrikkelijk hard.’

Piet Boon (1958) deed MTS en behaalde een aannemersdiploma. Via het bouwbedrijf rolde hij de vormgeving en de architectuur in. Hij is ontwerper, maar met zijn team van architecten, binnenhuisarchitecten en ontwerpers is hij vooral veel bezig met architectuur. Boon en de zijnen ontwierpen alles, van een woonwijk in Washington tot een villa op Bonaire.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden