De Gids Uit eten

Orangerie de Pol is een prachtige plek maar op het eten valt nogal wat aan te merken; het vegetarische menu is op het criminele af

Orangerie de Pol bij Doetinchem heeft veel lokale producten. Maar we missen precisie en zorgvuldigheid – en het vegetarische menu is een gotspe.

Restaurant Orangerie De Pol in Doetinchem. Beeld Els Zweerink

Even vanaf de weg van Doetinchem naar Gaanderen staat, op een lommerrijk landgoed, een wonderlijk glazen gebouw. Lampen en kaarsen fonkelen op de tafels en in de donkere bomen eromheen. Eenmaal binnen zitten we onder de sterren – het is alsof we langs de spanten en de kiel van een schip de peilloze diepte in kijken. Als het hier op een maanloze winternacht al zo pittoresk is, zeggen we tegen elkaar, moet het op een avond in juni helemáál paradijslijk zijn. Orangerie de Pol, ooit als overdekte beeldentuin opgetrokken en vorig jaar door vier jonge ondernemers omgebouwd tot restaurant, is een bijzonder mooie plek.

En ook over het eten bereikten ons al positieve geluiden. Het stel dat de zaak bestiert is de 25 nog niet gepasseerd, maar heeft al volop ervaring in topzaken. Zij betoont zich meteen een uiterst professionele, elegante gastvrouw. Hij staat in de open keuken, waar hij veel werkt met ingrediënten uit de nabije omgeving: snoekbaars uit de IJssel, buffelzuivel uit Zevenaar, groenten en vlees van de naburige boerderijen. De ambities reiken duidelijk voorbij Doetinchem.

Orangerie de Pol; Hulleweg 2, Doetinchem; orangeriedepol.nl
Eten in een kas midden in de natuur met veel producten uit de Achterhoek, een vast vier- (€ 49,50) tot zesgangenmenu (€ 67,50).
Cijfer: 6

Vierde kerstdag

De prijzen geven aanleiding tot hooggespannen verwachtingen. De Pol heeft geen menukaart, maar voert een seizoensgebonden verrassingsmenu met vier (€ 49,50) tot zes gangen € 67,50). Met ons bezoek op 28 december blijken we echter nog pardoes met onze neus in het kerstmenu te vallen, waardoor zes gangen ineens € 82,50 doet. Nou ja: we beschouwen het dan maar als een extra feestelijke vierde kerstdag.

Het menu blijkt echter niet het enige dat voor het gemak nog even is opgerekt tot de vakantiesluiting, die de volgende dag begint. Bij binnenkomst ruiken we de frituur – een teken dat de olie nodig vervangen moet worden – en later proeven we ’m ook in de kunstige hapjes die we als amuse krijgen. Een soort tacochipje in de vorm van een ster wordt geserveerd met bladgoud erop – dat laatste is nogal een vlag op een modderschuit als het chipje vooral naar oud vet smaakt. De specerijenmacaron met bloedworst en rozenbottel is wél geslaagd, maar daarnaast ligt een hard, koud ‘wentelteefje’ en een soort stijfbevroren knoflookbonbon met de verwarrende naam ‘sneeuwbal van eigen tzaziki’ – je zal ’m maar naar je hoofd krijgen.

Een drol als taartje verkopen

Mijn tafelgenoot, van wie ik ruim tevoren aan het restaurant heb laten weten dat zij vegetariër is, krijgt geen aangepast menu, maar gerechten waar de vis of het vlees uitgehaald zijn. Dus als ik een oké (maar net niet helemaal warm) gerecht krijg van gestoofde kalfswang, iets te lang gebakken zwezerik, kalfsjus met port, gerookte knolselderij, zoetzure bietjes en aardappelkaantjes, krijgt mijn disgenoot, dixit de gastvrouw, ‘precies hetzelfde, maar dan zonder de kalfswang, de zwezerik en jus.’ Terwijl ik een smakelijk stuk gelakte (maar ook weer iets te gare) snoekbaars krijg in een mooi afgewogen gerecht met Zutphense paling, kleine uitjes en zoete aardappel, krijgt zij alleen die zoete aardappel en uitjes, met als enige extra toevoeging twee fliebers onaangemaakte rode radijs.

Extra irritant is het dat deze krenterige creatieve armoe door de gastvrouw wordt aangekondigd als iets dat juist positief is voor de vegetariër: ‘We hebben geprobeerd u zo veel mogelijk hetzelfde te geven, zodat u toch een beetje dezelfde ervaring heeft’, laat ze ons wel drie keer stralend weten. Dat lijkt me een typisch geval van een drol als een taartje verkopen; de gast heeft juist pertinent níét dezelfde ervaring. Waar haar omnivore tafelgenoot een zorgvuldig uitgedacht, compleet gerecht krijgt, krijgt zij een onfeestelijk gemankeerd non-gerecht, een bordje garnituur waar geen enkele extra aandacht aan is gewijd. De enige vegetarische schotel die enigszins voor compleet kan doorgaan is een romige risotto van parelgort – die ligt helaas onder een lange lap dungesneden rammenas die zo te proeven al heel lang op ijswater ligt en daar desondanks taai en smaakloos van is geworden, en wordt geserveerd met een grote plas basilicumolie die ook niet van vandaag is.

Romige risotto van parelgort, rammenas, bospeen, saus en olie van basilicum. Beeld Els Zweerink

Het vegetariërsvraagstuk
Het tijdperk van de gefrituurde brie met aardbeienjam is voorbij – steeds meer restaurants leggen eer in het serveren van goede, lekkere, interessante groente-, bonen- en granengerechten. Gelukkig maar.

Maar mogen vegetariërs – of mensen met andere dieetvoorkeuren – ook altijd van een restaurant verwachten dat hun wensen worden geaccommodeerd? In een grote zaak met een uitgebreid keuzemenu vind ik het echt niet meer van deze tijd als een chef het vertikt op zijn minst een paar vleesloze opties toe te voegen. Maar voor een zaak als Oranjerie de Pol, waar in principe aan alle tafels hetzelfde uitgebreide verrassingsmenu wordt geserveerd, vormt het bedenken en aanbieden van een volledig parallel plantaardig alternatief bijna een verdubbeling van het werk – en dat terwijl in sommige zaken maar heel af en toe vegetariërs komen.

Er zijn restaurants waar vleesmijders daarom niet meer welkom zijn, zoals Chambre Separée in Gent die ik een paar maanden geleden besprak, en de Chefs Table van Maris Piper in Amsterdam. Hoewel ik het begrijpelijk vind, lijkt me dat ook geen positieve ontwikkeling.

Toch heb ik – en dat geldt ook voor mijn vegetarische tafelgenoot – liever duidelijkheid dan zo’n gemankeerd menu als we bij de Pol kregen. Want áls een zaak vegetariërs aanneemt en voor de volle mep laat meebetalen, moet er ook goed voor ze worden gezorgd. Met een menu opgebouwd uit garnituurtjes komt een chef dan wat mij betreft niet meer weg.

Hoewel de vleeseter een paar dingen krijgt die best oké zijn, valt ook op het reguliere menu nogal wat aan te merken. Vooral het voorgerecht met langoustine en krab lijkt zonder enige zorg of logica bereid: één geblakerde, al heel lang gare en koelkastkoude langoustine ter grootte van een eikenprocessierups die een beetje verdrietig ligt te grienen op een fletse krabsalade vol mayonaise. Met een krabkoekje dat ook weer naar die frituur smaakt, en allerlei rolletjes en frutsels van voorgesneden, onaangemaakte rettich en komkommer.

De vegetariër krijgt ook frutsels, maar dan met een paar scharrige stukjes avocado in plaats van de langoustine en de krab. Ik zie meteen voor me hoe de chef zijn sous die middag om een boodschap stuurt: ‘Zeg, er komt vanavond een vegetariër zes gangen eten voor meer dan 80 euro.’ ‘Wat zullen we doen? Iets met bonen of noten? Truffel? Omelet? Miso? Gerookte of gepofte groenten? Kaas?’ ‘Haha! Neem jij even een avocado mee van de Appie To Go?’

Hertenrug met heerlijke jus

Mijn hoofdgerecht van hertenrug met paddestoelen, zuurkool en topinamboer redt de Pol van de onvoldoende, vooral door de heerlijke jus die extra hartig en comfortabel is gemaakt met zuurkoolsap en madera: geïnspireerd. Tegenover me zit iemand ondertussen behoorlijk sip te kijken achter inmiddels haar vijfde garniturensalade. Als extraatje heeft de chef een lel aardappelpuree in de frituur gespoten en die ‘pommes dauphine’ gedoopt – met de verrukkelijke, luchtige aardappelsoesjes die normaal onder die naam gaan, heeft het niks te maken. ‘Ik begin bijna terug te verlangen naar de good old gefrituurde brie met aardbeienjam’ zegt ze. ‘Ik wil gewoon iets stevigs – hadden ze er geen gebakken ei op kunnen leggen?’

Na een geinig tussengerechtje van biet, mispel en koffie krijgen we een erg zoet dessert met parfait van karamel en witte chocolade, met stukjes sinaasappel, gezouten karamel en specerijen. We vinden dit zonder bitter of zuur tegenwicht te veel een kindertoetje – de parfait is bovendien veel te hard.

Sneeuwvlok van karamel en specerijen, parfait van karamel, crumble van witte chocolade, gel van sinaasappel en specerijen en verse sinaasappel. Beeld Els Zweerink

Orangerie de Pol is een prachtige plek. Maar voor dit soort grotemensenprijzen mogen we beslist meer kwaliteit verwachten dan we hebben gekregen – nog los van het vegetarische menu, dat ik op het criminele af vind. Ik hoop dat de eigenaars in hun broodnodige vakantiesluiting bij zichzelf te rade zijn gegaan hoe ze preciezer kunnen werken, en deze maand de draad weer hebben opgepakt. Met frisse moed – en een schone frituur.

DE VOLKSKRANT RESTAURANTGIDS

Op zoek naar een fijn restaurant of benieuwd naar waar het lekker eten is bij jou in de buurt (en waar juist niet)? Bekijk hier de kaart met alle recensies van Hiske Versprille en haar voorganger Mac van Dinther van de afgelopen jaren. Selecteer op het beste oordeel of zoek op je eigen stad. Van Amsterdam tot Groningen, van luxe diner tot eenvoudige hapjes, met of zonder Michelinster.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.