Onze gids deze weekClaes Iversen

Onze gids deze week: mode-ontwerper Claes Iversen

Beeld Oof Verschuren

De Deen Claes Iversen begon aan de Haagse kunstacademie, werd een beroemd mode-ontwerper en ontwikkelt zich nu meer en meer als kunstenaar in het algemeen. 

Wie Claes Iversen niet kent, kent zeker wel zijn creaties: de witte jurk die llse de Lange droeg toen ze met Waylon op een haar na het Songfestival won. En een flink aantal robes (en één beruchte jas) die Koningin Máxima droeg, want Iversen maakt al jaren deel uit van het exclusieve kliekje couturiers dat onze vorstin mag kleden. Niet dat Iversen alleen royals en sterren kleedt, ben je mal. Claes (spreek uit: Klees) is van veel meer markten thuis. Van vele modemarkten – hij maakte zowel prêt-à-porter als couture – maar sinds kort verkent hij ook andere artistieke horizonten. Vorig jaar mocht hij het vers geopende Amsterdamse hotel Mercier aankleden met wandtapijten en schilderijen, die qua materiaal- en kleurgebruik aanschurken tegen zijn couture. Collages waren het, waarbij behalve verf ook knipsels, borduursels en stofsoorten werden gebruikt. 

Beeld Oof Verschuren

Dát hij is gaan schilderen, twee dagen per week, maakt hem een vrolijker mens. ‘Ik heb nog nooit zo veel plezier gehad in mijn  werk,’ zegt hij bij een steak tartare in hotel Mercier. ‘Bij het maken van prêt-a-portercollecties moet je aan zo veel denken, zo veel doen en het gaat altijd maar door. Tijdens het schilderen ervaar ik een enorme vrijheid, ik kan blind mijn intuïtie volgen en krijg continu nieuwe ideeën. Ik doe weer wat ik als kind deed: gewoon, lekker dingen maken.’ Als kind woonde Iversen in Denemarken. Zijn moeder was secretaresse op de school waar hij zat (‘Vreselijk, niets bleef onopgemerkt’), zijn vader werkte als elektricien op een booreiland voor de Noorse kust, en werd later de man die de elektronische keycard introduceerde in Deense hotels. Voor zijn zus, die met een Nederlandse man trouwde en naar Hoofddorp verhuisde, kwam hij naar Nederland, waar hij veel langer bleef dan de bedoeling was. Hij stuitte op het werk van mode-ontwerper Erik Frenken en besloot aan de Haagse kunstacademie te gaan studeren – net als Frenken had gedaan. 

Met Iversens eigen carrière ging het voorspoedig. Hij won belangwekkende modeprijzen, kwam in grote musea terecht en wist invloedrijke klanten aan zich te binden. Drie jaar lang had hij een eigen prêt-a-porterlijn, die hij begin 2018 stopzette, om zich te concentreren op de bewerkelijker maar minder hectische couture. En op het maken van wandkleden – wat al weer is uitgemond in het maken van vloerkleden en kussens, en zeer waarschijnlijk een vervolg krijgt in de vorm van soft furniture als poefs en, waarom ook niet, keramiek. Als schilder beleefde hij in november zijn eerste expositie met zowel abstract als figuratief werk. Opvallend thema: een dubbel stopcontact, dat op tientallen werken terugkwam. ‘Toch een soort eerbetoon aan mijn vader, de elektricien.’

Beeld Oof Verschuren

Hotel: Hotel Mai

‘Natuurlijk noem ik nu Hotel Mai op de Geldersekade in Amsterdam. Het gaat pas in januari open, maar ik heb er 82 schilderijen voor mogen maken, voor elke kamer één. Het hotel staat midden in de Amsterdamse Chinatown en moest Aziatisch van sfeer worden, de gemeente let er streng op dat nieuwe hotels in de omgeving passen. Ik ben op inspiratiereis geweest naar China en Thailand – dat is het officiële verhaal. Wat niemand wist is dat die inspiratiereis deels een dekmantel was, ik was op reis voor Wie is de Mol?, waar ik aan mee heb gedaan. Het nieuwe seizoen, vanaf januari op tv, is opgenomen in China, wat heel goed uitkwam. De momenten waarop ik tijd had en mijn camera kon gebruiken heb ik volop gefotografeerd, zowel de poëtische clichés als bloesemtakken als de moderne, anonieme, massale hoogbouw. Die foto’s vormden het uitgangspunt voor de schilderijen.’

Bloemen: geraniums

Beeld Getty

‘Eigenlijk vind ik alle bloemen mooi, ze zijn een terugkerend onderwerp in al het werk dat ik maak. Mijn tuin staat vol met hortensia’s, maar de laatste tijd heb ik een groot zwak voor geraniums, vooral van die hele grote donkerrode. Ik heb thuis zelfs zeep van Aesop met geraniumgeur. De enige bloemen waar ik niet van hou, bedenk ik nu, zijn zonnebloemen. Zo groot en zo geel, en een soort geweld ten opzichte van andere bloemen in een boeket. Als ik een bos krijg met een zonnebloem erin gaat-ie er subiet uit. Misschien komt het ook door alle reproducties van Van Goghs zonnebloemen, het is echt een soort Ikea-postermateriaal geworden.’

Kunstenaar: Cai Guo-Qiang

Beeld Arnd Wiegmann / Reuters

‘Ik vind het fascinerend, zó breed als zijn werk is. Ik kwam ooit in het Guggenheim waar een installatie van hem hing: meerdere auto’s die explodeerden in een soort vuurwerk. Vuurwerk is een thema dat vaker terugkomt in Guo-Qiangs werk, hij maakt ook doeken door er vuurwerk boven te laten exploderen. Ook zijn installaties met afbrokkelende kleibeelden, en met wolven die met tientallen tegelijk de lucht in vliegen en tegen een glazen wand aan botsen vind ik boeiend. Ik ben geïntrigeerd door zijn vakmanschap. Ik vraag me af hoe het gemaakt is. Het ziet er zó realistisch uit, maar tegelijkertijd kán het niet kloppen.’

Festival: Wildeburg

Beeld Hollandse Hoogte / Stefan Lucassen

‘Ik ben er afgelopen zomer voor het eerst geweest: Wildeburg. Een gekkenhuis, ergens midden in de polder. Dat is ooit klein begonnen maar trekt nu al tienduizend man publiek. Ik was er met een groep van tien vrienden en we hebben er gekampeerd. Dat is niks voor mij normaal gesproken, maar ik heb me er toch maar overheen gezet. Het waren ruime tenten met bedden erin, dat scheelt natuurlijk ook. Het werd echt een soort dorpje, waar steeds meer vrienden bij aansloten. Het mooie van Wildeberg is dat het zo creatief is. Hoe de podia zijn opgebouwd, soms midden in een bamboebos. Ik ontdekte ook, midden in het groen, een soort woonkamer waar meubels stonden, lampen en een tv. Te gek. Bij dit festival had ik het idee dat ik, voor de tijd die ik eraan besteed had, echt wat terugkreeg. Niet alleen muziek, maar ook visuele, creatieve prikkels.’

Parfum: Rose Oud by Kylian

Beeld .

‘Alle geuren die ik lekker vind – Rose Oud van Kylian, Oud Wood van Tom Ford en Black Aoud van Montale – zijn op basis van oud (hars met een muskusachtige, oosterse geur, geproduceerd door de tropische agarboom wanneer deze is aangetast door een bepaalde parasitaire schimmel, red.) Het zijn exclusieve, kostbare geuren, maar als je eenmaal bij parfumwalhalla Skins Cosmetics binnen bent geweest en kwalitatief hoogwaardige geuren hebt geroken, wil je geen synthetische massageuren meer. Ik hou van dat zware, oosterse en een tikje zoete – ik hou ook van patchouli. Overal waar ik kom vragen mensen me: wat is dat voor geur die je draagt?’

Drank: St Germain

Beeld .

‘Vroeger dronk ik graag Aperol Spritz, maar daar ben ik een beetje op uitgekeken. Ik ben deze zomer overgestapt op St. Germain met prosecco. St. Germain is een vlierbloesemlikeur in een prachtige fles. Een scheutje daarvan, wat vers rood fruit, bijvullen met prosecco – en dat hoeft geen hele dure te zijn – plus een boel ijs, en je hebt een heerlijk zomerdrankje. Pas wel op met de verhoudingen, anders wordt het zoete troep. Waar je St. Germain kunt kopen? Gewoon, bij de Gall & Gall.’

Film: The Hours

Beeld Imageselect

‘Ik blijf het zeggen, en misschien moet ik maar weer eens een nieuwe favoriet gaan ontdekken, maar mijn lievelingsfilm is al heel lang The Hours, met Nicole Kidman als Virginia Woolf, Meryl Streep en Julianna Moore. Zo meeslepend, elke keer zit ik aan het eind weer met tranen in mijn ogen, ook al heb ik hem al honderd keer gezien. Het zijn de verhalen van drie vrouwen, in drie verschillende tijdperken, maar hun levens en verhalen zijn op de een of andere manier toch met elkaar verbonden. Ze zijn alledrie lesbisch, en kampen met depressie – maar meer dan dat ga ik niet verklappen. Iedereen moet hem gewoon zelf zien.’

Stad: Kopenhagen

Het meatpacking district in Kopenhagen. Beeld Bruno Guerreiro / Getty

‘Dat zeg ik niet alleen omdat ik Deen ben. Het is een heel fijne en schone stad om heen te gaan, om te eten en te winkelen. Winkelen vind ik er sowieso fijner dan in Nederland, en zelfs dan in Parijs. In Kopenhagen vind je dingen die je nergens anders vindt. En het heeft alles te maken met de bewoners. Denen zijn zo moeiteloos leuk en gezellig, en kleden zich zo vanzelfsprekend goed. In Nederland zijn zaken en mensen vaak geforceerd hip. Qua eten in Kopenhagen kan ik Kødbyen, het meatpacking district, aanbevelen, dat zit vol met toffe restaurants.’ 

Accessoires: Nike-sneakers

‘Ik heb een enorme sneakerverslaving, en die beperkt zich tot Nikes. Als ik mag van mezelf – en ik moet me echt inhouden om dit niet elke week te doen – ga ik op de Nike-app, dan selecteer ik tien paar en moet me dan enorm beheersen om er maar vier te bestellen. Het leukste is nog de mogelijkheid om je eigen sneakers te ontwerpen, door zelf kleuren, zool en veters te kiezen. Het paar dat ik op de foto’s draag heb ik zelf ontworpen. Ik heb inmiddels een kleine honderd paar, sommige zijn al meer dan tien jaar oud, maar omdat ik er zo veel heb slijten ze amper. Ik heb ook een complete onderhoudsset, en moet langzaam eens gaan nadenken over een nieuw opbergsysteem, het oude raakt vol.’  

CV

15 juli 1977 Geboren in Aarhus (Denemarken)

2002 Gaat studeren aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag

2005 Wint Blvd Modeprijs, Amsterdam

2006 Wordt tweede bij de Frans Molenaar Couture Prijs, Amsterdam

2008 Marie Claire Prix de la Mode, Amsterdam – Beste Nederlandse ontwerper

2009 Eerste couturecollectie

2010 Neemt deel aan Nijntje in de Mode – Dick Bruna Museum, Utrecht

2011 Neemt deel aan Ode aan Nederlands Couture – Nieuwe Kerk, Amsterdam

2013 Ontwerpt inhuldigingspenning

2013 Ontwerpt trouwjurk voor Viktória Cservenyák, de vrouw van prins Jaime

2014 Lanceert prêt-à-porterlabel

2014 Ontwerpt de Songfestivaljurk van Ilse de Lange

2015 Marie Claire Prix de la Mode, Amsterdam – Beste Nederlandse modecreatief

2016 Neemt deel aan Ode aan de Nederlandse mode – Gemeentemuseum, Den Haag

2018 Jubileumshow in Nationale Opera & Ballet, Amsterdam

2019 Ontwerpt bedrijfskleding voor Nationale Opera & Ballet, Amsterdam

2019 Eerste schilderijenexpositie, Amsterdam

2020 Neemt deel aan Wie is de Mol?

Claes Iversen woont in Amsterdam met zijn kater Mouse, een ragdoll van 8 maanden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden