De GidsEindelijk weekend

Op1-presentatrice Willemijn Veenhoven bereidt zich voor op haar vierde trailrun

Willemijn Veenhoven met haar broer en neefje bij de schoenenzaak in Amsterdam.Beeld Ivo van der Bent

Het is Eindelijk Weekend en ­Op1-presentatrice Willemijn Veenhoven gaat sportschoenen kopen met haar broer/beste vriend.

‘Staat het raar als ik sportschoenen ga kopen? Ik vond het zelf wel een goed idee.’ Willemijn Veenhoven bekijkt haar luipaardpak en schokschoudert. ‘Schrijf maar op dat dit mijn sprintpak is, haha.’

Het is 10 uur ’s ochtends, de eigenaar van de Amsterdamse sportwinkel Runn-In deelt bekers koffie uit, buiten komt de dag op gang. Broer Peter (‘Iedereen in mijn familie heet zo’) is wel in passend sporttenue, hij heeft al gerend, gezwommen met zoontje Guus (6) en is langs de bakker gegaan, zodat de firma Veenhoven de aanschaf van trailrunschoenen – het doel van deze ochtend – kan opsieren met saucijzenbroodjes en mueslibollen.

Willemijn, met volle mond tegen de verkoper: ‘Kijk, deze heb ik nu, maar ze zijn op.’ Ze schuift een paar afgeragde schoenen onder zijn neus. ‘We hebben 8 februari een wedstrijd in Ommen.’ Voor ons een korte uitleg van de sport. Rennen, maar minder saai dan hardlopen omdat je door het bos en heuvel op/af draaft, ze doen het sinds een paar jaar samen en volgende week is hun vierde wedstrijd, ‘waar je je verder vooral weinig bij moet voorstellen.’ Nee dat is trouwens niet helemáál waar, vorig jaar finishte Peter tot zijn eigen schrik als eerste, ‘maar ik bleek een paar kilometer te hebben afgesneden.’ Willemijn, tevreden: ‘Toen moest hij zijn medaille inleveren.’

Ja, ze zijn broer en zus, maar ook vrienden. Om hun hechtheid aan te geven: ‘Het liefst zou ik met mijn broertje in een kangoeroewoning wonen.’ Vroeger gingen ze samen naar Lowlands, tegenwoordig zijn het outdoorweekendjes, waarbij het eigenlijk altijd bíjna misgaat. Zo was er die keer in de Franse Alpen met een kano, uitputting en een rivier die ze bijna meesleurde. En de Sierra Nevada is ook een klassieker, toen ze ‘gruwelijk verdwaalden’ en acht uur lang door het donker moesten lopen, zonder telefoon, met sneeuw, totdat ze uiteindelijk licht zagen. ‘We belden aan bij het eerste huis dat we zagen. Bleek het ons eigen dorpje te zijn.’ Onderling gegrinnik, hetzelfde snelle praten, identieke smalle enkels, ze bestellen dezelfde schoenen. We verlaten de winkel met een nieuwe interpretatie van ‘teamsport’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden