Ouderschap tijdens de quarantaine: ‘Mijn baby at de post-its met het dagschema op’

Prachtige voornemens hadden we allemaal, aan het begin van deze quarantaineperiode. Een nieuwe taal leren, knutselen met de kinderen, foto’s inplakken, yogalesjes. Wat is er allemaal níet gelukt, vroegen we aan de Volkskrant-lezer. Omdat het altijd fijn is om over de ‘mislukkingen’ van anderen te lezen, selecteerden we enkele inzendingen van ouders met thuiswonenden kinderen.

Anne Sikken probeert haar werk als adviseur digitale media te combineren met het onderwijzen van haar zoons, terwijl haar man overuren draait als anesthesioloog.Beeld Freek van den Bergh / de Volkskrant

Een relaxte moeder zijn
Het leek me fijn voor iedereen als ik wat relaxter zou zijn. Lekker een beetje de boel de boel laten en geen zorgen over stiftvlekken op de nieuwe bank, jamvlekken op de muur en dat soort dingen. Maar wel gezellig samen met de kinderen bakken en de natuur ontdekken. Nou, dat blijkt niet aan mij besteed. Ik word gewoon blijer van kinderen die boven een bordje aan tafel eten in plaats van overal kruimels. En tussen het schoolwerk, het thuiswerken en het huishouden heb ik echt geen zin om elke dag weer gezellig samen iets te doen. Ik wil alleen en ik wil rust. Ga ik daarna wel weer een keer gezellig en relaxt doen.
Maartje

Een schema met dagelijkse activiteiten maken op post-its
De eerste week van deze coronatijd zijn mijn vriend en ik ons rot geschrokken van onze eigen naïviteit. Thuiswerken met een kleuter van drie en een baby van 9 maanden op 50m2 bleek een grotere uitdaging dan gedacht. We zaten de hele dag met onze computers aan tafel met - afgewisseld of tegelijkertijd - een jengelende kleuter en een klauterende en dus ook vallende baby en ontdekten aan het einde van elke dag dat we helemaal niks hadden gepresteerd op werkgebied, maar wel enorm gefrustreerd waren. Op social media zag ik mensen die prachtige creatieve post-it schema’s hadden getekend, en die werkten ook nog, want de kinderen in kwestie leken zich prima aan die schema’s (17:00-18:00: “mama me-time”) te houden. Nou, ik heb het gemaakt, het schema. Conclusie: mijn baby eet post-its en mijn kleuter wilde vooral zelf tekeningetjes maken op die leuke gekleurde vierkantjes. Oplossing: we hebben de post-its weggegooid, zijn allebei tijdens kantooruren in uur shifts van vier gaan werken en vulden dat ‘s avonds aan met extra werken. Ook enorm ruk, maar in ieder geval geen frustrerend creatief ogend schema meer op de muur waar niemand zich aan wil houden.
Wietske Hoogstadt

Kind zindelijk maken
 Ik dacht: laat ik een poging wagen met de eerste stappen naar mijn dochters zindelijkheid. Ook omdat ze daar duidelijk aan toe is en interesse in toont. Maar uiteindelijk vond ik het gewoon te veel werk om de hele tijd op te letten en achter haar aan te gaan en af en toe plasjes opvegen. In een tijd waarin er al te weinig tijd voor mij was. Dus: totaal opgegeven.|
Stefanie

Iedere dag een work-out via de app
Geprobeerd en het resultaat was: spierpijn, kinderen met het schaamrood op de kaken en geamuseerde buren (ik sportte in de tuin). Ik blijf gewoon iedere dag een uur wandelen. Zo zie ik nog wat van de omgeving, kan ik genieten van de natuur en ben ik even weg...
Marsha

Ontspannen zwangeren
De eerste week van de intelligente lockdown ging ik elke ochtend ‘super zen’ wandelen door het park. Vanaf week twee kreeg ik stress als het een keer niet lukte en inmiddels kijk ik elke dag geobsedeerd naar mijn stappenteller of ik de 10.000 wel heb gehaald. Nu, 6 weken voor de uitgerekende datum dient de stress van de laatste baby uitzet zich aan, want ook dat is uiteindelijk blijven liggen. Ach ja, ik ben altijd op mijn best geweest met de deadline in zicht.
Karin

De grote Not-to-do-lijst
Tijdens deze quarantaine worden we overspoeld met adviezen om onze vrije tijd te vullen (leer eindelijk Russisch!). Die voornemens zorgen voor onrust en zelfhaat als het er niet van komt. Daarom hebben we een lijst samengesteld met zaken die je kunt aanvinken omdat je ze níet gaat doen. Vul ook je eigen ‘not-to-do’ in.

Knutselen met de kinderen
Geen visite meer, een uur per dag minder forenzen, al mijn eigen sportwedstrijden en -trainingen én die van de kinderen geschrapt. Die zeeën van tijd die vrijkwamen door de lockdown zou ik vast gaan inzetten voor activiteiten in het genre ‘knagend schuldgevoel dat anderen daar wél aan lijken toe te komen’. Spectaculaire dingen knutselen of bouwen met de kinderen bijvoorbeeld, of urenlang onafgebroken een roman lezen. Maar de les na een paar maanden coronacrisis: mijn prioriteitenlijstje blijft nagenoeg ongewijzigd als ik meer tijd over heb. Sporten stond hoog en bleef hoog, maar dan in de vorm van hardlopen en zelf voetballen met de kinderen. Werken stond hoog en bleef hoog - op mijn terrein, wetenschap en gezondheid bleek het niet bepaald rustiger te worden. Romans lezen stond laag en bleef laag - over één boek, The Plot Against America, deed ik anderhalve maand. Knutselen stond extreem laag en bleef laag - drie matig functionerende katapulten in drie maanden tijd. Ze liggen nu te rotten onder een struik in de tuin.
Tonie Mudde

Minder op je telefoon zitten
Het voornemen minder tijd op je telefoon te zitten als je met je kinderen bent, is heel leuk en gezond in elke andere situatie. Maar nu je in deze coronacrisis de ganse dag, de ganse week met je kinderen bent, is je telefoon je enige paar vierkante centimeters die je voor jezelf hebt - en je enige mogelijkheid tot enige vorm van escape.
Julien Althuisius

Het doorvoeren van Grootschalige Pedagogische Herzieningen
Op dag drie van de intelligente lockdown vatte ik het plan op om in te zetten op Grootschalige Pedagogische Herzieningen (GPH). Niet meer ‘intuïtief’ (lees: chaotisch en improviserend uit onvermogen) opvoeden, maar regels. En handhaven natuurlijk. Regels over persoonlijke hygiëne, conflictbeheersing, emotieregulatie, consumptie (van scherm tot mandarijn) en communicatie (kern: laat mij als het even kan met rust). Het protest was luid (tip: kondig je plannen niet potsierlijk aan) en het resultaat, na een week: slechts één keer vond ik een onderbroek in de wasmand die ik er niet in had gegooid. Nu zullen pedagogen en succesvolle ouders dit hoofdschuddend lezen en zeggen: opvoeden is investeren en pas later, incasseren. Maar toch. Iedereen heeft zo zijn eigen methodes om het hoofd boven water te houden. Dus ging plan GPH overboord. Op dagelijkse basis veranderde er trouwens weinig; chaos en kalmte, blijdschap, ruzie en tranen wisselden elkaar af en ik deed nog altijd dingen waarvoor mijn innerlijke pedagoog zich schaamt (rust kopen met schermtijd, ruzies sussen met snoep, onredelijk boos worden). Niemand had kortom iets door, behalve ik. Want ik lag beduidend minder vaak emotioneel uitgehold, huilend op mijn eiland. Het inzicht? Wellicht bestaan er goede momenten voor het doorvoeren van GPH – al twijfel ik daar ernstig aan – doe het in elk geval niet tijdens een intelligente lockdown.
Ianthe Sahadat

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden