De gids Iggy Pop

Onze gids deze week: Iggy Pop, uitgeraasd maar nog vol lust for life

Beeld Henry Leutwyler / Getty

De peetvader van de punk houdt het nog goed vol. Iggy Pop woont in Miami, leest literatuur en luistert Sinatra. Zijn achttiende soloplaat is ingetogen, dankzij de jonge muzikanten waarmee hij samenwerkte.

‘Kom wat dichterbij en praat wat harder tegen me, mijn oren zijn shit.’ Iggy Pop zit op een bank in de suite van een luxehotel in Parijs en nodigt zijn gesprekspartner uit om op het krukje naast hem te gaan zitten. ‘Je denkt natuurlijk dat ik doof geworden ben van alle herrie waar ik mijn hele leven in verkeerd heb, maar dat is het niet hoor.’ Zijn diepe bariton buldert van het lachen door de kamer. De gehoorgang van zijn linkeroor, zo legt hij uit, wordt belemmerd door een botje dat hardnekkig door blijft groeien. ‘Niks ernstigs, wel onhandig maar ik verdom het om me te laten opereren. Dat is op mijn leeftijd te gevaarlijk.’

72 is de als James Osterberg geboren Iggy Pop inmiddels. Meer dan vijftig jaar geleden deed de ‘Godfather of Punk’ zijn intrede in de rock-’n-roll met zijn band The Stooges. Gemener of zelfs gevaarlijker had gitaarrock tot dan toe niet geklonken. Liedjes van het debuutalbum The Stooges (1969) zoals No Fun en I Wanna Be Your Dog werden klassiekers en Iggy Pop zou eind jaren zeventig het grote voorbeeld worden voor de punkgeneratie.

Beeld Henry Leutwyler / Getty

Niet alleen dankzij zijn compromisloos harde muziek, maar ook door zijn bijna angstaanjagende voordracht. Het was niet ongebruikelijk dat hij tijdens optredens met zijn ontblote bovenlijf over het plankier rolde, zijn torso inwrijvend met glas, terwijl de band achter hem, allesverzengend, de gitaren liet gieren. Een mengvorm van noise, rock-’n-roll en freejazz benoemt Pop die muziek een halve eeuw later. ‘Met een beetje waanzin erbij’, voegt hij daaraan toe.

‘Maar dat was toen. Ik heb het lang volgehouden en denk wel eens dat ik de enige overlever ben. David Bowie en Lou Reed zijn dood. Ook mijn buddies Ron en Scott leven niet meer,’ zegt hij verwijzend naar de broers Asheton die in The Stooges respectievelijk gitaar en drums speelden.

‘Ik heb erg genoten van de plaat Post Pop Depression die ik een paar jaar geleden met Josh Homme van Queens Of The Stone Age maakte. Maar toen ik op een dag in januari 2016 naar LA vloog om te gaan repeteren voor de tournee en hoorde dat David Bowie was overleden, was het toch alsof er iets groots ten einde was gekomen. Ik heb die Post Pop Depression Tour ook echt gedaan met het gevoel dat het er voor me op zat. Het was mooi geweest, nog een keer Lust For Life, The Passenger en al die nummers die ik met Bowie gemaakt had spelen. Bij wijze van afscheid. Ik vertelde Josh ook dat ik er genoeg van had. Dat keurslijf van een plaat opnemen, acht uur per dag in de studio en dan op tournee. Die bus, hoe luxe die nightliners tegenwoordig ook zijn, ik had er genoeg van.’

Beeld Henry Leutwyler / Getty

En toch ligt er nu een nieuwe Iggy Pop voor ons. Free, zijn achttiende solo-plaat. Een ingetogen album waarop we pop horen als crooner, omringd door jazztrompetten en elektronische soundscapes.

‘Dat ik toch een plaat ben gaan maken komt vooral door mijn werk als dj voor de BBC.’ Pop maakt wekelijks een radioshow van twee uur voor BBC 6 Music. In Iggy Confidential draait hij alles wat hij mooi vindt van jazz tot punk, reggae en soul. ‘Oud, nieuw, alles door elkaar. Ik kom daardoor in contact met veel jonge muzikanten die me hun muziek opsturen. Met een paar van hen, onder meer jazztrompettist Leron Thomas ben ik de studio ingegaan. Misschien nu wel echt voor het laatst, maar ik had er zoveel lol in dat ik niks uitsluit.’

Muziek: Frank Sinatra – Sinatra Sings For Only The Lonely (lp, 1958)

‘Door mijn radioshow ben ik weer veel naar de muziek gaan luisteren waarmee ik opgroeide. Dat was geen garagerock wat je misschien verwacht maar jazz. Als 13-jarig bijdehandje was ik al geabonneerd op het jazzblad Downbeat. De prachtige diepe tenorsaxofoon van Coleman Hawkins en Miles Davis’ akoestische platen zijn altijd favoriet gebleven.

De platen die ik altijd het meest ben blijven koesteren zijn die van Frank Sinatra uit zijn belcanto-periode. Niet de Sinatra van My Way en al die pophits. Toen had hij niks meer te bewijzen en zo klonk hij ook. Maar eind jaren vijftig ging hij helemaal op in de liedjes die hij zong. Hij maakte toen voor Capitol Records drie platen die zo onnavolgbaar het gevoel van eenzaamheid verklankten. De mooiste is Sings For Only The Lonely. Droeviger, desolater en eenzamer dan daarop klonk Sinatra of welke andere zanger dan ook nooit. One For My Baby en Only The Lonely heb ik nog gecoverd. Gewoon uit bewondering.’

Biografie: Barbara Sinatra – Lady Blue Eyes: My Life With Frank (2011)

Frank en Barbara Sinatra in 1990. Beeld Harry Langdon / Getty

‘Ik ben dol op biografieën en lees alles wat ik over Frank Sinatra te pakken kan krijgen. Er is heel veel over die man geschreven. Heel serieuze, diepgravende biografieën en ook ranzige boekjes die hem als maffiamaatje portretteren.

‘Het leukst vond ik die van een van zijn vrouwen, Barbara Marx. Ze trouwen toen Frank al wat ouder was en hij zich in Palm Springs wil gaan vestigen. Gewoon een beetje relaxen met een leuke vrouw, wat wil je nog meer.

‘Haar boek staat vol met anekdotes over het volk dat er over de vloer kwam. Zware jongens, althans die indruk maakten de meesten op haar. Op een dag komt er zo iemand bij hun langs op het terras en ziet een insect op de tegels. De man wil het doodtrappen maar Sinatra roept hem tot orde. Niet doen, zegt hij, die kleine man probeert zich ook maar staande te houden en doet toch niemand kwaad?’

Meesterlijk toch? De grote Sinatra waar iedereen toch een beetje bang voor is die zich druk maakt over de kleinste, zwakste schepsels op aarde. Dat soort details, opgemerkt door zijn echtgenote om haar man van een andere, onvermoede kant te laten zien, daar houd ik van. Het geeft Sinatra ook iets kwetsbaars. Niet bang zijn om je gevoelige kant te laten zien. De hork die hij ongetwijfeld ook was krijgt er een ander gezicht door.

Zanger: Bob Dylan in de jaren zestig

Bob Dylan in 1961. Beeld Michael Ochs Archives / Getty

‘Voor jazzmuziek en zingen als Sinatra was ik domweg niet goed genoeg. Maar de rock-’n-roll-oerschreeuw van Little Richard riep een liefde voor het primitieve in me wakker en daar kon ik wel wat mee. Ik hou van zangers die een beetje monotoon hun woorden als het ware uitspuwen. ‘Talk and throw’-zangers noem ik dat. Echt zingen doen ze niet, een melodie goed vast houden kunnen ze vaak niet. Maar ze hebben wel veel woorden die hun mond uit moeten. Dat doen ze pratend of rappend en met een krachtige expressie.

Lou Reed deed dat heel goed. Van Morrison ook, vooral in de jaren zestig met Them. Lekker rauwe garagerock met Van Morrison die zijn woorden niet zong maar rondsmeet. Zo’n liedje als Gloria betekende alles voor mij en stond in alle monotone drammerigheid model voor mijn nummer The Passenger.

Maar de allerbeste woorden-smijter was Bob Dylan. Ik zeg wàs omdat ik echt bedoel zoals hij in de jaren zestig zong. ‘How does it feeeeeeel, zoals dat er bij hem uitkwam gaf me de rillingen. Later wilde hij mooi gaan zingen en dat vond ik minder interessant. Dat een beperkt vocalist als Bob Dylan zo’n expressie had, gaf mij hoop het zelf ook te kunnen gaan maken.

Ook Mick Jagger hielp daarbij. Die kon ook niet echt zingen natuurlijk. Daar trok ik me aan op.’

Boek: Michel Houellebecq – Mogelijkheid van een eiland (2005)

‘Als ik thuis in Miami even in de zee gezwommen heb ga ik mijn radioshow opnemen, twee achter elkaar. Of ik lees een boek, wat thuis mijn favoriete tijdverdrijf is. Ook in hotels verslind ik romans en biografieën. Geen auteur heeft recent zoveel indruk gemaakt als de Franse Michel Houellebecq. We kennen elkaar inmiddels goed, hebben ook samengewerkt en zijn zelfs bevriend geraakt.

‘Maar het begon allemaal met Mogelijkheid van een eiland. Toen ik dat voor het eerst las, voelde het als een knock-out. Hij schreef even rauw als geestig over seks. De protagonist kon eigenlijk voor niks of niemand zoveel liefde opbrengen als voor zijn hondje, en toch ga je van hem houden.

‘Er is veel kritiek op hem. Hij zou een misantroop en een cultuurpessimist zijn. Zijn wereldbeeld ís ook niet echt rooskleurig, maar kijk eens om je heen? Het is toch allemaal niet zo geweldig wat we er met z’n allen van maken?

‘Ik lees geen literatuur omdat ik op zoek ben naar een soort moreel leiderschap. Dan meld ik me wel aan bij de kerk en ga ik in God geloven. Het is als met de beste rock-’n-roll. Zijn woorden raken me in de kloten. Dat is wat ik verlang van grote kunst.

‘De vertaling van zijn nieuwe roman heb ik nog niet gezien, helaas. En ik mag dan wel graag in het Frans zingen en een beetje doen alsof ik chansonnier ben, maar echt begrijpen doe ik de taal niet.’

Stad: Miami

Beeld Getty

‘Ik heb talent voor het uitkiezen van verrotte steden. Plaatsen in verval die ineens hip worden. Plekken waar ik op momenten was dat niemand daar voor zijn lol kwam. Ik woonde in Detroit in de jaren zestig toen daar ernstige rassenrellen waren. New York in de jaren zeventig was een gribuszooi. In de Lower East Side wilde een normaal mens niet dood gevonden worden. En wat te denken van Berlijn waar ik daarna met David Bowie rondhing? Alleen ouwe junks zoals wij hadden er in 1977 wat te zoeken. Heroïne was goedkoop, wonen kostte bijna niks.

‘Sinds 1995 woon ik in Miami. Ik ging erheen omdat ik warme lucht en zee wilde. Die lucht was goed voor mijn longen, waar ik problemen mee had en de zee goed voor mijn huid.

‘Aanvankelijk kende niemand me. Ik ging iedere dag zwemmen en knapte zienderogen op van alle verslavingen en roofbouw die ik op mijn lichaam had gepleegd.

‘Het was toen al een door en door corrupte, door drugshandel gedomineerde stad. En eigenlijk is het alleen maar erger geworden. De sfeer wordt met het jaar harder, het vuurwapengeweld groter. Er komen steeds meer wijken waar zelfs ik niet durf te komen. En toch blijf ik er wonen. Er is iets dat me blijkbaar aantrekt aan dit soort steden.’

Eten: Filet mignon

Beeld Getty

‘Ik heb allerlei soorten dieet gevolgd in mijn leven. Heb macrobiotische gezondheidsmanies doorstaan maar ik ben er nu wel een beetje klaar mee. Ik weet wat ik lekker vind en wat goed voor me is.

‘Een stevige, oude filet mignon daar kan eigenlijk niks tegenop. Let op, het moet een oude biefstuk zijn die een tijdje heeft liggen rijpen. Niet te bloederig als je het mes erin zet, maar lekker mals. Het is de kunst ’m zodanig te braden dat hij een beetje zwartgeblakerd van buiten oogt. Dan snij je door een dun bruin laagje en wordt het vlees naarmate je dieper prikt steeds roder.

‘Ik lust best een lekkere champignonsaus maar niet over mijn filet mignon. Die heeft aan een beetje zeezout en peper genoeg. Maar leg dat in Amerikaanse restaurants maar eens uit, daar gieten ze overal saus overheen.

Film: The Square (Ruben Östlund, 2017)

‘Ik hou vooral van de beetje cult-achtige films. Van het soort dat het in filmhuizen goed doet, maar verder weinig publiek trekt. Kassakrakers interesseren me niet. In de jaren zeventig in New York zag ik heel veel horror waar ik veel lol in had. Ik hou niet zo van camp, maar de vroege films van John Waters zijn zo over de top dat ik ze wel weer geestig vind.

‘Een beetje experimenteel en absurdistisch, dat vind ik meestal de leukste films. The Square van Ruben Östlund die eerder Force Majeur maakte vind ik geweldig. Een heerschap in ontbloot bovenlijf jaagt erin iedereen de stuipen op het lijf. Ergens denk ik dat ik misschien wel model heb gestaan voor deze hoofdpersoon.’

CV

21 april 1947 geboren als James Newell Osterberg in Muskegon, Michigan

1968 Oprichting The Stooges

1969 Album The Stooges

1970 Album Fun House

1973 Album Raw Power

1977 Maakt met David Bowie als producer de soloplaten The Idiot en Lust For Life

1990 Album Brick By Brick grootste succes in jaren

2007 The Stooges komen weer bij elkaar en maken album The Weirdness

2015 Begint wekelijks radio-programma Iggy Confidential voor BBC 6 Music

2016 Maakt met Josh Homme van Queens Of The Stone Age het album Post Pop Depression en gaat op wereldtournee

2019 Album Free

Van acterende koeien tot duurzame kleding en van betoverende fotografie tot levensgrote, kunstige drollen: wekelijks tipt onze V-vlogger Lisa een evenement dat het bezoeken waard is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden