DE GIDSLust & Liefde

‘Pas toen ik 50 was, heb ik alle rouw toegelaten’

Beeld Saša Ostoja

Saskia is haar hele leven blijven zoeken naar de jongen die in haar ogen altijd jong en perfect zou blijven, omdat hij overleed toen ze 19 was.

Saskia, 67: ‘Toen ik 18 was ontmoette ik Simon, een heel leuke jongen met donkere ogen en een Garelli-brommer, waar hij hard op reed met wapperende haren. Hij deed vakantiewerk bij een oom in ons dorp in Zuid-Limburg. Ik werkte die zomer, zoals vaker sinds mijn moeder ziek was, in het pension van mijn vader. Simon zocht contact met me via mijn broer: die zus van jou, daar wil ik wel een afspraak mee maken. En ik was op slag verliefd. De hele zomer brachten we samen door en de zomer erop mochten we zomaar met zijn tweeën op vakantie. We gingen naar Normandië, waar we tien dagen en nachten samen doorbrachten. Ik was zo groen als gras, en nog helemaal niet toe aan seks, maar dat was allemaal prima voor Simon, want het ging hem ook om heel andere dingen: elkaar lang in de ogen kijken, opgewonden plannen maken voor de toekomst, hand in hand over het strand lopen, op bezoek bij de vrouw uit Parijs die we daar hadden leren kennen en erg gecharmeerd was geraakt van ons, jong stel – wie weet deden we haar denken aan haar eigen jeugdliefde. Simon kocht in een pittoresk stadje een jurk voor me, groen met kraaltjes, ik heb er later een blouse van gemaakt en hoewel ik hem niet meer draag, heb ik hem altijd bewaard. Hij had grote interesse voor het ongewone. Dat gaf hem iets roekeloos en hartstochtelijks, alsof hij alles tegelijk wilde proeven en zien en meemaken. Er waren bijvoorbeeld grotwoningen daar in de buurt. Simon klopte er beleefd aan, omdat hij wilde weten wat voor mensen kiezen voor een leven in de duisternis. En zijn hartstocht betrof natuurlijk niet in de laatste plaats mij. Een keer zwaaide ik hem uit toen hij in de trein zat, maar ineens stond hij weer naast me. ‘Ik ben eruit gesprongen, want ik wilde nog even bij je zijn.’

Op een dag, ik was die avond bij een vriendin, belde mijn vader dat ik terug moest komen. ‘Ga even zitten’, zei hij toen ik binnenstormde. Ik verwachtte slecht nieuws over mijn moeder, maar toen zei hij: ‘Simon is verongelukt.’ Hoewel hij nog geen rijbewijs had, had Simon in grote haast de VW-bus van zijn baas gepakt, en in plaats van een flinke deuk erin, had hij zich doodgereden. Die avond gaf mijn vader mij een slaappilletje, zodat ik tot rust zou komen. De volgende dag ging ik naar zijn familie, waar ik goed werd opgevangen. Op de begrafenis droeg ik de kralenjurk. Na drie jaar had ik een nieuw vriendje en weer een paar jaar later leerde ik de vader van mijn kinderen kennen met wie ik achttien jaar getrouwd ben geweest. Natuurlijk hield ik van de vader van mijn kinderen, net als dat ik hield van de man met wie ik daarna een langdurige relatie had. Maar zou het kunnen dat ik inmiddels zo overtuigd was van de kwetsbaarheid en feilbaarheid van de liefde dat ik keer op keer koos voor mannen die die overtuiging bevestigden? Mijn eerste man kon de verantwoordelijkheid voor een gezin niet aan. Hij verliet me toen onze tweeling pas 2,5 jaar oud was. Mijn tweede man had wat therapeuten ‘bindingsangst’ noemen. Met hem heb ik zelf de relatie beëindigd. Elk op hun eigen manier bewezen ze wat ik al sinds mijn 19de wist: geen liefde is voor eeuwig. Een jaar na Simon was ook mijn moeder overleden, nog iemand van wie ik erg veel hield. Er was vijftig jaar geleden weinig ruimte voor rouw. Ik ben veel alleen gelaten, heb alles zelf moeten uitzoeken, het slaappilletje dat mijn vader me gaf op de dag van het ongeluk was kenmerkend voor zijn liefde, maar meer nog voor zijn onbeholpenheid. Pas jaren later, toen ik 50 was, heb ik alle rouw voor het eerst echt toegelaten en doorleefd. Toen pas kreeg ik vrede met wat er gebeurd was. Al heb ik het blijvende effect van zo veel verlies op jonge leeftijd, waarvan de volwassenen om me heen vermoedden dat ik die vanzelf wel te boven zou komen, nooit kunnen uitwissen.

67 was hij nu geweest, een half jaar jonger dan ik. Hoe verwerk je het soort verdriet dat niet alleen het verlies van een vriend en moeder betreft, maar ook, en zo mogelijk van ingrijpender aard, het verlies van vertrouwen en onbekommerdheid? Ach, een jeugdliefde, moet mijn vader hebben gedacht. Begrijpelijk, want hoe bedrieglijk onschuldig klinkt dat woord niet. Maar vanzelfsprekend heeft niemand ooit kunnen tippen aan de altijd jonge, smetteloze god die hij in dat jaar van onze verkering was. In mijn 18-jarige ogen was hij helemaal perfect, iemand bij wie ik me op mijn gemak voelde op een kalme en tegelijk opwindende manier. Een tijdje geleden zocht ik zijn broer op. Hij vertelde hoe hij als jongetje van 10 met de bus langs het ongeluk was gereden, hij heeft het autowrak gezien, maar wist niet dat zijn broer erin zat. Hij had dezelfde bruine ogen, hetzelfde donkere haar. Ik had zo verliefd op hem kunnen worden, alsof er iets in de genen zit wat mij toebehoort, wat mij geruststelt.

Intussen ben ik 67 en heb me verzoend met het verleden en vind ik rust. Ik zie heus wel dat het verlies dat me tekende, me ook veel heeft gebracht. Toen ik eindelijk op middelbare leeftijd durfde stilstaan bij wat me op mijn 19de was overkomen, ben ik er alles over gaan lezen, heb therapieën gevolgd. De dood heeft zo langzamerhand geen enkel geheim meer voor me en ik ben er niet bang meer voor. Vrienden en familie die met verlies en ziekte te maken krijgen, ben ik graag tot steun. Ik ben blij dat ik kan helpen. Het is het fijn om mijn inzichten te delen. Maar het idee dat ik een leven lang op zoek ben gebleven naar Simon, vind ik beangstigend. Ik ben nu alweer dertien jaar alleen en vrees dat dit waarschijnlijk de rest van mijn leven zo zal blijven.’

Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen Saskia en Simon gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl.

Gezocht: duizend trouwe lezers

Op 7 november verschijnt het duizendste nummer van Volkskrant Magazine. In dat nummer willen we u centraal zetten, onze lezer, zonder wie die duizend nummers er nooit waren geweest. Wie bent u? Hoe woont u, en met wie? Wat víndt u, van ons en van de wereld? Voor een artikel zoeken we duizend lezers die hun antwoorden willen delen. Geprikkeld? Geef u op voor de Open Redactie, het panel voor Volkskrant-abonnees. Op 22 september ontvangt u dan de enquête in uw mail. We zijn benieuwd naar uw antwoorden!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden